saykolog

Boya

2012-02-19T22:44:00.000+02:00

"Uff abi bu ne hal? Arabayı fena çarpmışsın..."
"Bende değil hata. Herif sekizde on suçluydu."
"O nasıl oluyo abi?"
"Kesinlikle kusursuz olduğum zamanlarda oluyo"
"O nasıl oluyo?"
"Oluyo işte, yorma kafanı. Ver bakim resmi, lazım olacak. Sen şuna bi astar bi de güzel boya çak."
"A-ha! Abicim elimde süper bi boya var... yeni geldi. Hem ucuz hem de alengirli. Çin malı ama böylesi görülmemiştir, piyasaya girmedi daha."
"Nasıl bişey bu göster bakalım"

Bir süre sonra kaportacı elinde metal bir plakayla geri döner;

"Al abi, işte bak. Süper bişey. Böylesini görmediğine kalıbımı basarım!"
"Bu ne siyah mı? Ha yok lacivert gibi..."
"İyi bak abi"
"Yok yok taş grisi galiba. Hmmm. Değişiyo koçum bu sürekli!"
"Biraz daha bak abicim"
"Alla allaa.. şimdi de petrol yeşili oldu.."
"Işığa tut şöyle bi de"
"Olacak şey değil ha! Vişne çürüğüne döndü!"
"Bi de şöyle tut abi. Ah dur müşteri geldi, gidip ödemeyi alıcam. Bırakalım şuraya plakayı, geliyorum şimdi."

Sigarayı yakar abi, telefonunu karıştırır birilerini arar. Kaportacı geri gelir o sırada;

"Nasıl hoşuna gitti mi abi? Çakalım mı boyayı?"
"Ne boyası?"
"Demin gösterdiğim boya işte abi?"
"Ne gösterdin ki demin?"
"İlahi abi, iki dakka önce gösterdim işte."
"Ne diyosun oğlum sen. Çıkar göster şimdi"
"Hey yarabbi... Neyse bak, al işte buydu."
"Hmm..Bu ne siyah mı? Ha yok lacivert gibi..."
"Ehehe.. Eee güzel işte.."
"Yok yok taş grisi galiba. Hmmm. Değişiyo koçum bu sürekli!"
"Abi alemsin. Demin de..."
"Alla allaa.. şimdi de petrol yeşili oldu.."
"Abicim iyi misin? Dejavu gibisin haa.."
"Olacak şey değil ha! Vişne çürüğüne döndü!"
"Bi dakka ver abi şunu."

Kaportacı bir hışımla alır metal plakayı fırlatır atar kenara

"N'apıyosun lan! Elimi kestin pezeveng!"
"Pardon yaa.. dur abi hemen bant getiriyorum.."

Kolonyalı pamuk ve yara bandıyla döner;

"Al abi şunla sil, şunu da yapıştır. Ufak çizik zaten kapanır hemen... Eee nasıl çakalım mı boyayı arabaya?"
"Ne boyası? Getir göster iki saattir bahsedip duruyosun zaten, işim gücüm var gidicem"
"Alla allaaa... Abi demin gösterdim ya? İki kere baktın ya!"
"Dalga mı geçiyosun kardeşim sen? Hani nerde?"
"Çin malı dedim, yeni çıktı dedim! Karanlık madde boyası işte!"
"Karanlık madde mi?"

Astral tebessüm

2012-02-19T21:31:00.001+02:00

Geçen gün gördüğü sadece rüyaydı ama bu sefer becermeliydi. Kesinlikle inanıyordu. Ne yapacağını biliyordu. Tüm taktikleri düşünmüştü ve inancı tamdı. İnternet'teki forumda bu deneyimi defalarca yaşadığını iddia eden bir kızla tanışmıştı. Plan yapmışlar, belki de beraber üstesinden geleceklerdi

Perdeleri çekip, kapıyı kapadılar. Özellikle geceyi seçmişlerdi ki etrafta fazla gürültü olmasın diye. Dikkatleri dağılabilirdi. İkisi de uzandı çift kişilik yatağa. Fakat aralarında bir kaç santimetre bırakmışlardı. Dokunmak konsantrasyonlarını bozabilirdi.

Sessizliğe büründüler. Sadece alıp verdikleri derin ve sakin nefesler duyuluyordu. Bir süre sonra o da kayboldu. Odaklandılar. Dakikalar geçtikçe adamın bedenini hissizlik bürüdü. Kızın ayakları karıncalanmaya başladı. Ellerini hissetmiyordu bu sefer adam. Burnunu müthiş bir kaşıntı sardı kızın, ama dirençliydi. Göz kapaklarının ardında oynaşan ışıltıları farketti adam. Yaklaşık bir saat sonra ikisi de hazırdı. Ansızın cama güm diye bir şey çarptı. Konsantrasyonu dağılan kız gözlerini açtı yavaşça. Cama baktı ve sonra adama. Fazlasıyla huzurlu bir ifade yerleşmişti yüzüne. Biraz dikkat edince tebessümü de gördü. Gözucunda ufak bir hareketi farketti . Bakışları aşağı kaydı yavaşça ve gördü o şeyi. Bir hışımla sarstı adamı;

"Hey! N'apıyosun ha?!"

"Hah... ıhhh.. ne?"

"Ne yaptığını sanıyosun sen be!"

"Oldu mu başardık mı?"

"Salak! Şu haline bak ne düşünüyosun sen gerizekaalı!"

"Ne demek istiyosun? Yolculuk işte... yukarı"

"Sen beni ne sanıyosun ha? Şu haline bak çadır kurmuşsun!"

"Ha?"

"Aptal! Ben gidiyorum!"

"Nereye yahu?! Ne diyosun daha bitmedi ki..."

"Benim için bitti Kaan. Pis!"

Kız kapıyı çarpıp çıkar. Gözlerini tavana kaçırarak bezgin bir nefes tüketir. Sigarasını yakar, düşlemeye devam eder.

Abla - Kardeş ilişkisi

2012-02-18T23:29:00.004+02:00

Küçükken çok kavga ederdik.

Büyüdüğümüzde gene tartışırdık.

Daha da büyüdüğümüzde neyden bahsettiğimiz hakkında fikrimiz olurdu.

En büyük halimizde fikir alışverişinde bulunuyorduk.

Sonra ablamın karnı büyümeye başladı, ben de elimden geldiğince yardım etmeye...

Gri ve Yeşil Kapılar: Kusursuz hamle

2012-02-14T21:35:00.002+02:00

İş toplantısı bittiğinde, aldığım yeni projeyi düşünmek üzere kafenin birine oturmuştum. Değerlendirme oldukça kısa sürdü; kendimi ödüllendirmeye karar verdim. Askerliği henüz biten arkadaşı arayıp hem hasret gidermek, hem de kutlamak için bir yerde buluşmayı önerdim ve Memnuniyetle kabul etti. Yaklaşık bir buçuk saat sonra aradı ve bir sorun olduğundan bahsetti; o günü -mecburen- sevgilisiyle geçirmesi gerektiğini söyledi. Zorunluluğun nedenini sorduğumda, beş saniye süren sessizlik sonrası "kısaca bugün sevgililer günü" dedi. Dünyada hala böyle tuhaf günlerin var olduğunu hatırlayınca anlayışla karşıladım ve ertesi güne salladık buluşmayı. Lakin, beş saniyelik durgunlukta ne düşünmüş olabilirdi?

Çantamı toparlayıp eve gitmek üzere sokağa adımımı attım. Ansızın garip bir huzursuzluk tortusu çöktü mideme. Hafiften bunaldım, terledim. Yakamı çekiştirmeye başladım. Ne zaman Beşiktaş'tan eve gitmeye yeltensem aynı depresif ruha giriyordum. Aslında nedeni basitti; yollar o saatte zifte benzer trafik seliyle kaplıydı. Üstelik ne tür bir ulaşım aracı kullanacağınızın önemi yoktu. "Trafikte tüm araçlar aynı hızda durur"
Yukarı Zincirlikuyu'ya yönelsem -mesai boşaltım vakti- metrobüs savaşçılarıyla kapışacak, ardından gene korkunç trafikle boğuşacaktım. Öte yandan Taksim - Beylikdüzü Express'ine binsem bu sefer TEM otobanındaki berbat ötesi trafikte can çekişecektim. Üstelik o istikamette inip başka bir araca binmek gibi seçenek de olmayacaktı. Sonuçta TEM tuzağı bir hayli uzun ve ızdırap dolu tüneldi.

Şansımı metrobüsten yana denemeye karar verdim. Barbaros-Yıldız yokuşunu yürüyerek çıktım. Yoldaki araçlar yayaların hızına özeniyordu. Yarım saat sonra Zincirlikuyu metrobüs durağına vardım. Merdivenlerden inerken kafamı gayrı ihtiyari şöyle bir sola çevirdiğimde, aşağıdaki insan seli suratıma tokat gibi yapışmıştı. Koca bir tabur savaşçı, bir sonraki otobüsü hunharca katletmek için büyük bir iştahla bekliyordu. Bir süre yukarıdan onları izledim. Yanımdan geçen metro-savaşçı adaylarının tuhaf bakışlarını hissediyordum. Aslında korkumdan sızan kokuyu farkettiklerini de anlamıştım. Metrobüs kuralları olmasa beni oracıkta ezeceklerdi -içgüdüsel olarak. Fakat kural şunu der; durağın dışındakilere dokunmak yasak. Her savaşçı ganimetten eşit derecede faydalanmalı, kurbanları sadece durak sınırları içinde ezmeye müsait etmeli. Düşündükçe kaçasım geldi. Hatta bir an, taksiye binip hızla uzaklaşma fikrine kapıldım. Lakin kaçışım astarı yüzünden pahalıya patlayabilirdi. Hem trafik hem de taksimetre, kalbimin üstündeki cüzdana hunharca saplanan kılıç gibi, ölümcül darbesini vurabilirdi. Gözümü kararttım ve savaşçıların arasına sızdım. Tabi o kadar da değil; sadece kalabalığın uzantısına hafiften yaklaştım, seyirdim, ittirilip kaktırıldığımda zaten beni gerekli yere sürmüşlerdi.

Bakışlarımı durağın en başındaki otobüslere yöneldi. Bulunduğum yere kadar üç metrobüs dizilmişti bile. Hangi arada dolduğunu farkedemedim. Boşalan yerlerin ne zaman dolduğunu da... alt tarafı bir kere göz kırpmıştım. O da sulandığı için tabi. Dördüncü otobüs geldi birden. Araç daha kapılarını aralamadan ufak çapta fırtına koptu. Bedenim savaşçıların omuzlarında, kafalarında, çantalarının üstünde sekip durdu. Bir kaç saniye sonra iki-üç el montumdan çekiştirip ayağa kaldırdılar beni, sonraki dalgaya hazırlanmam için. Yol boşalmış, gelecek diğer araçları bekliyordu ahali. Otobüslerden biri geldi tekrar en başa yerleşti. Çevremdeki kimse onu takmadı, çünkü menzil dışında kalmıştı. İkinci otobüs de geldi, gözucuyla bir kaçının ağzının suyunun aktığını farkettim. İşte o an "flashback" yaşadım; geçmiş tecrübelerim beynimin içinde fısıldamaya başlamıştı. Hemen gri ve yeşil otobüslerin boy ve kapı aralıkları farkını hesapladım. Ötede iki gri duruyorsa, üçüncüsün arka kapısı muhtemelen tam bulunduğum noktada duracaktı. Yok eğer yeşil gelirse beş adım sağa kaymam gerekecekti. Gözlerim fıldır fıldır ikinci seçenek için boşluk arıyor, öte yandan sonrakinin gri mi yeşil mi olacağını görmeye çalışıyordu. Kafam tenis maçı izlermiş gibi bir sağa bir sola dönüp duruyordu. Bu arada arkamda huzursuz sesler duymaya başladım. Metro-savaşçılarından bazıları ne yapacağımı anlamış gibi homurdanıp hırıldamaya başladı. Tam bu sırada yeşilin geldiğini farkettim. Sağa doğru bir adım attım, ikincisi üçüncüsü derken, uyanan biri "hoop, duur, tutuun, laaan hööööy" gibi seslerle yanındakini tetiklemeye çalıştı. Yeşil aracın kapısı tam hesapladığım yerde durdu. Binlerce insan arkamdan büyük bir kuvvetle ittirdi, kapı açılır açılmaz yanımdaki üç kişiyle girişte sıkıştık. Bir darbe daha indi ve yere kapaklanan ikisinden kurtulup -çantamın da askısının teki kopmuştu- ilk gördüğüm koltuğa atladım. Kalbim heyecandan güp güp atıyordu. Fakat başarmıştım; önümdeki camı tırnaklarıyla cırmalayan bazıları delicesine kudurmuş, bir sonraki sefere ellerinden kurtulamayacağını çığırıyorlardı.

Sonunda boyut kapısı kapandı ve kendimi başka bir evrende buldum.

Bugün

2012-02-13T22:44:00.000+02:00

Bugün martıları düşündüm.
Bugün martıların, 10 yıl önce içine sıçtıkları çayımı düşündüm. Hem de deliksiz...

Bugün çamurları düşündüm.
Bugün çamurların neden sadece benim ayakkabıma bulaştıklarını düşündüm. Diğer insanların ki tertemizdi. Hepimiz aynı yolda yürümüyor muyuz ki?

Bugün yakamozu düşündüm.
Bugün yakamozu neden hala göremediğimi düşündüm.
Alt tarafı bakteri sürüsü.
Alt tarafı Noctiluca Milimaris.
Hiç mi bakteri görmedim ki?
Gördüm.
Ama hiç yakamoz görmedim;
Ne kadar güzel olabilir ki?
Peh...

Ayrıntı kemirgeni

2012-02-13T20:50:00.001+02:00

Filmin bir yerinde, karakter kan-ter içinde telefonla arkadaşını arar. Alel acele birşeyler anlatır ve arkadaşına not alması gereken çok önemli telefon bir kerede zikreder. Fakat öyle hızlı söyler ki, duymak bir yana altyazı okurken bile kaçırırım numarayı. Gerçek şu; ahizenin öte yanındaki süper bir hafızaya sahiptir, şak diye ezberler numarayı...
"hey mayk şu numarayı not al çabuk beşbeşbeş-altıbeşyedi-sekiz-iki-bir!"
"ha? Ne dedin anlamadım tekrar et"
"gitmem lazım dedim mayk, peşimdeler..."
"hey dostum sakin ol, tane tane söyle.. Bıdı bıdı hiç bi halt anlamadım dediğinden."
"beşbeşbeş-altıbeşsekiz-yediikibir..."
"demin farklı bi numara vermiştin sanki..."
"mayk peşimdeler gitmem lazım aldın mı not?"
"birader iki numara birbirini tutmuyor. Hangisini not alayım?"
"bilmiyorum mayk peşimdeler diyorum. A-ha kapıya dayandılar bak...yarım saat sonra tom'a haber ver yoksa işim biter."
Telefon kapandığında mayk'ın aklı karışmıştır. Cebinde sadece bir çeyreklik ve bir kerelik arama hakkı vardır. Yoksa tomas'ın işi bitecektir.
"lanet olsun tomas, ne biçim hafızan var ha?! N'apıcam ben şimdi.. Hmmm. Yazı-tura atsam..."

Bu sahneden çıkarılacak ders:
Arkadaşınızın hafızası ne kadar muhteşem olursa olsun, ağzınızdan çıkanı kulağınız duysun.

Tarifsiz Duygular Geçidi

2012-02-06T21:59:00.001+02:00

Distopya Günlüğü: Sıfırın Altında

2012-02-03T04:38:00.000+02:00

On dakika önce aldığım kahve fincanı avuçlarımın içinde soğumaya başlamıştı. Isıtıcının gürültüsü sadece sıcak yanılsama yaratıyordu. Mekanda kimse yoktu. Ben ve dükkan sahibi yaşlı kadın. Sanki yıllardır durmadan çalışıyor gibiydi. Aslında gün boyunca, topu topu bir elin parmağını geçmeyen müşterilere hizmet ediyordu. Yorucu olan iş değil, bitmeyen kış mevsimiydi. Dört yıldan bu yana süre giden kar, tipi ve buz fırtınaları yüzünden mevsim kavramını yitirmiştik. Yılın altıncı ayından sonra üç aylık dönemde fırtına ve yağışlar biraz olsun yavaşlıyor, yerini bulutların ardında kendini belli etmeye çalışan zayıf güneş ışığına bırakıyordu. Ardından tekrar tipi ve fırtına döngüsü başlıyordu.

İnsanların hatıraları zaman geçtikçe beyaz bir sis örtüsüyle kaplanıyordu. Bahsettikleri sadece dörtbuçuk yıl öncesinin güneşli son günleriydi. O dönemde ne basın ne de devlet mini-buzul çağından gerektiği ciddiyette bahsetmemişti. Sürekli gündem değişip duruyordu. Cebimden haritayı çıkarıp baktığımda, artık aşınmış olan ülke sınırları, şimdi olduğu gibi silikleşen dünya coğrafyasının ucuz taklidi gibiydi. Yüzmilyonlarca yıl öncesine ait Pangea dirilmiş, şimdiki torunları olan parçalanmış kıtalarla, milyonlarca tür canlı varlık ve onlara hükmettiğini düşünen yedi milyarı aşkın insan topluluğuyla alay ediyordu. Sınırlar artık yoktu.

Ütopik hayallerin enerji kaynakları yeterli gelmiyordu. Bolluğun ötesinde rüzgarları gerçekçi şekilde değerlendirecek tesisler yapılamamıştı. Aynı durum okyanusların dalga enerjisi ve termal kaynaklar için de geçerliydi. Güneş enerjisi zaten ölmüştü. Güçsüz bilincin çoğunluğu ile bilinçli-şuursuz ve tekel azınlığın oluşturduğu toplum, beklenildiği gibi gafil avlanmıştı. "Temiz" enerji üretimi için çok geç kalınmıştı. Geriye kalan bir kaç yılda fosil yakıtları hızla tüketeceğimiz bir gerçekti. Sanallaştırılmış maddiyat, sayısallaştırılmış krediler önemsizdi; kimsenin parayla işi yoktu zaten. Eskiden, çevresel tehdidi yüzünden karşı çıkılan nükleer enerji, şu an kurtuluş ve hayatta kalma seçeneği olarak, mecburen kabul görmüştü. Uygarlık, yepyeni hayati bir adaptasyon çağına girmişti.

Kutuplara yakın ülke insanları adına sorun nispeten daha azdı. Zaten çağlar boyu böyle yaşıyorlardı. Kuzeyin soğuk insanları, şimdinin en saygı gören kesimiydi. Bedensel açıdan mini-buzul çağı virüslerine karşı dirençleri daha yüksekti. Atmosferin ısıyı küresel çapta homojen olarak sabitlemesi sayesinde, onlar açısından pek bir değişiklik olmamıştı. Bağışık sistemleri gelişkin İskandinav ülkeleri, Rusya ve Kanada'nın tamamında yaşayan insanlar, özellikle sağlık ve sosyolojik yaşam koşullarında stratejik ve bilimsel eğitim almış olanlar, bir anda dünyanın en saygın kesimini oluşturmuştu. Küresel çapta iletişim ağının sürekli olarak kesintiye uğraması; atmosfer üstü uyduların buzul fırtınaları yüzünden kopan bağlantıları, kısa dalga GSM ve benzeri telekomünikasyon sistemlerinin iş göremeyişi nedeniyle, direnç-toplumu üyeleri, geçmişte birikim sağlamış ülkelerin yönetimi tarafından çağrılıyor, krallar gibi ağırlanıyordu. Misafir edildikleri topraklara maddi değil, sosyal açıdan üst düzey lüksü yaşama vaadleriyle ikna ediliyorlardı. Ailesi olanlar için olabildiğince mükemmel yaşam alanları sunuluyordu; yeraltında kurulmuş, cennet bahçeleri niteliğinde yapay kentler, bitkisel örtünün yüksek kalite taklidi yeşil alamlar ve parklar, eğlence merkezleri, termal havuzlar ve yapay göletler, çocukları için eğitim merkezleri; ebeveynlere, sanal gökyüzü simülasyonları ile kaplı video tavanlarıyla döşenmiş spor sahaları, mini-alışveriş merkezleri, beş-boyutlu sinemalar -gösterimdeki filmlerin hepsi tekrar revize edilmiş ve sanal karakterlerle süslenmişti-, yeraltı mini-yapay nehirlerde su sporları ve akla gelebilecek her türlü lüks tüketim icatları sunulmuştu. Bekar olanları ise bunlara ek olarak, tarih tiyatrosunun canlandırıldığı mekanlarda, fantastik erotik oyuncularla reddedilemeyecek hikayeleri tekrar tekrar yaşıyorlardı. Üstelik tüm bu imkanlar, ultra-üst düzeyde güvenlik güçleri ve nanometrik incelikte nükleer zarla kaplı güvenlik duvarlarıyla korunuyordu.

Müziğin tınısı son bulduğunda, kulaklarımda tiz çınlamanın şiddetiyle kendime gelmiştim. Mekan sahibi kadın ışıkları kapamış, köşesine çekilmişti. Hesabı kapamak üzere aküyü slota yerleştirdim ve kafenin kapıları açıldı. Paletleri kontrol ettikten sonra tekrar yola çıktım. Aracı manyetik hatta sabitleyerek uykuya daldım.

Gölge E-Dergi - Çağan Dikenelli: Upirlerin Fısıltısı Söyleşisi

2012-02-02T23:23:00.000+02:00

Okumak için tıklayınız

Söyleşide favorim olan satırlar:

G.D.:Peki ya Ernst, Cervo ve Biz'de gerçekten Hemingway ve Cervantes gerçekten sizin evde bir dizi senaryosu yazmayı denedi mi?

Ç.D: Tabii ki! Yüzde yüz gerçek olmayan hiçbir şeyi yazmam ben.

Sayko-gündem seçmeleri

2012-02-02T00:26:00.000+02:00

Şu günlerde dikkatimi çeken önemli önemsiz bir kaç konu var.

Yeni Sosyal Güvenlik Sistemi:
SGS kısaltması ile devletimizin, yaşayan 1.7 milyon sigortasız vatandaşından; tahmin edilemeyen sayıdaki işsiz kesimden; 20 yaşın üstündeki tonlarca öğrenci adına sorumlu ailelerden kelle parası alması. Bu dahiyane plan ile neyi hedeflemekte olduğunu kestirmek çok zor. Lakin ortaya çıkacak vahim sefalet tsunami dalgasının ne denli zarar vereceğini tahmin etmek o kadar da zor değil. Milyonlarca kişinin canına yavaş yavaş okuyacak, nihayetinde taze kanın kokusunu aldığında saldıran zombilere dönüştürecek bir yapılanma süreci başladı. Kuru Göldeki Ördek (Çağan Dikenelli) romanındaki Atrık "ordusu" aklıma geliyor. Konvansiyonel piyade ordusunu zombi gibi yaşayan vatandaş güruhundan kurmayı mı planlıyorlar? Özellikle şu günlerde, terörle mücadelenin önde gelen Orgenerallerini kodese attıktan sonra, morali yerle bir olan ordunun yerine düşündüğü askeri güç bu mudur? Peh!

***

Özellikle ölümcül hastalığa yakalanmış çocukları, insanları kullanarak sosyal-ağ dolandırıcılığından para kazananlar:

Facebook'ta paylaşılan şu fotoğrafı görünce, images.google.com'dan bir arama yaptım. Aşağıdaki açıklamayı da durumun anlaşılması için paylaşılan resmin yorumuna yazdım;

İYİ NİYETLİ HERKES İÇİN ZORUNLU AÇIKLAMA; BU FOTOĞRAF SAHTE!

Fotoğraf, 2005 yılında doğan Vietnamlı Samuel adında yetim bir çocuğa aitmiş. Gördüğünüz kırmızı lekeler ise kanser değil, Çilek hemanjiomlardenen doğumlekeleriymiş. Samuel, 4 kere plastik cerrahi ameliyat yaşamış. 7 Yaşındaki Samuel'in şimdiki hali:
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=113068148728728&set=a.100512023317674.1011.100000766302903&type=3&theater

Yani bunca iyi niyet aslında sizi kandırmak üzere düzenlenmiş, hasta çocuk görüntülerini kullanarak duygu sömürüsü yaratan yalancı haberdir. Üstelik bu tarz paylaşımlar "gerçek" yardım çağrılarını da zamanla "sahteleştirebilir". Dikkatli olun lütfen.
Bilgileri link'ini verdiğim siteden aldım. Daha pek çok "sahte haber" bildirimini buradan takip edebiliyormuşuz.
http://www.hoax-slayer.com/child-three-cents-per-share-cancer.shtml

Biraz uyanık olun lütfen. Nereden bunu akıl ettiğime gelirsek; resimde ve açıklamasında, gerçekten hasta olduğunu teyid edecek ne adres, ne de tel. no vardı. Saçma değil mi? Maddi durumu oldukça iyi insanların büyük meblağlarda yardım yolu niye kapalı olsun ki?

Artık kontrol etmeden paylaşmayın bu tarz haberleri. Google'dan kısa bir araştırma yapınız öncelikle. Yoksa duygu sömürüsü dolandırıcılığı ile birileri zengin olabilir.

Tabi yorum nehrinde kimse bunu farkedemedi.

***

Bilim insanları tarafından ön görülen, yakın zamanda gireceğimiz Mini-Buzul Çağı:
Henüz başlamış değil tabi. Okuduğum habere göre 2022'de buzul çağına girecekmişiz. Ne kadar heyecanlı değil mi? Yaşadığım şehrin 2 günlük yağış sonrası maymuna dönen ulaşım sistemini düşününce... vay be. Çantamızda kasatura, kama, balta falan kesici sağlam ne silah varsa taşıyacağız. Şehre inen kurtlarla, arkasokaklarda sinsice kurulan tuzaklara karşı hazırlıklı olacağız.

***

Maya takvimi odaklı kıyamet geyik dalgası:
En ilgi çekici hikayelerden biri bu ya... Hatta Çağan'ın bahsettiği bir video vardı; "Japon Prensesi" Kaoru Nakamoru'nun 22 Aralık 2012 tarihine dair resmi açıklaması:

Japon prensesi resmi açıklaması böyleyse harbiden sıçtık demektir. Düşünsenize ülkenin önde gelen isimlerinden biri kalkıp resmi açıklama yapıyor; 22 Aralık'a kadar vaktiniz var, kıçınızı kurtarın. A-ha reçete "bıdı bıdı..."

***

Şaka bir yana, o tarihte Foton Kuşağı denen kozmik bir halkanın içine gireceğiz. "Güvenilir" basın kuruluşlarından Milliyet'in sayfasında bile bahsediyor bu!

Foton kuşağına girince neler olacakmış, maddeler halinde sıralamak gerekirse;

İlk girdiğimiz 5-6 gün boyunca zifiri karanlık sürecek.
Elektrikli araçlar çalışmaz hale gelecek.
Sonrasında, Foton kuşağı içinde bulunacağımız yaklaşık 2000 yıl boyunca sürekli aydınlık içinde bulunacağız.
Canlıların DNA yapıları değişecek (2 sarmallı yapıdan, 12 sarmallı yapıya değişim geçirilecek.)
Çakralarımız açılacak.
Telepati yeteneğimiz gelişecek.
2000 yıl kadar sürecek mutluluk döneminde olacağız.

Şöyle de bir görsel hazırlamış arkadaş:

***

Evet. Sonunda kurtuluyoruz. Vay be!

Melodik Evrene Geçit - II

2012-02-01T01:08:00.001+02:00

Mekanik inleme metalik tınıyla karışmıştı. Elektrik motorunun homurtusu halatların taşıdığı ağır kabine söylenip duruyordu. Boğuk sesler, konuşmalar, kahkahalar ve açılan bir kapı sesi. Koca salonu kaplayan insan güruhunun keyfi yerindeydi. Nedense bu pozitif yorumlayamıyordum. Huzursuzluk sarmıştı her tarafımı. Ansızın başladı müzik. Sözleri yolumu gözlüyordu, içten dilekleriyle karşılıyordu beni. Bana özellikle "sen" diye hitap ediyordu. Sözleri, oturup dinlenmemi istiyordu içtenlikle. Sıcak bir karşılama duygusu kaplamıştı içimi.

Ağzımı ekşimik ve tatlı birşeyler kapladı. Tüylerim ürpermişti. Limon yalamış gibi suratım ekşimişti, ama lezzetliydi de. Gözlerim aydınlıktan kamaşıyordu. Göz kapaklarımı hafiften araladığımda, kızıl renkler yatay koyu çizgilerle karışıyordu. Zebranın postu gibiydi duvarlar. Ama hareket ediyorlardı. Dalgalanıyorlardı. Çizgilerin hepsi karşımdaki alanda, tek bir noktada birleşiyordu. O da flu görünüyordu. Hayal gibiydi. Hayal bir çemberin içindeydi. Sürekli değişen renklerin ve görüntülerin yalpaladığı çember. Nerede olduğumu veya ne gördüğümü tahmin edemiyordum. Gözbebeklerim sürekli şaşı pozisyona gelmeye çalışıyordu. Litrelerce bira içip yola çıkan şoför gibiydim. Ama aklım yerine gelmişti.

"Düşüncelerinle fiziksel tepkinin senkronize olması zaman alır." dedi bir düşünce. Kafamın içinde yankılanmıştı ses. Birisi beynimde konuşuyordu sanki.
"Şoktasın. Şok güzeldir. İyi düşün. Bilincin açılacak. Sonra konuşacağız."
"Sen... Siz kimsiniz?"
Ses tek ve çok kişiden geliyordu. Beynimde yankılanıyordu. Hayal gibiydi ama hatırlıyordum yavaş yavaş. Astraldeydim ve birşeye çarpmıştım, aslında "o beni çarpmıştı".
"Sizden pek çoğu bunu düşünüyor. Biz kimiz. Siz kimsiniz. Kimlik önemli değil. Ne yapacağımız önemli. Yakında anlayacaksın."
"Neredeyim ben? Hala bedenimi hissetmiyorum. Miğdem bulanıyor..."
"Yoğunlaştırılmış Değişken Frekans duvarına çarptın. Çok aceleci davranmasaydın rahatlıkla geçip giderdin."
"Ne demek bu? Yoğunlaştırılmış ne?"
"Çekirdeğine atlamak istedin"
Hatırladım.
"Müzik mi? Boşlukta duyduğum..."
"Seni diğerlerinin yanına transfer edeceğiz. Onlarla konuş. Anlatacaklar"
"Diğerleri?"
"Türdaşların. Senin gibi form değiştirenler."
"Form değiştiren... türdaş?"
"Evriminizin bir sonraki adımı. Kontrolsüz ve geçici-evrim adımı. Bilinç düzeyiniz sonraki adımı kontrol etmek için düşük seviyede."
"Tamam. Ne demek istediğini ANLAMIYORUM. Lütfen daha açık ol!"
"İletişim düzeyini seninkiyle sabitlersem anlaman zorlaşır."
"Zorlaşır mı? Zaten anlamıyorum nesi zorlaşacak?!"
"İletişim düzeyinin seviyesi, içinde bulunduğun durumu açıklamak için yetersiz düzeyde."
"Boşver. Sabitle, seviyele... neyse onu yap işte!"
"Eşitleniyor"
"...sabitle eşitle... neredeyim ben be!"
"Kaan. Şu an haddini aşmış durumdasın. Astral düzeye çıktın."
"Ha? Haddimi aştım? Adımı nerden biliyorsun?!"
"Dinliyorduk."
"Olacak şey değil! Astralde bile dinleniyoruz! Bu arada siz kim oluyorsunuz ki..."
"Kaan. Uygarlığınız sürekli dikkat çekiyor. Galaksinin her tarafına yayılıyor enerjiniz. Sizden, ANLAYACAĞIN ŞEKİLDE ifade etmem gerekirse, yedibin yıl ötedeyiz."
"Kaan, Kaan... senin adın yok mu?"
"Telafuz edemezsin."
"Haha.. filmlerdeki gibi ha? Dzukahuayu lanykitrafifu falan filan... Zaten bi' bok bilmiyoruz da..."
"Hayır. Bizim adımız yok. Ses ile karşılığı yok."
"Nasıl tanımlıyorsunuz birbirinizi?"
"Görüntüyle. Gözlerini kapa."
"Hiç açmadım ki?"
"O halde sus ve gör!"
"A-haa.. sinirleniyoruz da ha? Sayın ileri mede..."

Karanlığın içinde kırmızı bir nokta belirdi. Nokta biraz büyüdü. Biraz daha büyüdü. Zihinsel kadrajımın sağ altına kaydı ve durdu. Bir kaç saniye geçti.

"Adım bu işte"
"Adın bu mu?"
"Şekil, renk ve koordinat olarak gösterdim sana"
"Sadece kırmızı nokta mı? Emin olamıyorum bir dakika. Adın kırmızı nokta mı? Hah! TV'de 18+ gibi..."
"Evet"
"HAHAHA!"
"Kaan. Enerjin dalgalanıyor. Sistemin... Eh... Herneyse. Seni transfer ediyorum. Diğerleriyle ilgilenmem gerek."
"Dur! Geri dönmeliyim!"
"Kaan. Don't Panic!"

Bilincim milyarlaca parçacığa ayrıldı. Yokoldum ve Yeniden doğdum.

Evil! Woman!

2012-01-31T22:28:00.001+02:00

Melodic Universe: Evil Woman - 31.01.12 by DrSayko on Grooveshark

Melodik Evrene Geçit - I

2012-01-28T00:11:00.002+02:00

O gece uzun süredir planladığı yolculuğa çıkacaktım. Bu, diğerlerine benzemiyordu. Pek az kişi deneyimlemişti. Aylardır yolculuk tekniği hakkında araştırma yapmıştım. Yeri gelmiş, uzmanlara danışmıştım. Dikkat etmezsem bir daha geri dönemeyeceğimi söyleyenler bile olmuştu.

Tüm hazırlıklarımı tamamlamıştım; odadaki bütün elektronik eşyaları söküp çıkardım. Ses yalıtımını son kez kontrol ettim. Pencereleri iyice örttüm. Odanın uç köşesine ufak bir lamba yerleştirdim ki zifiri karanlık olmasın. Ardından yatağa sırt üstü uzandım. Gözlerimi kapadım ve konsantre olmaya başladım.

Kafam yerinde değildi. Ayaklarımın ucuyla yer değiştirmişti. Beynimi yanıltmam biraz uzun sürecekti. Kavramsal düzlemde, boyut algısını yitirmesi için ters yattığımı hayal ediyordum. Bir süre sonra kulaklarımda uğultu başladı. Kalbim de daha hızlı atmaya. Yolculuğun "başlangıç" belirtileriydi bunlar. Sonra gene kulaklarımda çıtırtılar duydum. Sanki ahşabın yavaşça kırılması gibi bir sesti. Kendimi kontrol altında tutmam, korkmamam gerekiyordu. Ne kadar gerilirsem bedenimle olan bağım o denli güçlenirdi. Bu da iyi birşey değildi, çıkıp gidemezdim vücudumdan. Bir süre sonra herşeyi unutmayı becerebildim ve kendimi dalgalanan enerjinin akışına bıraktım.

Önce serinlik hissi doldu içime. Yerçekimi kaybolmuş gibiydi. Hatta helyum balonu gibi yükselmeye başladığımı hissediyordum. Ansızın birileri konuşmaya başladı. Sesi derinlerden geliyordu. Sanki radyodaydı. Galiba şiir ya da hikaye okuyordu. Sonra kayboldu. Başka bir ses duydum; klasik müzikti. Wagner'e benziyordu. Karanlık ezgiler güçlü vurgular... ve o da kayboldu. Gözlerimi açmak istemiyordum henüz. Belki yanılıyordum, şartlı reflekse dönüşmüş olmasından çekiniyordum. O halde açarsam, tekrar başa dönecektim ve bu sefer daha zor olacaktı ayrılmak.

Kulaklarım tıkanmıştı. Basınç azalmış gibiydi. Galiba becermiştim, bayağı bir yüksekte olmalıydım. Herhalde bir kaç yüz metre kadar. Aniden derinlerden gürleyen birşeyleri duymaya başladım. Gittikçe yaklaşıyordu. Çok hızlı hem de. Neye ait olduğunu tahmin bile edemeden müthiş bir hızda geçip gitti. Havada saltolar atıyordum. Sanırım yolcu uçağıydı geçen. İçim dışıma çıkacaktı neredeyse. Kimin aklına gelirdi ki astralda uçağa rastlamak?

Bir süre sonra gözlerimi açma cesareti doldu içime. Karanlıktı ama sesler gittikçe çoğalmıştı. Onlarca radyo, televizyon ve telsiz muhabbeti birbiri içine geçmiş, kaotik bir ses okyanusu oluşturmuştu. Sonunda gözlerimi açtım. Manzara müthişti. Yıldızlar hiç olmadığı kadar parlak ve sonsuz sayıdaydılar. Altımda devasa mavi gezegeni görünce kalbim duracak gibi oldu. Öyle heyecanlanmıştım ki, az kalsın bayılacaktım. Hemen ellerime ve bedenime bakmak istedim. Lakin hiç birşey göremiyordum. Auro dedikleri ışıltının zerresi bile yoktu. Ama hiç zorlanmadan hareket edebiliyordum. Sadece düşünmem yeterliydi. Nereye istersem, nereye bakarsam bir anda kendimi orada buluyordum. Delice bir zevk kapladı içimi. Hemen dünya çevresinde dolanmaya başladım. Aşağı inmek istemiyordum. Öylece dönüp duruyordum. Bir kaç tur attıktan sonra daha da geriye gittim. Hep merak etmişimdir; Ay'dan Dünya nasıl gözüküyordu? Denemeye karar verdim. Bir kaç dakika çabaladıktan sonra, oraya ulaşmamın günler alacağını farkettim. Geri döndüm tabi.

Bir süre olduğum yerde asılı kaldım. Öküzün trene baktığı gibi, öküz gözüyle dünyayı izliyordum. Bu denli yüksekten öyle yalnız gözüküyordu ki... Astronotların kafayı yiyebilme olasılığı çok yüksekti. Ya da tam tersi; uzay insanı olmak için yalnızlığı sevmek birinci koşul olmalıydı. Her halükarda Dünya'dan gerçekten koptuğunu hissedersin. Yoksun işte. Basbayağı kopmuşsundur.

Şöyle bir düşündüm; yerimde Hawking olsaydı herhalde bir daha geri dönmezdi. Tüm dünyaya siktiri çeker, basar giderdi galaksiler arası yolculuğuna. Neden yapmıyordu ki? Belki inanmıyordu bu gerçekliğe. Belki de tam tersine, her gece evreni dolaşıp duruyor, öğrendiklerini gelip anlatıyordu. Hatta bilim-adamlarının gizli bir tarikatı olsa, toplu astral yolcuğa çıkarlardı. Toplu intihar gibi birşey. Tek farkı, istediğin an dönebilirsin.

Eh, uzaya kadar çıkmışken hatırladığım kadarıyla takım yıldızların yerlerine baktım. Favorim Orion takımyıldızı ve sol üstünde deli gibi ışıldayan Betelgeuse'dü. O kadar büyüktü ki, Güneş ve Jupiter'in arasındaki mesafe kadar çapı vardı. Söylediklerine göre, bir kaç ay içinde süpernovaya dönüşecekti. Hatta şanslı olan insanlar bunu görebilecekti; gökyüzünde gece-gündüz farketmeksizin gözlemlenecek ikinci güneş gibi parlayacaktı. Aslında şu an çoktan dönüşmüştü. 640 ışık yılı öteden ışığının ulaşmasını bekliyorduk.

Boşlukta dolanıp dururken, tuhaf dip bir gürültü duymaya başladım. Plak çıtırtısına benziyordu. Hışırtının içinden yavaşça yükselen melodik ses, müziğe dönüşmeye başladı. Görünmeyen bedenimdeki tüyler diken diken olmuştu. Melodi o kadar tanıdık geliyordu ki... Shine On You Crazy Diamond'a dönüştü. Ardından Gilmour'un solosu girdi. İnanılmaz bir duyguydu. Evrenin sonsuzluğunda bile Pink Floyd eşlik ediyordu bana. Kendimi parçanın büyüsüne kaptırıp süzülmeye başladım. Nedense ses kalbolmaya yüz tuttu. Durdum ve geri döndüm. Ses gene yükseldi. Sanki belli bir noktadan yayılıyor gibiydi. Kaynağı bulmak üzere oradan oraya uçtum. Bir kaç saniye içinde bulmuştum kaynağı. Yörüngesinde iki-üç tur attıktan sonra ona yaklamaya başladım. Müzik bedenimin içinden geçip gidiyordu. Gerçekten geçiyordu, tüm enerjiyi ve duygusunu hissedebiliyordum. Müthiş bir deneyimdi. Bass ve davul ritimleri zayıfça dalgalandırıyordu. Synth, gitarla beraber akarsuyun tene sürtünüp okşaması gibi gıdıklıyordu içimi. "Remember when you was young..." sözleri yalnızlığımı unutturdu. Sanki en yakın dostum kulağıma birşeyler fısıldıyordu. Artık dayanılacak gibi değildi. Kaynağa odaklandım ve müthiş bir hızla merkeze uçtum; önce beynim şimşekler çaktı, inanılmaz bir acı kapladı zihnimi. Yıldırım çarpmışa döndüm. Enerjim yüzlerce defa emildi, geri geldi. Tüm bunları yarım saniyede hissetmiştim. Sonra bayılmışım.

Mide bulantısına benzer bir hisle bilincime kavuşmuştuğumda, mekanik sesler sarmıştı her tarafımı...

Herkesin Hikayesi - II

2012-01-26T22:57:00.000+02:00

Herşey aşağı atlamadan bir hafta öncesinde başladı. Okulu imkansızlıktan dolayı bitiremediğim için diplomam yoktu. Düzgün bir iş bulmam imkansız gibiydi. Çünkü tek anladığım şey garsonluktu. Onu da yazın Akdeniz'de herhangi bir barda, ayak işleriyle beraber yapıyordum. Bar veya restoranda çalışır, tuvaletleri temizlerdim. Ne yalan söyleyim, tuvalet temizlemekte üstüme yoktur. Her tarafı pırıl pırıl yaparım, bal-dök-yala! Hatta tuvalet fırçasını bile yepyeni kıvama sokarım. Okulu bitiremeyince askerliği de onbeş ay yaptım. Bölükteki usta birliğinde mesleğimi öğrendikten sonra tuvalet sorumlusu yaptılar beni. Halbuki yemekhanede de iş görürdüm ama yapacak birşey yoktu. Emir eriyiz ne de olsa.

Askerden geldikten sonra tekrar iş aramaya koyulmuştum. Tabi aynı tas, aynı hamam. Yaş kemale erecekti ve hala doğru düzgün bir ilişkim bile olmamıştı. Hatta olanlar da iki-üç ay sonra bitiyordu. Nedeni tabi çulsuz olmamdı. Şöyle zengin bir aile kızı bulamadık ki! Artık dayanılmaz derecede aile kurma isteği sarmıştı içimi. Ailemle kaldığım için, ebeveynim hergün torun baskısını da hissettiriyordu üstümde. Sanki kardeşimin çocuğu yokmuş gibi! Herneyse. İş bulmak için her yolu denedim. Lakin kriz ve hükümetin harika yönetimi sayesinde benim niteliğimdeki adamın bırakın aile kurmayı, kendi başına geçinmesine bile imkan kalmamıştı. Hayatımı üç-beş günlük, en fazla bir haftalık işlerle idare ettirebiliyordum. Sonra bir gün acayip bir yasa çıktı. Yeni yasaya göre, zaten işsiz olan ben, ayrıca aileme de yük olacak kefeye konmuştum. Tabi sırf kendim değil, işsiz diğer tüm vatandaşlar da aynı derece de sefilliğe gömülmüştü. A-ha aklıma gelmişken söylüyorum; üç sene sonra iç savaş çıkmazsa ben de neyim!

Yeni yasa sonrası aynı gün kendimi içkiye vurdum. Arkadaşların sofrasına yamandığım için cebimden olmayan para da çıkmamış oldu. Zaten kırk yılın başında içince bir ufak rakı beni darma duman etmişti. Gecenin vakti eve gidicem diye çevre yoluna çıktım. O vakitte araç pek geçmezdi bizim oralara. Dolmuşa binebilirsem şanslıydım. Vasıta gelene kadar yürüyeyim demişim. "Demişim" diyorum çünkü öyle tahmin ediyorum. Lakin yürürken kendimi kaptırmışım, boğazköprüsü yoluna girmişim. Saatlerce topukladıktan sonra, kendimi köprünün ortasında buldum. Açıkçası güvenlik kulübesini nasıl geçtim bilemiyorum. Belki adam işemeye falan gitmişti, ya da orada bile değildi. Neyse artık.

Köprü ortasındayken esen rüzgar öyle şiddetliydi ki, çabucak ayılttı beni. Kendime geldiğimde manzarayı görünce sevindim. Alttan gemiler geçiyor, iki yakada da parıl parıl ışıklar yanıp sönüyordu. Hatta bir ara harika bir havai fişek gösterisini izleyebildim. Sonra daldım uzaklara. Bir anda umutsuzluğa kapıldım. Son haber aklıma gelince birden sigortalarım attı. Boğaza doğru küfredip tepinmeye başladım. Öyle sinirlenmiştim ki, korkulukların üstüne çıkıp, teletutunarak küfrü basıp debeleniyordum. Az sonra taksinin biri durdu ve şoförü iki metre öteme kadar geldi. Adam bişeyler diyordu ama dinlemiyordum. Ardından bir kaç araç daha durdu. Bir anda insan güruhuyla çevrelendim. Aşağı indirmeye çalışıyorlardı. Gazı almıştım bir kere. Sakinleşmek yerine daha da azdım. Yarım saat içinde basın mensupları da geldi ve al sana reality show. Şovşaklığı seven gazeteciler ve onlara prim veren milletimin maymunu olmuştum. Kameralar bana doğruldu ve sorular yağmaya başladı. Ne sordularsa herşeyi anlattım. Beni bu hale sokan kim varsa saydırdım. Hatta şike skandalına karışmış bir kaç futbolcu ve yönetici ismi de saydım. Aslında tamamen sallamıştım kafadan ama ne dersem yutacak gibiydiler.

Gazetecilerden kısa süre sonra önce güvenlik güçleri geldi. İçinden sekiz on kişi indi. Yaklaşamadılar, temkinliydiler çünkü basın önünde beni tartaklamaktan kaçınacaklardı. Aslında muhabirler olmasa kendileri aşağı atmışlardı bile beni. Neyse efendim. Ardından bembeyaz üç sivil araç geldi ve güneş gözlüklü, bereli bir takım tipler daha karıştı kalabalığa. Gecenin o vakti güneş gözlüğü neden takılır ki? Kızıl ötesi mevzular herhalde. Herneyse. Hiç birşey yapmıyorlardı, sadece izliyorlardı. Sonradan biri elini kulağına götürdü ve sonra cebine. Karanlıkta metal birşey parıldadı. İşte o sırada çaktım davayı. Korkudan ödüm bokuma karışmıştı. Bir an ellerim kollarım deli gibi titremeye başladı ve sonunda dengemi kaybedip aşağı düştüm. Ha, denize kavuşmadan önce zaten bayıldığım için, düşerken ne hissettiniz soruna cevap veremicem. Gözümü açtığımda bu balıkçı amca başımdaydı. Kulübesine getirmiş, her kırıldığı için mumya gibi bandanalara sarılmıştım. Sonrasını biliyorsun işte. Buradayım ve aslında....

"Arkadaş bana çok ilginç şeyler anlatıcam dedin, hani nerde?"

"Abicim anlatıyorum ya işte."

"Ya yürü git be! Her sabah üçüncü sayfada seninki gibi tonla haber var zaten!"

"Ne diyosun sen kardeşim, karşında canlı bi' kurban var!"

"Ohoo... boşver, prime time'lık bir numara yok sende"

"Naptın ya.. hani anlaşmıştık? En azından şu anlattıklarım için bişey ödemen lazım hem!"

"Yazacağımı kim söyledi ki? Amca beni kıyıya bıraksana bi zahmet. Aha şunu da al, yarına bi rakı meze ziyafeti çekersin"

"İstemes gahsın!"

"Eh be.. sen de bi alemsin. Neyse sen beni kıyıya at da..."

"Damam, nassı isdeesen.." der ve yaşından beklenmeyecek bir kuvvetle gazeteciyi alır aynen denize fırlatır. Adam kısa süren şoktan çıkınca çığlık, küfür, yardım çağrısı derken saydırmaya başlar. Lakin motorun gürültüsünden artık sesi de duyulmuyordur.

Herkesin hikayesi - I

2012-01-26T01:23:00.000+02:00

"Bak şimdi, elime dikkat et"
"Evet?"
"Duvara bak şimdi de, gölgeye..."
"N'olmuş?"
"Gördün mü?"
"Panayır görüyorum"
"Nasıl yani?"
"Birader nasıl yaptın bunu?"
"Neyi nasıl yaptım?"
"Gölgeden panayır. Nasıl yaptın?"
"Ne panayırı kardeşim? Tavşan o"
"Hayır bak şimdi kenardaki çizgiler ortadaki çemberle birleşiyor. Sonra, sol taraftaki üçgenle devam ediyor. Bak dikkat et... hah gördün mü şimdi de ucu alevli sopa çeviren hokkabaz gözüktü. İnanılmaz, harika.. bravo valla!"
"Gölgede alevli sopa ha? Vay anasını... Söyler misin alevin gölgesini nasıl görebildin?"
"Orada işte."
"Tam olarak nerede? Kalk göster hadi."
"Bak işte şurası."
"A-ha! Gerçekten orada dönen bişey var. Hem de parlıyor ha?"
"Dedim sana, o hokkabaz işte."

Mantardan bir parça daha atar ağzına Cemil. Yüzü hafif ekşimik kıvama gelir. Biraz çiğnedikten sonra gölge oyununa devam eder.

"Bak şimdi, elime dikkat et"
"Kuzen, anlamadım. Parlıyorsun?"
"Ne?"
"Parlıyorsun işte. Auran coştu gibi."
"Bırak şimdi ourayı bourayı"
"Kuzen harbi parıl parıl oldun lan. Artık kutsal bir nesnesin. Budist olup seni evimin baş köşesine koyucam"
"O değil de mantar ne kadar kaldı?"
"Peehh.. Bi damla... Parlak tavşan.."
"Hey yarabbi.. Bak şimdi."
"Renk değiştirdin şimdi de.. hohohoho ahahaha.. kikiki..."
"Bak dedim, bak ulan!"
"Duu.. kameraya çekicem seni"

Cemil kuzene bir tokat patlatır

"Deli misin lan sen?! Ne kamerası!"
"Yavaş be tosbağa. Yavaş tosbağa. Kaplumbağa. Kuzen ben.. fena oldum gidiyorum."
"Otur oturduğun yerde, bir yere gidemezsin bu kafayla!"
"Yok oğlum ben harbi gidiciyim. Öteki tarafa. İçim dışıma çıkacak. Ruhum.. ruh.. "
"Yat şuraya geçer şimdi, bıdı bıdı etme"
"Ruh.. yat.. kafam ahh.."

Kuzen olduğu yerde yatar, sızar. Cemil'in kafası hala ayıktır. Bira, vodka, rakı ve mantar hala daha çarpmamıştır nasıl olduysa. Davet edildiği TV programını düşündükçe bayağı bir strese girmiştir herhalde. Üstelik "prime time" zamanı gözükecektir.

Altı ay öncesinde, kameralar önünde, kendini köprüden atmakla tehdit ederken, devletin en üst düzey yöneticisine bayağı bir hakaret etmiştir. Yarım saat sonra sivil ve üniformalı bir takım tipler köprüye doluşunca, Cemil de korkudan kendini aşağı atar ve boğazın derin sularında kaybolur. Cesedi bulunamayan Cemil'in öldüğüne kanaat getirilir ve (hangi ara dava açılıp, sanık olarak yargılanma girişiminde bulunduğu belli bile değildir) hakkında takipsizlik kararı çıkartılarak dosya rafa kaldırılır.

Olayın geçtiği gece balıkçının teki tarafından bulunan Cemil, hala daha yaşadığı için kendini şanssız görmektedir. Çarpmanın etkisiyle kırılan birkaç kemiği dışında herşeyi hatırlıyordur. Eğer yüzünü ve kimliğini değiştirmezse, er ya da geç canına okuyacaklarından emindir. Öte yandan müthiş derecede çulsuzdur. Ailesi ve tanıdığı herkes onu "güvenlik nedeniyle" reddettiği için, yardım alacağı kimse kalmamıştır.

İki ay önce gazetecinin biriyle şans eseri tanışmıştır. Yanında takıldığı balıkçının kayığında gece vakti boğazda balık avlarken, son sürat geçen tekneden düşmüştür adam. Boğulacağını ima eden çığlıklar ile dikkatini çekmiştir balıkçının. Balıkçı sanki bölgenin cankurtaranı gibi, kucağına düşenleri kurtarmakla yükümlü hissediyordur. Kayığını çırpınan adama sürer ve onu da alır. Yarım saat sonra gazeteci kimliği ile kendine gelmiş, ertesi gün prim yapacağı müthiş hikaye içi balıkçıyla söyleşiye girişmiştir. Bu arada sargıları ile engelli hareketinden dolayı Cemil de gazetecinin dikkatini çeker. Biraz daha yakından baktığında, zehir gibi hafızası sayesinde olay adamı tanır ve sorularını yapıştırmaya başlar. Başta cevap vermek istemeyen Cemil, gazetecinin yüklü miktarda maddi önerisiyle ikna olup hikayesini anlatmaya başlar.

Elma dersem çık, Armut dersem kaç

2012-01-24T02:01:00.002+02:00

Sigarasından fırt çeker, dumanı üfler. Hava fena halde sıcaktır. Kayaların üstünde oturmaktan poposu pişmiştir. Denizin cezbeden dalgaları karşısında, nasıl böyle rahat oturduğunu akıl sır erdiremez. Bu kadar saçma birşeye kafa yorduğuna daha da şaşırır. Ayağa kalkar. Şöyle bir ufka bakar ve balıklama dalar denize. Çok şaşırmıştır. Çünkü yükseklik en az yirmi metredir. Suya çarpmadan önce hayatının en önemli anlarını gözden geçirir. Üç saniye süren otuzbeş senelik yaşantısı, kayar gider bir film şeridi gibi. Son sahnede kadraj bulanır, kararır. Binlerce baloncuk önce aşağı sonra sağa doru süzülür.

Şanslı bir gündür. Kayalıkların arasında tekrar yüzeyine çıkabilmiştir. Aldığı ilk nefes çok derindir. Verdiği ise bir hayli küfürbazdır. Nasıl bu kadar salak olduğunu ifade eder sürekli. Zar zor kıyıya varır. Güneş ufka yaklaşmıştır ve lodos da kendini göstermeye. Giysilerini çıkarıp kurutma fikri akıllıca gelir; çünkü üstünde kalsa fena halde üşütebilecektir. Neyseki kayalıklar sahilin tümünü kaplamıyordur. Güzel bir kumsal vardır az öte de. Sıcak kumlara giysilerini serer. Fakat rüzgar öylesine esiyordur ki, anadan üryan kalan bedeninde, tüm tüyler dikilmiştir. Çareyi kendini kuma gömmekte bulur. Çok derin olmayan bir seviyede kumları kazar, yavaş yavaş örter her tarafını. Harika hissettiriyordur. Sanki kuru bir hamamdadır. Sıcaklığın tüm vücudunu elegeçirmesiyle gözleri kapanır, uykuya dalar.

Gözlerini tekrar araladığında etraf kapkaranlık, yıldızlar olabildiğince parlaktır. Bir an nerede olduğunu idrak edemez. İrkilmeye çalışsa da nemden sıkışan kumlar elini, kolunu ve bacaklarını bağlamıştır. Daha da panik olur. Kısa ve kesik bir çığlıktan sonra nihayet kurtarır kendini. Tüm vücudu, oldukça yapışkan ince kum tabakasıyla kaplanmıştır. Hemen giysilerine uzanmak ister; lakin artık yerinde yeller esiryordur. Muhtemelen lodos alıp götürmüştür uzaklara.

Tatil köyünden pek uzakta değildir. Işıklar, koyun diğer tarafında, göğün o bölgesini sapsarı aydınlatıyordur. Sahil hattı boyunca ilerler. Ama köye yaklaştığında dosdoğru içeri girmeye cesaret edemez; çünkü bunun cesaretle alakası yoktur. Olabilecek en mantıklı şekilde davranıp, siteyi sınırlayan çitlerin kenarından apartına doğru koşturur. Bu arada kuru dikenler orasını burasını çizer, ayaklarına batar. Kısa ve net çığlıklarla kendini yere atar. Dikenlerden olabildiğince temizler kendini. Daha boş ve çakıl bölgeleri, kör karanlıkta seçmeye çalışarak devam eder yoluna. Nihayet apartının hizasındaki parka varır. Tel-çiti zorlar, altından geçebileceği aralıktan içeri sızar.

O bölgede yerli-yabancı tüm turist ailelerin çocukları toplanmış, büyük bir gürültüyle eğlenmektedir. Aralarından biri otuzdan geriye doğru saymaya başlar. Bir kaç saniye sonra, önü, arkası, sağı, solu sobe ve saklanmayan ebedir. Adamımız panikle oraya buraya kaçışan genç ve çocuklara yakalanmamak için, parktaki çalıya atar kendini. Kısık sesle kikirdeyenleri duyar. Ansızın başka bir kıkırtıyı hemen yanında işitir. Kızın teki aynı çalıya saklanmıştır. Karanlıkta kim olduğunu seçemez. Zaten görse bile tanıyamazdır. Çünkü tatile geldiğinden beri kimseyle muhattap olmamış, hep kıyıda köşede yalnız takılmıştır. Hatta bu yüzden hakkında olumsuz teoriler bile kurgulanmıştır.

Çocuk etrafına laf sokarak arkadaşlarını tahrik etmeye çalışır. Kendince, saklanan oyuncuları yerlerinden çıkaracaktır. Fakat kimse yemi yutmaz. Ne de olsa oyun sonunda ağzının payını vereceklerdir. Biraz sonra yakalananlar ebelenir. Kulakları keskin olan çocuk, en ufak çıtırtıda avını buluyordur. Adamımızın yanındaki kız ise hala yerinden kımıldamamıştır. Bir ara çocuk çalılara yaklaşır ve kızın üstüne boca ettiği tonla parfümün kokusunu çabucak alır. Zaten burnunun direği kırılan adam da, kızın bir an önce gitmesini umuyordur. Lakin çocuk iyice yaklaştığında, kız kaçıp gitmek yerine, adamın dibine kadar sokulur. Adam hala yerinden kımıldayamıyordur; yapacağı ufak bir hamle kendini eleverecektir. Açıkçası kayalarla linç arasında seçim yapması istense, kesinlikle kayaları seçecektir.

Çocuk iyice yaklaşır ve kızla adamın tam önünde durur. Kızın parfümünün ne kadar güzel olduğunu, onu yakalarsa ne denli eğlenceli oyunlar oynayacağı konusunda yemin bile eder. Kız kendini tutamaz ve zevkten kikir kikir gülmeye, hatta kahkahalarla inlemeye başlar. Ansızın çalılar ikiye ayrılır; spotlar çırılçıplak adamı ve kızı tek kadrajda aydınlatır. Adamın gözleri faltaşı gibi açılır; bir çocuğa, bir de kıza bakar. Kız hala kahkahalarıyla zevkten kavrulmaktadır. Çocuğun piç bakışı kız ve adama kenetlenir. Saklambacın ortasında iş pişiren ikiliyi ifşa ederek diğerlerini çağırır. Çarçabuk toplanır arkadaşları. Ohalar, yuhalar, kahkahalar, minik çığlıklar birbirine karışınca adamımız kendine gelir ve tek eliyle şeyini kapayarak koşturmaya başlar. Kaotik gürültü yüzünden uyanan site sakinleri, neler olup bittiğini anlamak üzere dışarı dökülmüştür. Bir anda tüm site uyanmıştır. Apartlar arasında koşturan çıplak adamı gören herkes -özellikle babalar ve abiler- adamın peşinden koşturmaya başlar.

Neyseki gündüzden yatakodasının camını açık bırakmıştır. Kendini zar zor atar içeri ve pencereleri kapar.

"Nerde ulan bu sapık herif!"

"Kaan'ın aparta daldı baba, aha şimdi gördüm!"

"Aç ulan kapıyı pis herif! Seni ırz düşmanı!"

Dışarıda gürültüler, küfürler gittikçe yükselir. Aralarından birisi, Kaan'ın sabahtan beri gözükmediğini, içeri dalanın aslında o olduğunu söyler. Eşgali tanımlanan Kaan panikten kafayı yiyecek gibidir. Durumu açıklayacak olsa -ki öyle bir zamanı asla olamayacaktır- çığrından çıkmış güruh onu linç edecektir. Saklanmak için hiç de güvenli de değildir apart. Sağlam bir iki omuz darbesiyle ahşap kapı yerle bir olacaktır. Hemen birşeyler düşünmelidir. Ansızın aklına bir fikir gelir; banyoya koşturur, çarçabuk duş almaya başlar. Bir dakika kadar buz gibi suyun altında bekler. Donmaktan baygınlık geçireceği sırada kendini hole atar. O sırada kapıya darbeler iner. Kırılma sesini duyduğunda yerde deliler gibi çırpınmaya başlar. Köşeyi dönen kızgın ahali, nöbet geçiren Kaan'ı görünce aniden durur. Yaklaşık yarım dakika süren sara şokundan sonra içlerinden biri ambulansı çağırmayı akıl eder. İki-üç kişi Kaan'ın kolları ve bacaklarına yapışır. Birisi de çarşaf getirip üzerine örter.

Yarım saat sonra ambulans gelir ve Kaan'ı hastaneye götürürmek üzere siteden ayrılır. Ertesi gün odasına kontrole gelen hemşire, hasta yatağında kimseyi göremez. Söylentiye göre yan odadaki adamın cüzdanı boşalmış, sözde sara hastası Kaan ortadan kaybolmuştur.

saat... tik-tak

2012-01-22T04:21:00.001+02:00

uyurgezer hayalperest

gözlerini açtığında

dağın yamacında, patikanın kenarında

ufukta ütopyanın çayırlarına adım atar

uçurumun kenarında tüyleri ürperir

gözlerini sımsıkı kapar

kör yolculuğuna yolalır

bu sadece bir rüyadır

Hemşire; şah ve mat

2012-01-22T04:18:00.001+02:00

"Kulak çınlamasıyla nasıl başa çıkabilir insan? Hiç birşey dinlemek ve duymak istemiyor, sadece sessizlikle başbaşa kalmayı kafaya koyduysan, çınlama devreye girer. Asla ve asla seni yalnız bırakmaz. Ta ki unuttuğun zamana kadar. Dikkat çekmek için çırpınır çınlama. Önünde dolanan, sürekli havlayıp zıplayan, kuyruk sallayan köpek gibi, "birşeyler anlatmak istiyor galiba" klişesi akla gelir. Çınlama birşeyler anlatmak istiyordur. Çok yüksek frekansta.

Şöyle düşünelim; elimizde süper teknolojik bir aygıt var. Kabloları kulaklarımıza sokuyoruz. Duyduğumuz neyse onu kaydediyor. En büyük özelliği, beyninde algıladıklarını kaydediyor. Çınlama gibi soyut bir sesi bile... Sonra bu yüksek frekans kaydı alıp on kez yavaşlatıyorsun. Ortaya çıkan sonuç müthiş! Aynı gece görülen "7 saniyelik" roman gibi rüyalara benzer, yavaşlatılmış çınlamalarda ise ortaya çıkan anlam şu; bir ay öncesine kadar duyduğun herşey tam iki dakika içinde yankı yapıyor zihninde."

"bakın bunu hiç bir yerde duymamıştım profesör. Çok ilginç bir tespitte bulundunuz."
"öyle olmasaydı üstünde çalışmazdım ya? Gerçek şu ki, bu tür keşifler yapacak ne isteğim ne de zamanım olur. Tüm vaktimi zaten keşfedilmiş icatların daha da geliştirilmesine harcarım. Mesela rüyaları kaydeden bir makina var. Şimdi adını hatırlayamadığım çok saygın bir bilim-adamı tarafından icat edilmiş. Alet öyle kusursuz çalışıyor ki, hatırlayamadığımız tüm ayrıntıları gözler önüne seriyor."
"inanılmaz! Bakın profesör şaka yapacak bir kişiliğiniz olduğunu sanmıyorum. Ama bir ihtimal... Dalga mı geçiyorsunuz? Bunca zamandır popüler bilim haricinde ortaya çıkan çalışmaları araştırdım, inceledim, devasa bir kütüphanede saklıyorum. Ama rüya kaydeden makinayla ilgili hiçbir veri yok elimde. Açıkçası olanaksız!"
"hahaha.. Değerli dostum, kendinize haksızlık etmeyin lütfen. Dünya küçük derler ama bu tamamen insanoğlunun kibirinden kaynaklanır. Aslında oldukça büyük bir gezegende yaşıyoruz. Üstelik nüfus göz önüne alındığında, en kötü ihtimalle yüzde beşi bilim ve ilgili alanlarda türlü türlü araştırmalar yapıyor. On milyon bilim-insanının tüm çalışmalarını takip etmenize olanak yok. Kısaca, bahsettiğim alet gerçekten var. Hatta yarın sizin için çok güzel bir sunum yapacağım."
"oh! Bu harika işte! Ah... Bu arada unuttum, hemşire sizi arıyordu"
"aman tanrım! Hangisi?"
"işe yeni aldıkları hemşire. Hani bozayı gibi iri olan. Eskiden güreşçiymiş ya hani..."
"hay aksi şeytan! Farketti galiba.. Ben hemen tüyeyim. Ertesi güne kadar benden haberin yok tamam mı?"
"anlayamadım profesör, neyi farketti?"
"ilaçları poker için kullandığımı tabi!"
"tüh.. Ee nasıl anlamış olabilir peki?"
"bu sabah astronotun ne kadar tuhaf davrandığını hatırlıyor musun? Hani kişneye kişneye koşturuyordu koridorda."
"evet de..."
"hay aksi geliyor işte!"

Profesör kirli çamaşırların atıldığı bölmeye atlar ve bir anda gözden kaybolur. Hemşire kapıyı bir hışımla açtığında nostradamus'un tek başına satranç oynadığını görür. Kapı kapanır ve hastaları yataklara çağıran melodi çalmaya başlar.

Sezon sonu reklam finali

2012-01-20T23:52:00.002+02:00

Ellerini zarifçe omzuna koyar masör kız. Yavaşça aşağı doğru iner ve poposuna geldiğinde tekrar yukarı çıkar. Ansızın güçlü elleriyle etini mıncıklamaya ve cimdirmeye başlar. Seri hareketlerle sırtının her tarafını dolaşır usta parmaklar. Masaj yatağındaki delikten, yüzündeki acı rahatlıkla okunabiliyordur adamın. Dişlerini sıkar, "ah uh of" sesleriyle eşlik eder masör kızın hamlelerine. Kızın parmakları bu defa bacaklarına doğru kayar. Aynı el ustalığı ile gerilmiş tüm kaslarını hamura çevirir adamın. Ardından tekrar sırtını yoğurmaya başlar. Adamın yüzüne müthiş bir keyif yerleşmiştir. "Mmm.. ıııh.. ohh.." diye inlemeye başlar hafiften. Birden sırtında müthiş bir acı hisseder; imzaladığı anlaşma gereği, müşterinin yansıttığı en ufak bir orgazm belirtisinde portatif kamçısını kullanma hakkına sahiptir masör kız. İki üç darbeden sonra adamın yüzünde pişmanlık ifadesi rahatlıkla okunuyordur.

"N'apıyosun sen çıldırdın mı!"
"Kusura bakmayın beyefendi ama prosedürümüz böyle."
"Nedir bu fetiş masajı mı?!"
"Beyefendi farkında değilsiniz herhalde inlemeye başlamıştınız."

Adam sırt üstü döner, dirseklerine dayanarak doğrulur. Yüzünde kırık bir gülümseme ile "Pardon ama işinizi iyi yaptığınızı gösteriyor bu. Size iltifat ettiğimin farkında değilsiniz herhalde?" diye durumu kurtarmaya çalışır. Kızın tavrı yumuşar; "Teşekkür ederim beyefendi ama prosedürde iltifat ile ilgili bir madde yazmıyor"

Havlusunu beline dolayarak ayağa kalkar. Duvardaki ekrana yönelir ve prosedürü okumaya başlar. Bir kaç saniye sonra bezgin bir ifadeyle masaj odasından ayrılır.

Binadan çıktığında şöyle bir etrafa göz gezdirir. İlk dikkatini çeken, karşı gökdelenin tümünü kaplayan reklam-dizidir. Oyuncuların hiçbiri tanıdık değildir. Yeni bir diziye başlamış olmadırlar Yukarıdan aşağı akan çizgi-romanvari kadrajlarda yeni bir ürün tanıtılmaktadır. Çocuğun teki elindeki metal çubukla havaya birşeyler çizer. Işıltılı rengarenk çizgiler oluşur. Soyut şekil birden vahşi bir yaratığa dönüşür. Çocuk elindeki metal çubuğu tekrar sallar. Balta ve kalkanı kuşanır. Ardından hayali yaratıkla dövüşmeye başlar. Bir sonraki kadrajda çocuğun odası genel planda çekiliyordur; kızıl, turuncu ve sarı tonlarıyla kaplanmış duvarlar, odayı cehennemi andıran soyut bir tabloya çevirmiştir. Sonraki sahnede kızgın bir kadın çocuğu dijital kızılcık sopasıyla pataklamaya kalkışır. Tam o sırada uzun ince bir herif, elinde deodoranta benzer spreyle odaya girer. İğrenç bir gülüşle kadına yaklaşır, belinden kavrayarak bedenine yapıştırır. Elindeki spreyi gösterir. Kadın hışımla adama bir tokat patlatır. Adam istifini bozmadan kadını bırakır ve spreyi duvara sıkmaya başlar. Duvardaki tüm renk karmaşası yavaşça kaybolur. Kadın bu sefer zevkten bayılır. Adam kameraya döner ve iğrenç gülüşünü tekrar gösterir, göz kırpar, pof diye yokolur. Ekranda üç şık belirir; seyircilerin, o bölümde hangi ürünü daha çok sevdiğini gösteren sayaçlar, fıldır fıldır saymaya başlar.

Biraz önceki masajdan tüm kasları gevşeyen adam talihsizliğine küser. Şehrin her tarafını kaplayan reklam-diziler yüzünden tekrar kaskatı kesilmiştir. Maaşından ayırdığı masaj kredileri ise henüz ayın ortasında tükenmiştir. Sol ayağı üstünde topallaya topallaya, yeraltına inen tünele girer ve evinin yoluna doğru gözden kaybolur.

Kar, Karı, Kaan'ın Kârı

2012-01-13T04:51:00.000+02:00

Dublesine baktığında iki yudumluk içkisi kaldığını farketmiştir. Hafif morali bozulur. Zoraki bir yudum daha alıp, suratı barın öte yanındaki DJ'ye yönelir. Hafif gerilmiştir. Çünkü hala daha istediği parçayı çalmamıştır DJ. Cebindeki son parayı da, barmenin tavsiye ettiği, "çok kaliteli" sek vodkaya harcamıştır. Çok kaliteli vodka hiç de o kadar kaliteli değildir. On dakikada tüketmiştir, fakat içinde fevri keyfin kırıntısı yoktur. DJ'ye bakar tekrar. Bakışları keşisebilse sempatik sarhoş gibi kadehini ona kaldıracak, iki saattir beklediği The Musical Box adlı parçasını hatırlatmaya çalışacaktır. Tabi herif unutmadıysa.

"..but the clock, tick tock... on the mantlepiece.."

Gözlerini bu defa tavana diker. O sırada garsonlardan biri gelip önünde dikilir. Bakış açısı tavan hizasındaki güneş gözlüğü takan garsonla kesişir.

"Birşey ister misiniz?" diye sorar garson.

"Niye güneş gözlüğü takıyor ki bu adam? Önünü nasıl görüyor ki bu loş ışıkta?" diye düşünür. Kulaklarına dikkat edince, adamın kepçe olduğunu farkeder. "Sonar dalgalar.. Yarasa gibi birşey bu..."

"Evet, iki şey istiyorum; DJ arkadaştan iki saat önce bir parça istemiştim, sanırım unuttu. Hatırlatır mısın?"

"Tabi, neydi parça?"

"Genesis'ten The Musical Box istemiştim."

"Tabi, hatırlatayım şimdi. Diğeri neydi?"

"Diğeri mi? Bilmem düşünmedim. Sadece o parça."

"Yok yani diğer isteğiniz neydi demek istedim..."

"Haa.. Ee aslında bu bir rica olacak. Son paramı şu su gibi şeye vermiştim. Fakat kafam hala normal. Daha sert birşey getirebilir misiniz?"

"Hımm.. Ben size bir duble rakı getireyim iyisimi. Sert değil ama işini görür."

"İyi fikir. Yalnız... eee.. hesaba yazabilir misin?"

Adam şöyle bir düşünür ve gözlüğünü çıkarır. Muhtemelen evvelsi gün biri ya da birileri iki gözünü de morartmıştır;

"Normalde buna iznim yok ama sana bi' kıyak yapıcam dostum"

"Vay be, senden hiç beklemezdim."

"Ne demek istiyosun?"

"Yok bir garsonun içki ısmarlaması falan..."

"Ne ısmarlaması kardeşim borç hanene yazıyoruz işte..."

"Haa.. Tabi ya.. pardon"

Garson suratını ekşitip gider. Önce DJ'in sonra da barmenin yanına uğrar. İki dakika sonra, iki saattir beklediği parça çalmaya başlamış ve rakısı gelmiştir. Aynı anda da keyfi yerine...

***

Gene düşüncelere dalıp gitmişti. Sıradan insanların böyle ortamlarda yapmayacağı bir şeydi. Düşünmezlerdi, gecenin, mekanın ve sohbetin tadını çıkarırlardı. Bu zaten bildiği ve gözlemlediği şeydi. Bir Japon atasözü aklına geldi; "Yemek yerken sadece ye, uyurken sadece uyu, çalışırken sadece çalış, eğlenirken sadece eğlen, işerken sadece işe..." gibi birşeydi. Yani o an ne yapıyosan ona odaklan. O da üç Japonun yapabileceği işi yapıyordu; içip düşünürken dinlemek. Sonra parça coştu ve biraz olsun keyfi yerine geldi. Müzik bittikten sonra duble rakısını fon-dip yapıp dışarı çıktı. Yağmur başlamıştı. Hava buz gibiyken karı beklerdi.

"Hava buz gibiyken karı bekliyordum"

Aslında beklediği yağan kardı ama hoşuna gitmişti bu klişe.

"Hava buz gibiyken karı bekliyordum

karlar yumuşak, beklerim karı

teni yumuşak, buldum mu karı

bu sadece sanrı...." gibi saçma sapan bir şarkıya başlamıştı. Rakı çabucak çarpmış olmalıydı. Çok kaliteli vodkanın üstüne içince tabi daha etkili olmuştu. Bir anda sokak gözüne daha renkli gelmişti. Bir kaç hatun buz gibi havaya rağmen şortla dolaşıyor, şuh kahkahalarını patlatıp yoldan geçen bir sürü herife laf atıyordu. Adamlar aptala dönmüş gibi kadınlara bakıyordu. Ne yapacaklardı ya, atlayacaklar mıydı? Tam da düşündüğü gibi, herifin teki hatunlara koşturup laf atarak yaklaştı, sonra birden durdu. Aynen geri dönüp el kol hareketiyle yoluna devam etti; travestilerden biri hayalarını tutmuş bağıra çağıra herife bişeyler söyledi ve arkadaşıyla kakara kikiri yollarına devam ettiler.

O sırada cebinde titreşim hissetti. Telefonu açmadan ekrana baktı; 0049'la başlayan bir numaraydı. Tanıdık gelmiyordu.

"halloooouu..."

"alo?"

"niaabee"

"alo?"

"niaaaabbeee.. sandra.."

"sandra? yanlış numarayı aradınız"

"ahahahhaa.. yanliiş.. ahaha.. dooru dooru.. sandra been!"

"haaa sandraa.. naaber? yani.. hey how are youuu.."

"iyi ben iyiii. niaabee Kaan? geldim istanbuğ nerde seeen..."

İki yıl önce evinde misafir ettiği, Erasmus öğrencisi Sara'nın ablasıydı arayan. Sandra, kardeşini ziyarete geldiği ilk günden beri onunla aralarında süper bir iletişim oluşmuştu. Kız hem güzel hem de sıcak kanlıydı.

"ben taksim, eve gidiyor ama...going home.."

"aaa ne güzeeğl.. ben taksim too.. özledi ben.. i miss you.. seen nerdee?"

"a-ha hadi yaa?! yani.. reaally?.. where are you? in a bar or where.. where are you?"

"too no...se.. ben.. ar...e.."

"alo? alo! hey.. duyuyor musuuun? heey.."

"ar...eaa.."

"hey did you heaAAAR MEEE! HALOOO"

Hat aniden kesilir. Tekrar aradığında ise ulaşamaz. Gürültüden kızın ne dediğini anlayamamış, sadece ilk iki harfini duymuştur.

"aa, ree.. ee.. bura ne yahu?"

En yakın bara gidip bodyguard'a ilk iki harfi A-R olan yerleri sorar. Bodyguard yumruğunu kaldırdığında, Kaan yarım adım geriler. Yumruğun parmakları teker teker açılır ve herif saymaya başlar "Araf.. Arasta.. Arjin..Arka sokak.. Arsen Lüpen.. Artiste..."

Şansı yaver gidiyordur fakat saydığı yerler çok alakasız mekanlardır. Altı mekanı bulmak için oradan oraya koşturur, bu arada sürekli telefon ederek Sandra'ya ulaşmaya çalışır. Ama nafile. Mekanları teker teker dolaşmaktan başka çare yoktur.

Beşini gezdikten sonra son durak Araf'tır. Oldum olası tiksinmiştir bu mekandan. Hatta bir an tereddüt edip eve dönmeyi düşünse de, durumu abartmamak gerektiğine kanaat getirir. Kapıda birikmiş, güruhun arasına karışır. Araf izbandutlarına yalakalık yapan damsız ordusu arasından sıyrılmalı, içeri girmek için bir kızı ikna etmek zorundadır. Fakat etraftaki tek kız, barın karşısında bekleyen fahişedir. Gidip ona sorsa, randevu, astarı yüzünden pahalıya patlayabilirdi. Gene de şansını dener.

"Eee.. Merhaba nasılsın?"

"Bomba gibiyim şekerim görmüyo musun?"

"Ehaha.. Tabi ya fıstık gibisin..."

"Hadi o zaman yiğidim, gidelim!"

"Tabi, tabi gidelim. Ama dur... önce bir yere uğramamız lazım"

"A-aa nereye be iki saattir bekliyoruz burda hava bok gibi soğuk, ısıt koçum beni ısıt! A-haha-hihihi!"

"Tamam yahu iki dakika sadece, çok değil.."

"Bir deyiş vardır; eğer şans bir tanrı olsaydı, ona tapardım" diye iç geçirir. Gecenin monotonluğuna karşı iki sıfır önde olduğunu düşünür, keyiflenir. Tabi çekirgenin üçüncü sıçrayışı gibi. Kaan da Sandra'ye ulaşmak üzere, A-R harflerinin son durağı olan, deliler evi Araf katına sıçramaya başlar. Asansörde sıra olduğu için merdivenleri ikişer üçer çıkar. Hatta öyle hızlı tırmanmıştır ki, sözde kiralık partneri, arkasından ana avrat küfrü basar. Topuklarından biri kırıldığı için... Fırsat bu fırsat, kadını ekebileceğini hisseder. Binanın son katına geldiğinde iflahı kesilmiştir artık. Gene de son durak ve son şans testi...

Etraf hınca hınç, deli gibi danseden, yiyişen çift ve çift olmayanlarla kaynıyordur. Araf, isminin hakkını veriyordur. Lakin tek eksik olan Sandra'ya açılan cennet kapısıdır.

Hatırladığı kadarı ile Sandra sarışındır. Mekandaki tüm sarı kafalara göz gezdirmeye çalışsa da, kalabalıkta hoplayan tipler yüzünden bir türlü odaklanamaz. Doğruca güruha dalar ve gözlerini dört açar.

Yaklaşık on dakika boyunca bir oraya bir buraya savrulur. Bu arada üç kişi birasını, vodkasını içtiği her ne ise üzerine boca etmiştir. Gene de yılmaz, yoluna devam eder, etmeye çalışır. Güzergah o kadar zorludur ki, pek de büyük olmayan mekanı dolduran kalabalık yüzünden milim milim ilerleyebiliyordur. Sonunda dayanamaz ve kendini bar ve teras kapısının birleştiği köşeye zar zor atar. Kan-ter içinde susuzluktan kıvrandığını hisseder. Elini cebine atıp birşey ısmarlamak istese de vazgeçer, çünkü meteliksizdir. Saatine bakar, sabaha dört vardır. Sandra'nın orada bulunmadığı ihtimali aklına düşer ve morali bozulur. Son otobüsü çoktan kaçırmıştır ve sabaha kadar sokakta sürtme düşüncesiyle iyice bunalır, kızarır, başı dönmeye başlar. Tuvalete doğru yöneldiğinde, ansızın kolundan kavrayan bir el onu gerisin geriye çevirir;

"Kaaan ahahahaaa wilkommee.. geldiin..."

Sandra, Kaan'a sıkı sıkı, sarılır öper. Gürültü içinde birşeyler söyler ve hiç birşey anlayamaz Kaan.

"Aahh.. Sonunda.. finally.. Telefon kesik.. kesildi.. discon.."

"Ja ja.. bitti şarj.. sorry so sorry.."

"Ben çok şaşırdım sen Türkçe iyi, konuşuyorsun"

"Ja jaaa.. eveet benim erkek arkadaş Türk, öğretti bana"

"Aaaa... aaaaaa.. erkek arkadaş Türk"

"Ja jaa.. eveet.. burada geldik beraber.."

"Aaaa.. aaa.. hadi yaa... "

"Eveet, çok şaşırdın ama?"

"Eveet, şaşırdım da...daa.."

"Daa.. evet evet rusça mı öğreniyor sen hahaha..."

"Yaa yaa.. hay allah.. sevgili burda haa?"

"Çekirge bir sıçrar, iki sıçrar... şans olsa olsa şeytan olurdu.." diye düşünür Kaan..

"Kaan sen nerde kalıyor? Senin ev aynı? Büyük ev, oda çok senin"

"Eevet aynı ev, neden?"

"Kaan yarın asker gidecek. Asker yakın burası. Senin ev yakın asker"

"Nee? Yok.. Nein! ben asker bitti çok önce.. on beş ay.. söyledim sana.."

"Ahahah.. Kaan benim erkek arkadaş, senin isim aynı. O gidecek asker"

"Haa.."

"Unuttum ben.. aynı isim"

"Hııı..."

"Biz senin ev kalabilir miğ? Asker yakın senin ev"

"Haaa.. hmm..."

"Aaa Kaan gel bak tanııış.. Kaaan caniim bu benim arkadaşş, Kaan..."

"Ehehe.. Vaay Kaan sensin ha? Naber kardeş?"

"Haa.. evet benim.. İyi, iyi sen nasılsın?"

"Ben süperim yaa.. Vatani görev işte. Geldik yapıcaz, gidicez..."

"Vah vah.. şey yani vay anasını be taa ordan buna geldin ha?"

"Valla ya çok heyecanlıyım aslında.. Otuz bin lira falan ama yapıcaz işte.."

"Otuz bin? Yapacaksın.. Vay anasını.. Nasıl oluyor ya?"

"Ya işte gidip bankaya sıraya giriyosun sonra şube falan.. orada da birsürü sıra oluyormuş.. Acayip işler"

"Harbiden acayip işler ha!"

"Çekilir dava değil kardeş, iki-üç saat sıra beklicem"

"Zor.. çok zor senin işin... üç saat sıra çekilir mi yahu!"

"He ya... Haa bişey içer misin? Ismarliim, bendensin hahaha.."

"Valla iyi olur yahu, dilim damağım kurudu.. Hmm bi vodka iyi gider aslında"

"Tamam kardeş geliyorum, Sandra'ya dikkat et çakal çok burada.. hahahaaa!"

"Ayıp ettin ya, bilirim çakal, kurt, tilki falan filan.."

Çekirge üç değil beş-altı kere sıçmış olmalıydı. "Sen kalk onca yolu koştur, tepin ve sonra.. olacak şey değil..." diye hayıflanır Kaan. Arada Sandra ile konuşurlar çat-pat, sonra kız gider sevgilisiyle danseder eğlenir. "Hayır yani... Tamam, önceden haberim olsa farketmez de.. ne gerek var şimdi boşu boşuna heveslendik. Neyse... A-ha! Damım orada, tamamen unutmuştum..."

Yarım saat önce tabana kuvvet kaçtığı kadının yanına gider. Kadın onu görünce önce bir tokat aşkeder Kaan'ın yüzüne, sonra da küfrü basar elindeki kırık topuğu göstererek. Aynı anda kirpi saçlı iki tip biter kadının yanına. Anlaşılan o gece "üçlü" takılacaktır. Heriflerden biri Kaan'ın yakasına yapışarak, kadının namusunu korumaya yeltenirler. Çok hızlı gelişen olaylar yüzünden önce afallasa da, elindeki bardağı adamın kafasına geçiren Kaan kendini geri atar. Kadının diğer sapı atlar bu sefer üstüne. Adam zaten zil zurna sarhoş olduğu için, Kaan'ın hamle yapmasına gerek kalmaz; yana doğru hızlıca çekilir ve ikinci sap kafayı bara çarparak bayılır. O sırada Araf'ın zebanileri Kaan'ın koluna yapışır ve direkt yaka paça dışarı atar. Olayın çekirge ile alakası kalmamıştır artık beş, altı, sekiz, on derken kendini kapının önünde bulmuştur.

Yağmur kara dönmüş, Kaan'ın dileği kısmen gerçekleşmiştir.

Diyelim ki... mesela;

2012-01-11T03:39:00.003+02:00

Bunları biliyor muydunuz?

Desiderius Erasmus'un bugünkü ortaöğrenimi karşılayan bir öğrenim döneminin ardından Augustin tarikatına girerek rahip olduğunu... Ancak hiçbir zaman geleneksel anlamda bir rahip olarak etkinlik gösteremediğini; kendini daha çok bilime adamak istediği gerekçesiyle, dini makamlardan "cüppe giymeme" iznini aldığını... Fakat kilisenin tarihte ilk kez bir deliyi mazur görüp, anlayışla karşıladığı ilk kişinin Erasmus olduğunu biliyor muydunuz? Ketum din adamlarının nasıl olduysa onun sevimli tarzından dolayı, normalde idama kadar götürecek pek çok deli-bilimsel sapkınlığını görmezden geldiğini biliyor muydunuz?

TDK'daki yer alan, "Olağanüstü yeteneği ve yaratıcı gücü olan kimse" anlamına gelen "dâhi" kelimesinin asıl kökeninin "Daha iyi" kelimelerinin bileşimi olduğunu biliyor muydunuz? Üstelik günümüz Türkiye Cumhuriyeti Hükümetinin anlayışıyla, dâhi kelimesini tanımlayan parçalardan olan "yaratıcı gücü olan kimse" mantığının neredeyse Allah / Tanrı betimine "az kalsın" yani "nerrrrredeyse" eşdeğer anlam taşıdığını biliyor muydunuz?

Günümüz bilim-adamlarrrının öngörüsüyle gelecek buzul çağının, bundan 1500 yıl sonra başlayacağını biliyor muydunuz? Üstelik bir önceki buzul çağının 2.5 milyon yıl sürdüğünü ve yaklaşık 10 bin yıl önce sona erdiğini biliyor muyunuz? Peki bu öngörüyü kimin taktığını biliyor muyunuz? Hiç kimse!

Telefonun ahizesini kaldırıp çıkan "dıııııııııı..." ve biraz bekledikten sonra "dııt, dııt, dııt, dıııııt..." sesinin, gitarınızı akort etmek için referans olan La notasına denk geldiğini biliyor muydunuz? Dahası siz yolda yürürken, çevrede tek bir yeşil alan bırakmamak için canını dişine takıp çalışan firmalara ait inşaat makinalarından çıkan o mekanik "gar, gar, gar.. aaınnnn... mmmm ve gırrrr" seslerinin de La notasına denk geldiğini biliyor muydunuz?

David Bowie - Moonage Day Dream

2012-01-11T01:29:00.002+02:00

her ne yapıyorsan bırak.

dinle ve hayal et.

Eastwood

2012-01-08T03:55:00.000+02:00

Empati, Yürek ve Hayalperest

2012-01-08T02:10:00.003+02:00

Küçükken bilim dergilerini karıştırırken öğrenmiştim; madde enerjiden oluşurmuş. Enerji asla kaybolmazmış, sadece şekil değiştirirmiş. Tekerleme gibi yerleşmişti hafızama. Hatta ufacık aklımla kafa yordukça, daha da büyüleyici gelmişti. O andan itibaren dikkatim hep yıldızlara, kozmik toz bulutlarına, süpernovalara ve galaksilere yoğunlaştı. Hatta öyle duruma gelmiştim ki, ergenlik bunalımlarımı yaşarken bile evrenin hipnotik karadeliklerine çekilip duruyordu aklım. "Işık bile kaçamaz" diyor bilimadamları.. Peh! Işık kaçamıyor ama aklımı kurtarabilmiştim karadeliklerin sonsuz çekim gücünden. Fakat gene de birşeyler değişmişti. Yaşama ve insanlara dair bakış açım öyle bir değişmişti ki, tanımlanamaz hale gelmişti. Daha doğrusu o zamanlar tanımlayamıyordum. Eskiden fena halde optimisttim. Herşeye iyi yönünden bakmak gibi safça bir felsefem vardı. Elmasın, ışığı kusursuz derecede yansıtması gibi, insanları biraz mutlu görmek de bana kusursuz keyif veriyordu. Bunun için elimden geleni yapıyordum da.Karşılıksız iyilikler, yardımlar. Derken zaman geçtiii... geçtii.. gittii.. gitti. İyilik enerjisi şekil değiştirdi. Artık iyilik karşılıksız değildi.Karşılıksız olan kerizlikti.Bu öyle bir noktaya geldi ki, gözünün önünde duran güzelliğin eskimesi gibi birşeye dönüştü. İşte o eskiyen benliğimdi.Yıllar geçtikçe artık insanlara karşı daha da kayıtsız kalıyordum. Aynı derece de öfkeyle doluyordum. Çünkü haketmediklerini düşünüyordum. İyiliği haketmek için emdikleri enerjiyi geri yansıtmaları gerektiğini düşünüyordum. Fakat başedilmesi çok güç bir kapasiteleri vardı.Umursamazlık, duyumsamazlık ve görmezden gelebilmek gibi "kusursuz derecede yıkıcı" bir yapı geliştirmişlerdi. Aynı zamanda en önemli potansiyellerini yitirmişlerdi; hayalgücü. Bahsettiğim bu güç, onların pozitif yönlerini besleyen yegane şeydi. Hayalgücü olmadan, o her daim özlemini duydukları ütopyayı bile göremezlerdi. Bu yüzden hayalperestlerin yaratımlarıyla beslenmeye ve onları benimsemeye çalıştılar.Onların sözlerini kullandılar, onların müziklerini kullanmaya çalıştılar, onların hikayelerini kendi hikayeleri gibi anlattılar ve nihayetinde onların hayat enerjilerini çalmaya başladılar. İdeolojilerini, hayalperestlerin üretimleri ve felsefeleri üzerine kurup yaşamaya çalıştılar. Lakin zaman geçtikçe batmaya başladıklarını farkettiler. İlk başta olduğu gibi heyecan duyamıyorlardı artık. Çünkü çalıntı enerji tükenmişti. Neden kaybettiklerini ve bunu nasılda hayalkırıklığı ile yansıttıklarını, onların yüzüne bakarak görebilirsin. Hem ruh emici insanların, hem de ruhu yüceltmeye çalışan hayalperestlerin yüzüne bakarak, hayalkırıklığının resmini görebilirsin.İşte tüm bunlar yüzünün alt kısmındaki, ağız denen yarıktan çıkmayan seslerden kaynaklanıyor. Düşünceler zihnin uçsuz bucaksız sınırlarında sürekli değişir ve sahibinin istediği şekle bürünür. Eğer o sesler, o küçük yarıktan çıkabilirse, karşındaki insanın benliği bunu anlayabilir. Telepati henüz insanoğlunun kontrol edemediği bir iletişim yoludur. Aksi halde ağzımız, kulaklarımız gittikçe ufalır ve beynimiz basket topu kadar büyürdü. Kullanılanların gelişmesi, kullanılmayanların körelmesi gibi. Kullanılmayan diğer iki şey ise, empati ve yürektir.

Zeki Müren & Pulp Fiction - Yaralı Gönlüm

2012-01-07T02:15:00.000+02:00

Alo?

2011-12-30T00:40:00.002+02:00

"Alo?"
"Alo..."
"Alo?"
"Beyefendi sesim geliyor mu?"
"Pardon, müziği kısayım... Alo?"
"Beyefendi, ben cincan dvd evinden arıyorum."
"Evet, buyrun?"
"Şimdi bilgisayarımızdan kontrol ettim de; kiraladığınız Chocolate filmini iade etmişsiniz..."
"Evet, izledim beğendim, çok güzeldi. Yani kareografiler harika. Hatta başroldeki Jeeja Yanin müthiş bir yetenek. Tavsiye eden arkadaşınıza teşekkürlerimi iletin lütfen"
"Emin olun ileteceğiz. Yalnız şöyle bir problem var kii.. dvd'nin içi boş"
"Anlayamadım? İzledim işte, dvd doluydu?"
"Pardon, demek istediğim dvd kabının içi boş. Yani disk yok"
"Haa.. Eee.. Anladım"
"Lütfen yanlış anlamayın ama"
"Yok yok yok! Şimdi şöyle açıklayayım; ben küçükken müstakil bir evimiz vardı. Bahçesi olan tek katlı bir ev. Yalnız evin yapısı biraz garipti; temelden yükselen gövde kısmı evin asıl alanının yüzde yetmişbeşi kadar alan kaplıyordu. Çünkü arsanın iki yanından geçen dere yüzünden, toprak erozyona uğramış ve temeldeki kayalara kadar herşeyi silip süpürmüş. Ev, sülalemizin yadigarı topraklarda olduğu için babam başka yere taşınmamak konusunda ısrarcıymış. Neyse, konuyu dağıtmayayım... bu yüzden iki yanından dere geçen tek ev bizimkiydi. Vilayette ikamet eden diğer kasaba sakinleri, tepenin yamacına taşıyıp kurtulmuşlar."
"Peki, beyefendi tamam. Anlattıklarınız ilginç de..."
"Evet, ne demek istediğiniz anladım. Lütfen açıklamama izin verin!"
"Buyrun..."
"Bizim evin şekli biraz tuhaftı demiştim. Tek katlı olmasına rağmen mekanın yüksekliği neredeyse iki katlıydı."
"Afedersiniz ama konuyla alaka kuramadım?"
"Geliyorum o kısma şimdi... Bizim bir köpeğimiz de vardı. Birgün cengaver ile balkonda oynarken, çomağı dışarı fırlattım. Fırlatırmış gibi yapıyordum aslında ama elimden fırladı işte. Hayvancağız da balkondan atlarken beni de beraberinde götürdü. Toprağa kafa üstü çakıldım ve mucize eseri ölmedim"
"Galiba ölmemişsiniz beyfendi fakat.."
"Bakın, burası çok ilginç işte. Beynim sarsıntı içinde hafızasını yitmiş. Zavallı anacığım bir hafta üzüntüden perişan oldu tabi ama kendime geldiğimde herşey düzeldi"
"Evet, beyefendi, biz de bazı şeyleri düzeltmek istiyoruz"
"Hanımefendi adınız neydi?"
"... Burcu"
"Burcu hanım dvd konusunda endişelenmeyin lütfen. Pekala çok memnun kaldım ama sorun etmeyin. Sadece durumu açıklamaya çalışıyorum. İnsanların hakkımda belirsiz düşüncelere kapılmasını kabullenemem. Lütfen izin verin hikayemi bitireyim."
"...Eh pekala bitirin. Yalnız iki dakikanız var, kapayacağız!"
"Teşekkürler burcu hanım. Şimdi... küçükken yaşadığım bu talihsiz kaza sonucu, sık sık hafıza kayıpları yaşıyorum. Kutunun içindekini biraz önce buldum ve size yarın getireceğim. Sorun yok yani."
"Teşekkürler... Sercan beydi değil mi?"
"....."
"Alo?"
"Evet, buyrun?"
"Sercan bey orada mısınız?"
"Evet, benim buyrun?"
"Teşekkürler sercan bey..."
"... Rica ederim hanımefendi.. de... Neden?"
"Anlamadım?"
"Neden teşekkür ettiniz?"
"Getireceksiniz ya işte"
"Anlamadım, neyi getireceğim?"
"Ah, tamam. Hafıza kaybı. Çok şakacısınız."
"Haaa.. Hafıza kaybı! Evet... Cengaver çok iriydi. Çomağın peşinden atlarken..."
"Sercan bey lütfen!"
"Burcu hanım bir soru sordunuz bana değil mi? Dalga mı geçiyorsunuz?"
"Beyefendi saçmalamayın lütfen.."
"Beyefendi ve saçmalayın ha? Nezaket mi bu?"
"Nezaket mi?! Saçma sapan şeyler anlatıp duruyorsunuz ve dinliyorum! İşte nezaket size!"
"Hanımfendi! Beni siz aradınız ve açıklama bekliyorsunuz, anlatıyorum! Tabi ki dinleyeceksiniz! Ne yani, bir dakika suratıma mı kapayacaksınız şimdi de?!"
"Ne?!"
"Tabii.. çaktım köfteyi. Ara, taciz et ve yok et! Siz müşterilerize böyle mi davranısınız hep?"
"Afedersiniz ama kafayı yemişsiniz siz!"
"Bakın, yapıcı olalım."
"A-aaa deli mi bu ne be?!"
"Hanımfendi sakin olun! Herşeyi düzeltebiliriz..."
"Sercan bey, nezaket sınırlarımın içine ettiniz artık!"
"Bakın, yarın herşey çok güzel olacak. Tüm bunlar unutulacak.."
"...."
"Burcu hanım bakın"
"...."
"Sesiniz çok tuhaf geliyor.. Hatta o sizin sesiniz mi? Olamaz..."
"...."
"Şu an meşgulümdür ya da evde yokum. Lütfen sinyal sesinden sonra mesajınızı bırakınız"
"...."
"Hanfendi lütfen birşeyler deyin?! Neyiniz var?"
"...."
"Burcu naber? Bu akşam çıkalım mı?"
"...."
"Alla allaaaa.. Hanfendi şaka yapıyorum, nefesiniz bi garip. Hay allah! Geliyorum oraya şimdi, dayanın!"

Melodic Universe: Allons-y!

2011-12-26T22:43:00.001+02:00

Melodic Universe: Allons-y! (26.12.2011) by DrSayko on Grooveshark

Luisa Kelle

2011-12-23T22:58:00.001+02:00

Sevgi Kötülüktür - Zizek

2011-12-22T23:04:00.002+02:00

"Sevgi Kötülüktür"(?!)

Bence Zizek aldatılmış ve kafayı yemiş. Evrenin kozmik-kuantum mekaniğinden giriyor, bilinen en ünlü ve önemli fizikçi Stephen Hawking'in de belirttiği üzere "kozmik hata" yüzünden evrenin oluştuğundan bahsediyor. Ardından -her nasılsa- bu kozmik hatayı düzeltmemiz gerektiğini ve buna "kozmik hataya" sevgi adı taktığımızı söylüyor. Ne alaka? Sevgi kozmik hata mı? Nasıl yani? "Seni herşeyden çok seviyorum" ibaresinin, evrenin geri kalanına kötülük olduğunu ifade etmeye çalışıyor. Adamın heyecanına bakar mısınız? Bence böyle insanlar çok tehlikeli. Yani düşünsel anlamda kısırlığın uç sınırını betimliyor.

Bu arada geçen aylarda, Zizek'in Lady Gaga ile "yakın muhabbeti" olduğunu okumuştum. Tabi bu oldukça masum bir muhabbet de olabilir. Ama paparazzilerin gözünden kaçmadığı için, olayı paparazzi filozofisiyle ele alacağım: Zizek pornocudur. Bu iş, bu kadar basit (phuishphu kaddar phasit by Çağan Dikenelli)

Stephen Hawking'in "kozmik hatası" kısaca şu; herşey mükemmel işleseydi, evren diye birşey olmazdı.
Mantığı anlamanız açısından, Stephen Hawking'in sunumu ile Into The Universe belgeselini izlemenizi tavsiye ederimş. Harika bir belgesel...

Into The Universe:
http://www.divxstage.eu/video/5sulzdph9i2s5
(kotalı kullanıcılar için uyarı: 1 saat 27dk)

Melodic Universe: Upside Down Hits

2011-12-22T22:04:00.000+02:00

Melodic Universe: Upside down hits - 19.12.2011 by DrSayko on Grooveshark

Romantik-Realist ve Dindar

2011-12-22T22:00:00.000+02:00

Hey seni çaresiz küçük ölümlü... evet, sana diyorum!

Gecenin onca kirli rengine rağmen, tek bir yıldızın bile ışığını görebilmek...çok şey ifade ediyor.
Ötesinden bahsetmeye gerek görmemiştim. Ama önemli.
Tek yıldızın ışığını görmek çok önemli.
Simsiyah diyemediğin gecenin, aslında kirli-koyu-kahve renginde,kesik kesik aldığı nefesle kıpraşan ışığına baktığımda, milyonlarca ışıkyılı uzakta,kükreyen bir alev topunu düşleyebiliyorum.
Hani fantastik her filmde gördüğünüz sahne vardır ya... orada durur ve ona baktıkça ne kadar zavallı olduğunu farkedersin. Kendi zavallı varlığını...
Kirli gecenin gökyüzünde parıldayan ışığı ile,Milyonlarca ışıkyılı uzaktan bile,
Ne kadar silik yaratıklar olduğumuzu kanıtlıyor,
ölümsüz gücüyle...

***

Bu replikler bir forumdan alınmıştır. Amacım kimsenin dini görüşüne hakaret etmek değil, sadece kişinin inancını kendi yorumlarıyla ifade etmesi gerektiğine dikkat çekmektir. Dindar şahıs, burada manevi bir sınava tabi tutulmamasına rağmen, bireysel düşüncelerini ifade edemeyecek kadar üşengeç, sürekli alıntı yapıp kolaya kaçan bir karakteri canlandırmaktadır. Sonunda da o kişinin kendisiyle dalga geçen bir ufak benzetme yapılmıştır.

Dindar: Aşikârdır Zâtı Hak, görmeyi bir dilesen… “Benliği”dir var olan, adını silebilsen! Düşünürsün ki varsın; oysa bu varsayımın!!! Zâtı Hak’tır varlığın, “nefs”ini görebilsen!

R.R.: Doctor Who'da herşeyi açıklamışlar. Evren, yıldızlar, galaksiler, kuantum... zart zurt hepsi komedi... Pardon, şu an insanlık labirentteki fareden farksız. Bazı şeyleri anladığımızı sanıyoruz lakin henüz algı kapasitemiz yeterli değil. Daha yüzyıllar var... Hah! Çözülemeyen başka bir mucize de tüm bunlarla utanmadan dalga geçebileceğimiz gerçeği. Ne bilim ne maneviyat kahkaha unsuruna engel teşkil edemez..İşin aslı nötr mantıkta...

Dindar: "Kim bu dünyada âmâ (hakikati göremeyen) ise o, gelecek sonsuz yaşamda da âmâdır (kördür)! (Düşünce) yolu (tarzı) itibarıyla daha da sapmıştır!"(17.İsra':72)"Eğer dileseydik, her benliğe kendi hakikatini elbette fark ettirirdik! Ne var ki benden: "Cinlerden ve insanlardan oluşan toplulukla cehennemi elbette dolduracağım" sözü hak olmuştur."(32.Secde:13)"Eğer Rabbin dileseydi, yeryüzünde kim varsa, elbette hepsi toptan iman ederdi... Olayın gerçeği bu iken; sen, iman etmeleri için insanları zorlayacak mısın? Kendisini yaratan Allâh Esmâ'sının bileşimi elvermedikçe, bir nefs için iman etmek mümkün değildir!"(10.Yûnus:99-100)"...Allâh" de, sonra bırak onları daldıklarında oynayıp dursunlar!(6.En'am:91)

R.R.: Niye sürekli alıntı yapıp duruyorsun? Kendi deneyim ve çözümlemelerinle yorum yapsan daha iyi. Kopya çekmek yok! Aksi halde büyük sırdan bahsedeceğim...

Dindar: "Herkes yaratılış programı (fıtratı - şâkılesi) doğrultusunda fiiller ortaya koyar!..(17.İsra':84)"buyrun :)

R.R.: Madem öyle... Bundan 1300 küsür yıl önce varolduğum sıralardı. Canım çok sıkılmıştı. Yani yapacak pek birşey bulamıyordum, lakin putperestler fena halde çığrından çıkmıştı. Ben de bu densizleri oyuna getireyim dedim. Bir kitap yazdım; tamamen doğaç. Tabi kafayı çekip çekip yazıyordum. Bir an mucizevi şekilde aydınlandım. İlhamım doruğa tırmanmıştı. Gözüm karardı ve üç gün boyunca papirus yapraklarına tonlarca kehanet karaladım. O zamanlar ademoğlu kafayı yemiş olduğu için, delilik ilhamını farkedecek kadar zinde değildi. Karaladığım yüzlerce papirusu kuyunun tekine attım ve Sahara çölünü keşfetmek için yola koyuldum. Birkaç yıl sonra, güney kutbunda penguenlerle felsefik bir tartışmaya girdiğim esnada, ufkun öte yanından süzülen bir kuzgun, felsefe konseyimizin tam ortasına sıçtı. Evet! Resmen pike yaptı ve tezeğini kondurdu! Konseydeki tüm penguenler ve ben şaşkınlık içerisinde kuzgunun terbiyesizce hareketi karşısında şok olmuştuk. Yukarıda kıs kıs gülerek uçan kuzgun sonunda tüm hızıyla kendini kara gömdü. Bir çift pençe karın dışında kalmıştı. Sol ayağına rulo şeklinde bir kağıt iliştirilmişti. Mesajı açıp okuduğumda şu yazıyordu:"Herkes yaratılış programı (fıtratı - şâkılesi) doğrultusunda fiiller ortaya koyar!..(17.İsra':84)" Yüzümde gülümseme, kağıdı tekrar eski yerine rulolayıp bağladım."Dostlar, sanırım planım işe yaradı. Şu andan itibaren dikkatinizi önümüzdeki binyıla vermenizi isteyeceğim. İzleyin ve görün!"

Dindar: Verileri varsayımsal değerler bazlı alaycıl bir empati güdüsü ile sapıtıp, idrak edemediği her hakikati çarpıtarak inkar ve iftira yolunu seçen mücrimlerin vardıkları- varacakları yerin adı neticede elbette hüsrandır. Allah onlara zülmetmemiştir, fakat onlar kendi öz canlarına, nefslerine zülmeden zalimlerin ve azaba uğrayacak olanların ta kendileri olmuştur."Sadece Rabbinin rahmet ettiği kimse hariç (o Rasûlün getirdiklerine muhalefet etmez); işte bunun için onları halketti! Rabbinin: "Andolsun ki cehennemi tamamen cinn ve nas'tan dolduracağım" kelimesi böylece tamamlanmıştır. (HÛD - 119)"

R.R.: Bir saykolog deyişi vardır; neye inanırsan onu yaşarsın.

Gamlı Baykuş - Kule

2011-12-20T04:15:00.001+02:00

Hastanede yapayalnız uyanan bir adam.
Beyaz bir at.
Issızlığa batmış, gizemli gölgelerle yıkılıp giden bir İstanbul.
Taştan bir kule
Dipsiz bir uçurum
Gizemli bir çağrı
Davetsiz bir misafir
Çöküp giden gerçekler…

---

Bu şarkı, Kule romanı çerçevesinde kurulacak bir tematik psychodelic albümün giriş eskizi, yeni bir Gamlı Baykuş projesinin ilk adımıdır.

Orijinal olmak

2011-12-17T03:08:00.002+02:00

Yeri gelir, orijinal olmak istersin,
Ama ne yaparsan yap, mutlaka keşfedilmiştir.
Ne kadar hayal kırıklığına uğrasan da üzülme,
Arkanı döndüğünde unutur gidersin.

Başarı, Kibir ve Farkındalık

2011-12-08T00:03:00.001+02:00

Başarınla gurur duyarken, nedenlerin kendi kontrolün dışında gerçekleştiğini unutma. Minnet duyacağın tek şey, başarmak için seçilmiş olman gerçeğidir. Kısaca götün kalkmasın, şansına şükret. Kibirini ise en derinlere göm, eğer becerebilirsen... İşte o vakit alacağın hazza kimse dil uzatamaz.

Doctor Who'yu anlamak

2011-11-25T22:00:00.001+02:00

Mavi kutu: Tardis (zaman ve uzayın her hangi bir yerine gidebilir)
Sonik tornavida: Her kapıyı ve kilidi açar (mühürlenmediği sürece)
Her maceraya eşlik edecek yol arkadaşı bir kadın
ve bol bol koşuşturma, çözülecek tonla bulmaca ve altedilmesi gereken onlarca düşman...
Doktor'un her daim çevresinde olan "şeyler".
Kim bu Doktor?

Doktor: insanların ve evrendeki her tür ırkın koruyucusu, maceraperest, dahi, komedyen, "hayat ve yaşam" olgularının savunucusu... evrenin içindeki her türlü canlının ve varlığın sürekliliğini sağlaması için elinden gelen herşeyi yapan, hatta gerekirse kendini feda etmeye hazır, türünün son temsilcisi bir Zaman Lordu.

İlk olarak 1963'te ortaya çıkan Doctor Who, 1989 yılına kadar BBC'nin himayesinde, fantastik bilim-kurgu türünde benzeri olmayan bir tv dizi olarak izleyiceler sunulmuş. Oldukça büyük bir hayran kitlesi var. 2005'te tekrar yayınlanmaya başladı. Şu an 7. sezonunda...

Herneyse. Dizinin teknik detaylarından bahsetmek amacında değilim. Genel olarak içinde barındırdığı ideolojiden bahsetmek istiyorum. Çünkü TV'de ya da sinemada olsun bu tarz yüksek düzeyde kaliteli yapımlara rastlamak oldukça zor. En azından iki elin parmaklarını geçmez sayıda.

Doktor öyle bir karakter ki, içinde bulunduğu durum ne olursa olsun, mutlaka bir çıkış yolu bulur, mutlaka her soruna çözüm bulabilir. Pekala; tüm bunlar bir kurgudan ibaret. Ama kurgunun ve senaryonun genelinde dikkatinizi çekecek (çekmesi gereken) anlayış, "düşman" ne denli yıkıcı ve yokedici olursa olsun, onlara her zaman ikinci bir şans verilmesi. Ha, o kadar da iyi değiliz, o sapkın tavra devam ediliyorsa bu sefer cehennemin dibine kadar yolu var! Lakin Doktor asla öldürmüyor. İşin kilit noktası bu; onu bambaşka boyuta ve zamana fırlatıyor; belki aklı başına gelir diye... bilemiyorum ben öyle algıladım.

Doctor Who, içinde kendine has bir mantık taşıyor. Ne zaman ne olacağı hiç belli değil. Kendi mantığınızı, hatta bırakın kendinizinkini, alışa gelmiş insan-toplumunun varlığından beri gelen anlayışla sakın düşünmeyin! Aksi halde Doctor Who'yu algılayamazsınız. Üstelik büyük bir gaflete düşüp "tüm bunların saçmalık" olduğunu düşünürsünüz. Aslında doğru, hepsi birer saçmalık! Lakin koşulsuz mantık olmadığı gibi, koşulsuz mantıksızlık da yok. Biraz uçarsam, evrende sıfır noktası olsa olsa bir karadeliğin içindedir. Hiçlik... ya da teklik.. farketmez, bence ikisi de aynı şey. Doctor Who tamamen mantıksızlıklar üzerine bir mantık oluşturmuş durumda.

Tamam şu felsefik, ideolojik laga lugaları bir kenara bırakıyorum. Doctor Who tam anlamıyla özgür düşünce demektir. Sadece gerçekten olduğunu hayal et, gerisini koyver gitsin.

Kuşaklar

2011-11-15T22:06:00.001+02:00

Mad Men'den:

"...bilmiyorum, belki de her kuşak yeniler yüzünden, sonunun geleceğini düşünüyordur."

Saykolog'dan:
"...sanıyorum, her kuşağı yöneten aslında sonraki kuşaktır."

Kayıp IQ'lar şehri

2011-11-06T18:07:00.001+02:00

Geçenlerde site site dolaşırken bir şekilde kendimi IQ testi çözmeye çalışırken buldum. 10dk'lik sürenin yaklaşık 5. dakikasında testi bitirdiğimde sonuç suratıma tokat gibi patlamıştı; 9 puan gerileyen zeka puanım kendimi sorgulamama yolaçtı.

Pekala bilimsel olarak iq testlerinin bir kaç çeşidi olduğunu biliyorum. Ama on sene önce de çözdüğüm gene aynı tarz çalakalem yapılmış bir testti. On sene sonra neden gerilediğimi düşünmeye başladım. Sıkça içtiğim alkolden mi yoksa normalin üstünde yorduğum beynimin, seneler geçtikçe düşünme fiilini görmezden geldiğinden mi bilemiyorum. Tabi durduk yerde pes edecek değil; yaşam şartları ve beklentilerin yeterli seviyede gerçekleşmemesi, zihnimin gittikçe daha fazla isyankar tavra bürünmesine neden olmuş olabilir. Hatta olabilitesini geçtim, gerçekten öyle hissediyorum.

Bezgin bünyeye karşı empati kurarsak, on yıllık kısa süre içinde beynin, yaşanılan tecrübe ve birikimlerden içgüdüsel olarak yapay-mutasyona doğru yol aldığını söyleyebiliriz. En azından ben söyleyebilirim. (Kavram karmaşasına düşmeyin diye, arada kendi kavramsal buluşlarımı sarfedeceğimi ekleyeyim. Yani akademik anlamda varolmayan kelimeler kullanabilirim) Fakat iddia ediyorum ki, normalde bahsedilmeyen IQ Etiği diyebileceğim bir kavram kesinlikle var. Bunu tüm kalbimle hissediyorum. Sözünü ettiğim şey EQ falan değil. Anlaşılmamı kolaylaştırmak için şöyle bir örnek vereceğim:
Diyelimki IQ bir yaratık. Ego ile sürekli iletişim halinde olduğu için, biyolojik-fizyolojik-kimyasal olarak vücudun ürettiği hormonlar ve hormonların dengesizliği yüzünden, yaratımsal potansiyeli sürekli dalgalanıyor. Özellikle toplumsal faaliyetler IQ-yaratığının hayalgücü ve üretkenlik kapasitesini her saniye zorladığı için, yaratık bir anda çark ediyor, sigortaları atıyor ve "ulan işimiz gücümüz yok, bir de nelerle uğraşıyoruz" şeklinde tepkimeye giriyor. Şu noktada psikoloji devreye giriyor ve zihnin içinde deli danalar gibi koşturmaya, tepinmeye başlıyor. İnsanın zihinsel takımının en önemli oyuncularından olan psiko-yaratık, oldukça ukala ve narsist bir canlı türüdür. İşine geldiğinde zevzekleşir ve sittin sene farkında olamayacağı ama onsuz da yapamayacağı beynin içine etmeye başlar. Psikoloji denen mendebur, terbiye sınırlarının dışına çıktığında ise, geriye yapacak tek bir şey kalır; kimyasal kızılcık sopasıyla onu ehlileştirmek! Yani ilaçlara ya da dimağı uyuşturacak türlü türlü yabancı maddeye başvurmak. Sonunda aklı başına gelen -daha ziyade uçan- psikoloji ya uyur ya da sus pus oturur. Tabi bu sırada "akıl" hastanesinde sıkışıp kalmış IQ-yaratığının da canına okumuştur.

Gün gelir IQ-yaratığını hastaneden salıverirler. Dışarı çıktığında, geçen süre boyunca dünyadan kopmuş, herşeyden bihaber olduğu için, gerçekliğe tekrar adapte olması bir hayli zaman alacaktır. Ama daha dışarı adımını atar atmaz çözülmesi gereken problemlerle karşılaşınca basar kalayı "hassiktir ordan işim olmaz!". Bu bir başkaldırı, grev, isyan ya da ne derseniz deyin, odur işte. Üstelik bu durum, haftada defalarca başınıza gelebilir. Büyük ihtimalle farkında olduğunuz tek sorun, bilim çevrelerince adına "depresyon ve türevleri" denen şeydir; yani psiko-yaratığın edepsizliğidir.

Kısacası geri adım atmış zeka unsuruyla başbaşa kalmışsınızdır. Üstelik bunun en büyük nedeni ise, etrafınızdaki gerizekalılardır. Spesifik bir örnek veremeyeceğim, yer yetmez.

Aslında şu an yaptığım özeleştiri bayağı önemli bir atılımdı. Egomun ağzını burnunu kırıp yere serdim, psikolojim zaten hak getire (ordan burdan atlayıp, sağını solunu kırıp duruyor), zavallı berduş IQ'ma ise durumun aslında düşündüğü gibi olmadığını anlatmaya çalışıyorum. Bilmiyorum şu an dinliyor mu söylediklerimi (alooo orda mısın?)

Peki bu yazının amacı nedir? Tek açıklaması, kayıp dokuz puanın aslında nereye gittiğini bulmak. Aramaya devam, bulana kadar bu konuyu seri halde ele alacağım.

N.Ç. olayı için tek çözüm

2011-11-04T14:27:00.005+02:00

N.Ç. olayı mihenk taşı. Sonunda yol ayrımı var. Söz konusu tek bir mantık üzerine verilecek karar, tüm toplumu kökten etkileyecek -etkilemesi gereken- fiile yol açacaktır.

"İnsanlığımız nereye gidiyor?" sorusu tam olarak yeterli değil. Söz konusu tavrın zaten insanlıkla alakası olmadığı için, olan biteni dünya ve -her fırsatta iyimser olarak tanımlanmaya gayret gösterilen- insan ırkının dışında değerlendirmek gerek. Çünkü vicdan kavramı milyonlarca yıldır süregiden tarihsel olayların şekillendirdiği, insan denen hayvana kodlanmıştır. Fakat hernasılsa o 26 kişi, etik/ahlaki, biyolojik, kimyasal zincirin kırılmasını sağlamıştır. Olayda mantık aramak, insanın kendi varlığını yok varsaymak kadar aşırı uçta yer alan, şizofrenik bir davranıştır.

İşlenen suçun ardından -suçtan daha da iğrenç olarak- bağlanan karara dair, verilecek ceza ne kadar yaratıcı ve azap dolu olmalıdır? Bu tarz bir olayda, beklenti duyulan hukuk anlayışını kastetmiyorum pekala. Çünkü bu suçun -keyfe göre şekillenen- anayasal karşılığı yok.

Öncelikle suçu işleyen yaratıklar eceliyle ölmesine kadar, minimal hayat koşulları sağlanmalıdır. Öyle ki, benzer sapkınlıkları akıllarının ucundan bile geçirecek, aynı türde yaratıklara örnek olması amacıyla, nefes aldıkları her saniye boyunca türlü türlü işkenceler edilmeli ve içinde yaşadıkları sanal cehennemin her karesi gün be gün basında yer almalıdır. Hatta bunlar öyle bir rutine bağlanmalıdır ki, binlerce yıl sonra bile insanoğlu tarihinde yer alan kalıcı bir ders niteliğinde işlenmelidir. Artık dersin hitap ettiği bilimsel/sosyal/inançsal düzelemin ne olacağı, o dönemin zamanına kalmış.

Tabi ki bu dahiyane olmayan, ama herkes tarafından -şüphesiz- kabul görecek fikir, ne yazık ki gerçekleşmeyecek. Benim merak ettiğim bu yaratıkların nerede nasıl saklanacağı. Ayrıca yargıda karar veren yaratıklar ve onlara direkt veya dolaylı olarak etki eden yaratıklar da dahil olmak üzere, suça alet olan yaratıkların eşgallerine nasıl ulaşılacak?

Bence dikkatler fazla dağılmadan ve karara etki eden "üstün" güçler devreye girerek, gündem değiştirilmeden cevabı bulmak, gerçek adaletin yerini bulması için uygulanacak akıllıca hamle olacaktır. Bırakın bu ülke topraklarını, sınır ötesindeki her insan buna müdahildir. Hayvanlar zaten içgüdüsel olarak ne yapacağını biliyor.

Öte yandan sapık zihniyetlerin kurbanı N.C.nin hafızası, eldeki tüm teknolojik imkanlar seferber edilerek silinmeli ve bundan sonraki hayatını en üst düzey seviyede yaşaması için her türlü imkan sağlanmalıdır.

Kuyunun Dibindeki Kaptan

2011-10-31T12:46:00.002+02:00

Dışarıda ısı gittikçe düşüyor. Şömineye bir kaç odun atıp alevleri kor uykusundan uyandırıyorum. Pencereden dışarı baktığımda, ayın denizdeki dansını görüyorum. Etraf oldukça sessiz. Sadece, arada bir ötüp duran gemilerin, sis içindeki boğuk seslerini duyuyorum.

Masabaşındayım. Önümde bir kuyu, içine bakıyorum. Dibi karanlık değil, aksine gözümü alırcasına parıldıyor. Kuyunun dibinde bir plaka var. Kare kare bölünmüş taş doku üzerinde, anlamını bilmediğim bir takım şekiller. Her birine dokunduğumda, kuyunun dibindeki parıltı üzerinde rünler sırayla beliriyor. Bir çeşit alfabe gibi... Hatta bir çeşit puzzle gibi...

Kuyuyu iki hafta önce bit pazarından satın almıştım. Aslında satıcı bana kuyuyu hediye etmek istedi inatla. Karşılığında biraz para verdim gene de. Gariptir ki kuyunun nereden geldiğini ve ne işe yaradığını sormadım. Ama merak ediyordum. Sormak istemedim çünkü cevabını kolaylıkla bulabileceğim hissine kapıldım.

Dublemi tazeledikten sonra, yabancı bir memleketten gelen vodkanın damağımda bıraktığı tadı düşündüm. Aroması büyüleyiciydi. Tek bir yudum ve on dakika boyunca başka bir yudum daha almaya kıyamıyordum. Sadece ilgilendiğim her neyse onun keyfini çıkarmaya çalışıyordum. On dakika sonra bir yudum daha ve araştırmaya tekrar devam...

Puzzle ve bilmeceler oldum olası bana soğuk gelmiştir. Aklımı amaçsız yere yormamak gibi bir huyum var. Sırf spor olsun diye beynimi zorlamak istemem. Çünkü kan şekerim düşük ve düşünmek de oldukça enerji harcatan bir fiil. Ama bu kuyu ve dibinde olan bitenler karşısında kayıtsız kalmak henüz ne olduğunu bilmediğim bir "şeye" karşı hakaret etmek gibi birşeydi. Yani kuyunun dibinde ne olup bittiğini çözemezsem başıma acayip işler gelecek gibi bir hissiyat içindeydim.

İki gün boyunca uyumadan, sadece temel ihtiyaçlarımı gidermek üzere masabaşından kalkmıştım. Uykusuzluk bedenimin her köşesini ele geçirmiş, göz kapaklarım artık tonlarca ağırlık altında ezilmeye başlamıştı. Sonunda dayanamayıp kafamı koluma yasladım ve parıldayan kuyunun önünde sızdım.

Önce derinlerden, sonra ise tam tepemde zelzele gibi kükreyen devasa hayvanın iniltisiyle uyandım bir anda. Camlar parçalanacak, duvarlar yıkılacak gibi sarsılıyordu. Panikle geriye attım kendimi; sandalyemden düşüp popomun üstünde oturmuş neler olup bittiğini anlamaya çalışıyordum. Bakışlarım camdan yana kaydı. Gördüğüm dehşet vericiydi; manzaranın yüzde doksanını kaplayan kapkara metal bir duvar örülmüştü. Beni yere mıhlayan şaşkınlığın iplerinden kurtulup balkona çıkmayı becerebildim. Kafamı yukarı kaldırdığımda, üç katlı binanın iki katı yüksekliğinde ve sonunu göremediğim simsiyah gemiyle karşı karşıyaydım. Az evvel evimi başımın üstüne yıkacak gemi, şimdi karşımda susmuş tüm ihtişamıyla duruyordu. Güverteden sarkan kimse yoktu. Ya da herhangi bir uyarı da. Sağa sola baktığımda kimseyi göremedim; çevre binalardan hiç kimse dışarı çıkmayı akıl etmemişti. Belki de kaçıp gitmişlerdi. Peki ben ne diye dikiliyordum ki? Belki de merakımdı beni orada tutan. Ama durduğum yerden sorunun cevabını da bulamayacağım aşikardı. Tekrar içeri girip sokağa çıkmak üzere hazırlandım. Etrafı kolaçan edip ne olduğunu öğrenmem gerekiyordu. Sokakta yığınla insan olmalıydı. Bir sürü de polis ve itfaiyeci. Hatta belki de askerler... Şu durumda çantamı hazırlayıp giysi ve alet-edevatı toparlamam gerekecekti. Çünkü eve bir süre giremeyebilirdim.

Hazırlıklarımı tamamladım ve son bir kontrol yaparken aklıma kuyuyu da yanıma almak geldi. Masaya gittim ve kuyuyu kapıp çantama koydum. Binadan dışarı çıktığımda sokak oldukça sakındı. Kimse yoktu. Etraf karanlığa bürünmüştü. Sokak lambaları bile yanmıyordu. Sanki bölgede acil durum ilan edilmiş, karartma uygulanmış gibiydi. Aklım bir kez daha karıştı. Ne tür bir oyun oynandığını idrak edemiyordum. Lakin çoktan yola koyulmuş ve gemiyi daha uzaktan görmek için kasabanın tepesine doğru giden yolda seyrediyordum. Arada bir arkama bakıp, kıyı manzarasını kaplayan binaların ötesini görmeye çalışıyordum.

Nihayet en yüksek noktaya ulaştığımda, soluklanmak üzere bir ağacın dibine çöktüm. Çantamdan yarım şişe vodkamı çıkarıp koca bie yudum aldım. Çünkü ayaz yüzünden titreyip duruyordum. Boğazımdan mideme süzülen sıvı içimi biraz olsun ısıtmıştı. Ardından hemen gemiyi aradı gözlerim. Bulmak hiç de zor olmadı; karanlığın da karası geminin silüeti, görüş alanımın üçte ikisini kaplıyordu zaten. Boğazın öte kıyısındaki ışıkları örten geminin güvertesine bakmak için dürbünü kullandım. Güverteyi aydınlatan tek ışık, geminin ortasındaki kaptan köşkünün hemen üstündeki mum ışığı gibi titrekçe parlayan spottu. Güvertede kimse yoktu. Dürbünü geminin bir ucundan diğerine doğru yavaşça kaydırdığımda çoğunlukla konteynırla dolu olduğunu tespit ettim. Ansızın ufak bir hareketlenme oldu; konteynırlardan birinin kapısı açıldı, içinden çıkan beyaz bir leke güverteye doğru hareketlendi. Fakat öyle tuhaf hareket ediyordu ki, sanki sarhoş gibiydi. Arada bir duruyor aşağı sarkıyor ve tekrar yürüyordu. Sonra tekrar durup sarkıyor ve yürümeye devam ediyordu. Sonunda güverteye vardığında tekrar durdu. Sonra kıyıya dönüp etrafına bakındı. Elleri boynuna gitti ve gözleri büyüdü; dürbünle benden yana bakıyordu. Ardından incelemeyi bırakıp iki kolunu da havaya kaldırdı ve sallamaya başladı. Sanki birini çağırıyor gibi heyecanla yukarı aşağı sallıyordu. Ansızın koşar adımla kaptan köşküne tırmanarak içeri girdi. Peki bu neydi şimdi?

Hala aklı selim düşünemiyordum. Neredeyse göz ayalarıma yapışmış olan dürbünü bırakıp, şiddetini arttıran ayazın esintisi kanımı dondurmadan üç yudum daha aldım vodkadan. Bir sigara yaktım ve düşünmeye başladım. Rüya mı yoksa gerçek mi olduğunu anlayacak durumda hissetmiyordum. Zaten yaşadıklarım şoktan şoka soktuğu için bünyemi, yapabileceğim tek şey olabildiğince ayık kalmaktı. İçimden herşeyi bir kenara bırakarak, eve gidip yatağa uzanmak ve sabaha ne olacağı varsa görmek geliyordu. Ama aşağı inmek için bile gücüm kalmamıştı. Sırtımı ağaca dayadım, kazağımı da üstüme örtüp biraz kestirmek üzere gözlerimi kapadım.

Ertesi sabah sarhoşun teki uyandırdı beni. Elinde bir şişe, pörtlemiş gözleri, şişmiş, kıpkırmızı burnu ve hırıltıya benzeyen sesiyle birşeyler geveliyordu. Her tarafım tutulmuş ve ağrı yüzünden çatlayacak gibi olan başıma rağmen,iki dal sigara verip adamı savdım tepemden. Giderken son sözü şuydu "sarhoş kaptanın dümeninde paralandı asırlık konaklar." Ardından siren seslerini işittim. Tepeden aşağı baktığımda dehşete kapılmıştım; evimin de bulunduğu sahil hattında tüm binaların yerle bir olduğunu gördüm. Tankerin teki kıyı şeridini silip süpürmüş, sonunda yan yatıp son noktayı koymuştu.

21. Yüzyıl Yazar Adaylarına Kritik Öğütler

2011-10-24T17:12:00.001+02:00

1- Sen bir projesin. İlk bunu kabullenmekle başla yazın hayatına. Bu projenin akışının sana bağlı olmadığını da... Yerinde bir başkası da olabilirdi. Tarihe kalacak hiçbir kitabın içinde yan karakter bile olamayacak bir tiplemenin bu projenin ulaşacağı son nokta olacağını düşünmezden gelmeye çalış. Herkesin bir şekilde bambaşka boktan projelerin yan ürünleri olduğu gerçeği yüreğine su serpebilir... Belki.

2- Mesleğe giriş önemlidir. Ülkemizde her iş gibi edebiyat sektörünün de çıraklık müessesine dayandığını unutma. Mümkünse liseyi bitirir bitirmez büyük bir yayınevinde alt seviyede bir işe gir ve yüzüne bir manken sırıtışı yerleştirerek en az beş yıl mutlu ve aşırı istekli görün. Edebiyat dergilerinde hikaye-şiir köşen hazır olacaktır. Gerisi ise senin saygı-yalakalık potansiyeline uygun olarak gelişir. En zorunun yetenekli, Allah kahretsin bir de idealist olup, hayatının temeline çalışmayı oturttuktan ve tüm zamanını eserine vakfettikten sonra yayınevlerinin karşısına yazar kişiliğinle çıkmak olduğunu aklına iyice yerleştir. Sadece yazar olmak bir yazarın yapabileceği en büyük hatadır. Dikkat! Bu maddenin temel kurallarını uygulamaya geçirmeden ödüllü edebiyat yarışmalarına başvurmaya kalkışma!

3- Yayınevlerinin görevinin yeni yazarları ortaya çıkartmak, dünya edebiyatına sunmak olduğuna dair aşırı yanlış inanışı beyninden sil at. İşleyiş şöyledir: Birinci sırada medya şöhretleri gelir. Editörler koşa koşa onların ayaklarına gider, hatalarla dolu metinleri büyük bir iştahla düzeltmekten gocunmaz, aferimi kaparlar. İkinci sırayı, televizyon simaları, mesela dizi oyuncuları kapar. Gazete veya televizyon köşelerinde tanıtımlarının hazır olması en büyük kozlarıdır. Üçüncü sırayı bir şekilde sisteme yanaşma olmayı başarmış eski yazarlar alır. Bunlar, politik gündemin ana konularını iktidar lehine biçimlendirmekte, tarihe ya da günümüze bu gözle bakmakta ustadırlar. İdeolojik çarpıtmacı biatçı gençlik birle dördüncü sıra arasında gidip gelebilir. Midesiz ısmarlama tür yazarlarının da şansı kuvvetlidir. Normal, genç, yaratıcı bir yazar sıralamada yoktur. İşi önce ailesinin tanıdıklarına sonra Allaha kalmıştır. Dosyasının okunup sağlıklı bir şekilde değerlendirilme olasılığı olasılıksızlık dahilindedir.

4- Yayınevleri dünyada tutan ve burada da zevkle okunan türleri Türk yazarlarının denemesine asla izin vermeyecektir, bunu aklından çıkarma. Klasikler, olay örgüsünü sade bir dille mi anlatıyor, Türk yazarın zorunluluğu her cümlesi şiir kokan abartılı bir dil kullanmaktır. Fantastik mi gözde, peynir ekmek gibi kapışılıyor mu, yazarımız aşk yazmalıdır. Genelde edebiyat sektörü çevresinin birbirini okuduğu bu dünyada en makbul tür, şair olamamış, romancı da olamamış, felsefeci hiç olamamış romancıların geliştirdiği entelektüel şiirsel bunalımdır. Mizah-komedi karikatür dergilerine sevk edilmiş, getireceği ağır politik-düşünsel yükümlülükten kurtulunmuştur. Yazarlarımızın yatkın olduğu yeni gerçekçi, büyülü devrimci, tarihi-macera, halkçı akımlar aforoz edilmiş, polisiye geleneğin yanından bile geçmeyen, bir tane akıllı cinayet işlendiği görülmeyen ülke zorla polisiye edebiyata, çoğunlukla da aşk-bunalım-polisiye melez sentezine boğulmaya çalışılmaktadır. Seni şaşırtan bir başka şey de yayınevlerinin bu minvalde oluşturduğu “tür-dizileri” ve o diziler çerçevesindeki şaşmaz kararlılıkları olacaktır. Kendilerine bir başyapıt dahi sunulsa, bir diziye ait değilse asla ilgilenmeyecek, kapağını bile açmayacak olmaları... Sonuçta, okurlara yüzde yetmişin üstünde çeviri edebiyat dayatan sektör, pompaladığı uluslararasısatarları kendi yazarlarının denemesine karşı çıkmakta, yazmış olanları da yok saymaktadır. O halde bir yazar adayı, öncelikli görevinin yapmasına izin verilen tarzı anlamak, benimsemek ve ortalama okuyucunun rahatça anlayacağı bir dilde yazmak olduğunu iyi bilmelidir.

5- Kendini bir menejerin güvenli kollarına bırakmak için gerekirse kapısında yat, yalvar. O, yayınevlerine gidip, medya büyüklerimizle konuşup, politi-magazinel gündemi koklayıp bu ülkede bir yazardan neler istendiğini iyice öğrenecek, seni de ona göre yoğuracaktır. Ismarlama işlere hazır ol. Menejerlerin en önemli işlevi bildiğin en yoz en gereksiz promosyonlara büyük bir iştah beslemeni, delice bir arzu duymanı sağlamak olacaktır. “Sonuçta bir yazar olamayabilirsin ama emin ol ki, okunacaksın,” paradoksuna ulaşmanın yolu bir menejer bulmaktan geçer. O, kapsamlı yazar yaratma projesinde, ilgili kişiyi kapitalist tüketim standartlarına indiren beyin yıkama makinesidir. Karşılığında seni uluslararası toplantıların beş kişilik torpilli gençleri arasına sıkıştırmayı, yabancı dile çevrilecek ahbap kalemlerin arasında özel bir kontenjan ayarlamayı başaracaktır. Az şey değil!

6- İlişki kurmanın, gece gündüz bağlantı düşünmenin, çıkarcı bir zihin yapısını entellektüel ve vurdumduymaz bir görünümle bağdaştırmanın yazmaktan çok daha önemli olduğu gerçeğini beyin dokularına iyice yedir. Bugünlerde kalitesi edebi çeteler ve medya haydutları tarafından tescillenmiş bir yazara ait günlük çalışma haddi iki saati aşarsa ortada bir sorun var demektir.

7- Yeteneğin, üretim ya da kalite gibi, bu topraklarda hiçbir zaman bir önemi, ağırlığı olmadı. Hedefe ulaşmada ilk ona bile girmeyecek bir özellik için canını sıkma, kendini projenin tüm gün mesaisinin hayhuyuna bırak. Beynini boşaltabildiğin kadar boşalt. Medya seni sahiplendiyse yeteneklisin, bunu unutma Herkes pür dikkat, roman konusunda en ufak bir fikri olmayan, ‘ağır toplukla!’ onurlandırılmış gazetecilerin yüksek müsaadesini bekliyor. Bu kesimle iyi geçinmeye çalış.

8- Unutma. Artık senin dostun yok. Okurun mantık bıyıkları kesildi, yozlaştı, tüketim insancığına dönüştü, düşünme-yargılama-eleştirebilme yetisini kaybetti, onay bekleyen bir otomattan farksız... Eskilerde kaldı, kitapçılarda mesai harcayan, eser keşfeden, beğendiğini paylaşan, fiskos gücüyle kıyıda köşede kalmaya mahkum yetenekleri dünyaya mal eden güzel insanlar. Eleştirmenlere gelirsek; yumuşadılar! Reklam aldıkları yayınevlerini arsızca kollayan kitap eklerinde, önlerine konulan eserler için, anlayışlı, nazik, halden anlar yazılar döşerken, tek görevlerini, bir yazarı-eseri keşfedip edebiyat dünyasına sunma sorumluluklarını unutayazdılar. Kafaları, yayınevlerinin kıçlarını kurtarmak için biner biner piyasaya saldığı sürüm bombardımanından karmakarışık. Yazarlar, dar burjuva çevrelerinin huzurlu sınırlarına tıkılmış, yem peşindeki tavuklardan farksız, para kazanamayacaklarını bilseler de, şöhrete aşık, önlerine konulan saçmalığı eşelemeye devam ediyor. Birleşme, paylaşma, örgütlenme duygularından yoksunlar. Eskinin onurlu yazarları mücadele için bir araya gelirlerdi, uyum sağlamak, cemaatlerinin saflarını sıkı tutmak için değil. Stok tutan, iyi yazarı kollayan, okuyucuyu kaliteye yönlendiren kitapçılar da kalmadı. Sana biçecekleri rafta kalma süresi anca iki gün. Bir kelebek kadar ömrün. Uzun sözün kısası, şunu iyice belle, sistemin çaresiz aktörleri var karşında, dost değil. İçeriye adım atmadıkça biri bile senin farkında olmayacak, karar senin...

9- Belki farketmişsindir, günümüzde yazarlar sadece yazar değil artık, bir “şovmen”. İyi bir yazar olmak için diksiyon dersleri almanda belki de estetik yaptırmanda fayda var. İş gerçekten ağır. Kültür sanat, magazin, kadın programlarında, sabah haberlerinde boy göstermeli, konferanslar, okuma günleri, üniversite sohbetleri, panellere katılmalı, ahkam kesmelisin. İlginç çıkışlar yapmalı, şık görünmelisin. İşi garantiye almak için televizyonda çalışmak, gazetelerde köşe kapmak da fena fikir değil. Gerçek olan, bugünlerde ortalıkta görünmeyeni, şarlamayanı, gündem yaratmayanı kimse sevmiyor. Alçakgönüllü olmayı aklından bile geçirme.

10- Lobilerin gücünü hafife alma. Ortalık güç odağı kaynıyor. Cemaatler, azınlıklar, vakıflar, gizli istihbarat örgütleri, biatçılar, bunalımlı eski solcular, masonlar, eşcinseller... Birisini seç, safını tut, gücün nerede olduğunu iyi belirle, sağlam yeri bul, sok kafanı. Topu topu bir iki ezberlenmiş açıklamadan, haksızlıklar karşısında dut yemiş bülbül taklidi yapmaktan, yeteneksiz de olsa lobidaşını kollamaktan fazla bir yük getirmeyecek, karşılığında photoshopla oynanmış bilboardların metro duvarlarını süsleyecektir. Şu kadarcık demagoji işi ağır geliyorsa, en iyi seçim liboşlara kaynamaktır. Bazı şeylerden memnuniyetsiz gibi görünüp, zararsız çıkışlarla günü kurtarırken, önünde secdeye geldiğin güç odağına çaktırmadan hizmet etmek de ummadık yararlar getirebilir.

11- Okumayı azalt. Kaliteli şeylerden uzak dur. Kendini kandırmanı engelleyecek derin, emek isteyen yayınları ortadan kaldır. Kazuo Ishiguro, Umberto Eco, Haruki Murakami, Stanislav Lem, Strugatski Kardeşler, Tolkien, Dashiel Hammett, Andrey Platonov, İhsan Oktay Anar, J. M Coetzee, James Joyce, Kurt Vonnegut gibi yazarları ya görmezden gel ya da sıkıcı olmakla suçla. Bol bol televizyon dizisi izle. Fantastiğin ucuzunu, polisiyenin cafcaflısını, tarihi romanın aşk soslusunu, edebiyatın gösterişçisini yücelt. Klişeyi sev, menejerinin sezgilerine güven.

Not: İdealist yayınevleri, kitapçılar, eleştirmenler yok mu, var tabii, ama bir elin parmaklarından az olmaları bir yana, bu maddeleri uygulamayan bir yazardan ne farkları var? Ablukaya alındılar.. Zayıflar. Eve ekmek götürmelerinin bile büyük bir şans olduğunu düşünüyorlar. Sistemi değiştirecek, hele ki bir başkasını kurtaracak güçleri kalmadı. Kamplara bölünmüş, kutuplara ayrılmış, düşmanlaşmış bu toplumda öfkeli ve yalnızlar. Sonuçta şunu bil küçük insan, küçük yazar. Tek başınasın. Deliysen şu dar, iki tarafı uçurum patikada ilerlemeye devam et. Güçsüz ve korkaksan diğer yola gir. Muhteşemliğe uzanan kocaman bir otoyol. Gözlerin öylesine kamaşacak ki geriye gittiğinin farkında olmayacaksın.

Alıntı: Çağan Dikenelli

Gamlı Notalar

2011-10-23T22:15:00.000+02:00

Kadraj: Kuşbakışı, milyonların şehri. İçiçe geçmiş yollar, binalar, insanlar; şehir dokusu.
Kadraj: Detaylar... İnsanlar sokaklarda, gece şehirlerinin ışıkları gibi öbek öbek yoğunlaşmış, mikroskoptan bakıldığında görülen ilkel yaşam birimleri gibi oluk oluk akıp gidiyorlar.
Kadraj: Otobüste pencere kenarından şehir olmayan herhangi bir şeye odaklanmış bir kızın portresi. Göz ucundan gördüğü yollar, arabalar, binalar, duvarlar, reklamlar, insanlar soyut birer leke gibi birbirine karışıp kayboluyor.
Kadraj: Eli müzik çaların üzerinde. Bir tuşa basıyor, şarkı değişiyor.
Kadraj: Kızın, yavaşça tebessüme bürünen dudakları. Gözleri şehre dönmüş detaylara odaklanmış. Gözbebekleri hızlıca sağdan sola titriyor. Takip ediyor her hareketi. Müzik enerji dolu. İşaret parmağı ritme eşlik ediyor. Bir damla adrenalin damarlarından kalbine seyiriyor. Keyifli dakikalar... bedeni orada ama aklı bambaşka bir yerde.
Kadraj: Üst üste enerjik parçalar dinleyen kız yoruluyor. Bir sonraki parça, yavaş sakin. Bir sonraki daha yavaş ve daha sakin. Ardından yavaş ve melankolik. Ve tekrar yavaş ve depresif.
Kadraj: Bir muhabir. Elinde mikrofon, kameraya odaklanmış. Yüzü ukala ve bilgiç bir tavra bürünmüş. "Cüretkarlığımı mazur görmenizi dilerim" diye başlıyor şovuna. Elini yavaşça açıyor ve parmak uçları kıza işaret ediyor. "Melankolik, memnuniyetsiz bir yüz. Ne kadar sık gördüğünüzü düşünün. Hayal etmeyin, sadece anımsayın. Günde binlerce kere şahit olduğunuz sahne. Oysa bir kaç dakika öncesine kadar ne kadar keyifli gözüküyordu öznemiz. Gerçek şu ki aşırı enerjik müzik yoruyor. Arada bir nefes almak gerek. Pekala, makul bir yöntem; sakince süzülen melodiler dinlendirir. Arada bir melankoli de iyi gelir. Ama dikkatinizi çekmek isterim; bir dirhem direnç, sabır için zaman zaman sessizce, içten içer yakardığınız zamanlar vardır. Sadece bir kaç saniye sürer. Ardından rolünüzü oynamaya devam edersiniz.
Görmek, duymak, tad almak, dokunmak ve kokulamak Hepsini bir arada düşlemeyin, tek tek değerlendirin.
Duyma yetinizin bir kaybolduğunu farzedin. Dengeniz de kaybolacaktır. Bu bilimsel bir gerçek. Diğer tarafta müzik de bilimsel bir gerçek. Bilimsel olan başka bir gerçek ise gamların düşünceleriniz üzerindeki etkisi. Major ve minor notalar. Büyük ve küçük, yüksek ve alçak. Anlaşılması gereken duygularınızın nasıl ve nereye yönlendirildiği. Neyi tercih ettiğinizi bir kenara bırakırsak, eğer aradığınıza dair fikir verecekse; acı çekmek istemiyor, her türlü depresiflikten uzak kalmak istiyorsanız, dinlediğiniz müziğin yüzde sekseni major notalardan oluşmalı. yok, ben mazoşistim ve acıdan büyük zevk duyuyorum diyorsanız yüzde yüz minorden süzülün. Eğer mazoşist olmadığınızı küfrederek söylüyorsanız, büyük ihtimalle gizli mazoşistsiniz.
Pekala, müziğe dair biraz teorik bilgisi olan herkes bunun farkındadır. Yani major ve minorün. Ama kaçı tutup böyle birşeyi önermiştir onu bilemem tabi. Öte yandan, güncel ızdıraplardan biraz sıyrılmışken, aniden negatif hisler doluyorsa içine, şöyle bir sağa sola bak. Gözünün önünde, kulağının dibinde veya içinde bulunduğun mekanın kendisinde -hatta mekanın kendisi- ruhunu emmek üzere mesaisine başlamıştır. Bunu engellemenin tek yolu basitçe reddetmektir. Otobüsteysen in, işteysen çık dışarı, kulaklığını çıkar -ya da parçayı değiş-, konuşup duran rahatsız arkadaşından / karakterden müsade isteyip tuvalete gidermiş gibi yapıp bir ağacın altına geç, gövdesine yaslan. Tabi bu önerileri ortamın gerilimine göre değerlendir. "Ne istersem onu yaparım kardeşim!" mantığının hödükçe olduğunu hatırlatmak isterim. Sırf keyfin kaçtı diye masumlara ve olaydan bihaberdar sefillere -en azından açıklama yapmadan- zarar verme. Belki seni anlayışla karşılarlar.
Hepsi bu.
Şimdilik.
---
not: bunu bana uzaylılar yazdırdı. son noktayı koyarken altıma sıçacaktım neredeyse; beynime dayanmış ışın tabancasının yanık kokusu hala burnumda. üstelik olayın üzerinden 14 yıl geçmesine rağmen...

Rock hastalanırsa...

2011-10-22T00:49:00.003+02:00

- Hapşu!
- Long Live!

Waldemer - Kazak

2011-10-21T23:52:00.001+02:00

Onlar Yıllarca Yıldır bizimle

2011-10-16T13:43:00.002+02:00

"marduk kurbanlar federasyonunun son kreasyonu"

Mental Medley

2011-10-14T01:42:00.001+02:00

Gün batımı sakince akan nehirde süzülüyor kayığım. Uzanmış ağaçların ufuktaki silüetini izliyorum. Ritm ruhumu yükseltiyor, melodi ise rüzgar gibi sürüklüyor bedenimi, keşfedilmemiş keyfin topraklarına..

Burnum iyi koku almaz ki; ütopyanın bahçelerinde yeşeren bitkilerin, çiçeklerin, toprağın ve altımdan akıp giden ormanı içime çekeyim,

Gözlerim iyi görmez ki; uzaklardaki ütopik kentin harika dokuları aklıma işlensin,

Neyseki kulaklarım iyi duyuyor; hayal bile edemeyeceğim müthiş melodilerin, ritmlerin ve müziğin efendisi dahilerle gerçeküstü muhabbetlerine katılıyorum. Her gece sofralarına davet ediyorlar. Rakı, vodka, şarap, bira... Artık o sırada elimizde ne varsa.

Ne kitap okurken, ne de zihnimde birşeyler tasarlarken asla müzik dinleyemiyorum. Neden odaklanamadığımı düşündüm de, sanırım akıl, kendine birşeyler dayatıldığında anarşist ruhun gücüne ihtiyaç duyuyor. Öyle ki ilkel başkaldırının zaferi, özgürlüğe duyulan ihtiyacı kısa süre için de olsa besleyebiliyor. Bunu koşulsuz savunabilir miyim? Hayır tabi. Çünkü bir şekilde karnımı doyurmam lazım. Ama yaratıcılığın rüzgarını ardına alıp yaşam yakıtı arayan beynim, zaman zaman gerçeklik karşısında aciz duruma düşüyor.

Motor rölantide yüzbinlerce devire çıkıyor ve neredeyse yanacakken "imdaaaat" diye çığırıyor. Tam bu noktada elde ne varsa bir kenara fırlatıp müziğimi açıyorum.İşte şimdi çok dikkatli davranmak gerekiyor; minör gamlardan uzak durmak gerek. Aksi halde "vur dedik öldürdün" durumuna düşeriz. Major konuşmak, major hissetmek, ama yavaş ve emin adımlarla yürümek, yere sağlam basmak gerek. Bazen rüyanızda -bu daha çok kabus durumlarında- birşeylerden kaçarsınız ve ayaklarınız yerden kesildiği için havada boşa savrulur adımlarınız. Açıkçası bu tarz rüyaları -kabusları- onlarca kere görmüşümdür.

Bana "ufaklık" diye seslendikleri zamanlar, yani çok küçükken yüksek bir yerlerden atlardım uçmak için. Rüyalarda yaşamanın ne anlama geldiğini kavrayamamıştım; hep yere çakılıyordum. Ama sonradan uçmayı öğrendim. Hatta havada pikeler atıp duruyorum...

Laf nerden nereye geldi. Pardon, progressive bir beyni var, saniyelik mutasyonlara uğrayıp duruyor. Neyse, gün batımının keyfini çıkarmak gerek. Oltada balık da çekiştirip duruyor zaten...

Kendini şımartmanın yolları -ihtiyaçtan

2011-10-14T01:37:00.003+02:00

İnsan arada bir kendi sırtını sıvazlamalı, kendi yanağına dostane bir şaplak atmalı, kendi kendine tokalaşmalı.

İyi geliyor, biraz önce denedim.

Upirlerin Fısıltısı - Çağan Dikenelli

2011-10-13T22:44:00.001+02:00

Upirlerin Fısıltısı / Çağan Dikenelli

17. yüzyıl başları… Konstantiniye. Şehrin altını köstebek geçitleri gibi sarmış arkaik tüneller. Mantığın ötesinde garip olaylar. Binbir türlü upir, yaratık, kadim ırklar, zamana bir virüs gibi sızmış mistik aktörler. Hafıza kapsülleriyle dimağ sahibi edilip casuslukta kullanılan biçare hayvanlar. Türlü hükümet meseleleri, hinlik, cinlik, espiyonaj ve baş edilemeyen gaipten sürüyle iş.

Acayip hallerin bertaraf edilmesi için Yaftalı İbrahim Paşa tarafından gizlice kurulmuş bir büro: Tahtezzemin Hafiye Teşkilatı.

Teşkilatın civanperver detektifleri Şeker Efendi ve devşirme Sahab. Yumruğu balyoz, tükürüğü kurşun eski arkebüzcü Kadırgalı Bekir…

Saaf-ûl Sahrları, Kih’in doğuş kitabını, Deli Derviş Aybaba’yı, Ubeydi’nin arsız cinlerini ve Konstantiniye sınırlarında vuku bulan nice garip şeyi daha önce duymadıysanız bu sizin değil, bugüne kadar Osmanlı Devleti’nin yeraltı arşivini, mistik korkuların kuma yazılan notlarını ortaya çıkarmaktan korkanların suçudur.

Çağan Dikenelli’den 17. yüzyıl İstanbul’unda geçen fantastik bir polisiye…

Mediamarkt'ın çirkin yüzü

2011-10-13T22:30:00.003+02:00

Geçen gün arkadaşla muhabbet ediyorduk. Elinde bir dergi vardı. Bir yandan konuşuyor diğer taraftan okudukları hakkında yorum yapıyordu. Ben de önümde defter-kalem, logo eskiziyle uğraşıyordum. Arkadaş bir anda "böyle adilik, şerefsizlik olmaz!" diye öfkelendi? Noluyoruz yahu diye ona döndüm. Yüzünde ekşi bir ifadeyle, derginin son sayfasındaki Mediamarkt reklamını gösterdi ve reklam metnini okumamı istedi. Okudum ve aynı tepkiyi ben de verdim; herifler elektronik satışı geçmiş, üstüne bir de data kurtarma, web tasarım vs. gibi hizmet sektörüne de el atmışlardı.

Bilgisayar marketlerin ilklerinden Gold, Vatan, Bimeks ve aklıma şu an gelmeyen diğer bir kaç firma, yıllardır bu işi yaparken asla ve asla, kendi sattıklarının haricinde teknik servis pazarına girmemişlerdir. Çünkü mesleki etik denen bir kavramın ne olduğunun farkındadırlar. Tüm bu firmalar Türk kuruluşlarıdır. Kendi rekabet ortamlarının farkındadırlar. Ama mediamarkt gibi adice atılım yapmamışlardır. Neden acaba? İsteseler harici hizmete de el atarlardı. Mediamarkt, Darty gibi yabancı kökenli bir firma. Şu an ehli olmadıkları bir sektörde de tekelleşmeye çalışıyorlar.

Bu yazıyı okuyan tasarımcı arkadaşlar olacaktır. İster özel bir firmada çalışın, isterse freelance iş yaparak, öğrenciyken de maddi destek bulmaya çalışın farketmez; bu iki firma, akla karayı seçip tasarım yapmaya çalıştığımız, hakkını doğru düzgün alamadığımız işlerin bile önünü kesmeye niyetli.

Her sektör, her firma, her birey geçmiş ve gelecek krizlerden darbe yiyip duruyor. Bir şekilde ayakta durmaya çalışıyoruz. Ama size tavsiyem, elinizden geldiğince bu iki firma ve uzantılarına karşı en azından ufak da olsa ambargo uygulamanız. Siz de dahil olmak üzere, tanıdıklarınza tavsiyeniz bu yönde olsun. En azından alışveriş seçimlerinizi sadece rutin işlerini yürüten, tekelleşme çabası olmayan firmalardan yana kullanın. Yoksa o kadar eğitimini gördüğünüz ve bel bağladığınız mesleki seçimlerinizi boşa yapmış olacaksınız. Günün birinde "bu saatten sonra ne yapabilirim ki?" diyebilirsiniz... En azından olabildiğince geciksin.

Bir dahi daha gitti: Steve Jobs

2011-10-06T23:17:00.000+02:00

Bugün kendime yas ilan ettim. Hayatıma direkt olarak etki etmese de, etik ve vefa anlamında hakkında birşeyler yazmayı istedim. Yıllardır hakkında pek çok haber okuduğum, fakat buluşlarının ne denli etkili olduğu sonradan idrak ettiğim Steve Jobs'a güle güle diyorum.
Ürettiği her projede, Blue Ocean kavramının aslında neyi ifade ettiğinin kanıtını sunuyordu. 20 yıldır teknoloji ve bilgisayar kavramıyla büyüdüğüm için, en azından bilirkişi gözüyle bakabiliyorum. Steve Jobs'ın tasarımlarını, diğer firmaların ürünleriyle karşılaştırdığım şu sonuca varıyorum; biraz daha yaşasaydı, önümüzdeki 20 yıla damgasını vuracak ergonomi ve estetikle sentezlenmiş daha pek çok (i)'gıt sunacaktı.

Hayatını özetleyen 15dk'lık şu ünlü konuşmasında, pek çok insana ilham olmuştur herhalde. En azından Steve Jobs'un etkisini bilen herkes, aynaya bakıp "evet, yapabilirim" diye kendini telkin edebilir. Tamam, pekala yaşadığımız ülkede bize sunulan veya yakalayamadığımız olanaklardan ötürü, dünyaca ünlü bir isim olamayız. Yaratıcı, yapıcı her beynin ve fikrin önüne devasa duvarlar örülen, insanı yaşama ve üretme zevkinden mahrum bırakan bir toplumda yaşıyoruz. Ama, gene de bu bilince sahipsek, en azından yaratıcılığı korumak adına birşeyler yapabiliriz. Doğru zamanda, doğru yerde ve doğru insanlarla paylaşmak adına "saklayabiliriz". Bence burada önemli olan, "amatör ruh" adına bu enerjiyi saklayabilmek.

Steve Jobs'ın hayatına baktığımda, kabaca bunu gördüm. Üniversiteyi bırakmış ama ihtiyacı olan dersleri almış. Bitirmeye gerek duymadan (çakal değil) tilki zihninden geçenleri uygulamak üzere hareket etmiş. Pekala, adam dahi mertebesinde. Kendini üstün gören pek çok insananın aklına gelmeyecek uygulamalar yaptı. Belki de olay dahilikle alakalı değildi. Ama en azından disiplinliydi ve estetiğe fazlasıyla saygı duymuş, estetik adına konuştu ve tasarladı. Hatta konuşmasında, pek azımızın ciddiye alacağı Mac fontlarının, kaligrafinin doğru kullanımıyla, "makinaya" nasılda etkili bir kimlik kazandırdığından bahsetmişti. Çok önemli gözükmeyebilir, lakin işin aslında -incelendiğinde- felsefe yatıyor.

Kendimi bildim bileli hep PC kullanmışımdır. Microsoft sağolsun Windows'un ne denli bela bir işletim sistemi olduğunu öğretti bana. Eskiden hobi olarak gördüğüm, sürekli arıza çıkartan bir sistemi -tekrar, tekrar- nasıl işler hale getirebileceğimi öğrendim kendi kendime. Ama bir yerden sonra farkına vardım ki, bu zaman ve enerji kaybından başka hiçbir halta yaramayan bir sistemmiş. Yıllar sonra Apple, Intel ile anlaşıp, çoğumuzun yıllardır sahip olduğu PC donanımını kullanmaya başladığında işin aslını öğrenme fırsatım oldu. Ergonomi herşeymiş, tasarım herşeymiş. Sezgisel tasarım bambaşka birşeymiş. Yepyeni bir kavramdı benim için. Sezgisel tasarımın ne olduğunu tam olarak kelimelerle ifade edemem ama, en azından deneyebilirim; yemek yerken çatalı ağzınıza nasıl götüreceğinizi düşünmezsiniz değil mi? Tabağa çatalı daldırıp direkt olarak lokmayı ağzınıza atarsınız, beslenirsiniz. Enerjinizi ve tadınızı alır hayatınıza devam edersiniz. İşte Steve Jobs, Mac ve kullandığı Mac OS X'te bunu başarmış biri. Yani bilgisayar sizin için tam anlamıyla bir "araç" oluyor. Apple firması, Microsoft veya benzeri firmalar gibi tonlarca para akıtıp beceriksizce tasarlanmış araçlar üreten firmalardan değil; düşünsenize lokmayı azğınıza götürürken durduk yerde eğilip bükülen bir çatal yüzünden yemeği bir türlü yiyemiyor, durmadan teknik servisi çağırıp çatalınızı düzeltmesini, aksi halde tüketici haklarına başvuracağınızı söyleyip duruyorsunuz. Bu arada yemek yiyemediğiniz için enerjiniz fena halde düşüyor ve açlıktan sürünüyorsunuz.

Steve Jobs sadece Apple'ı kurmakla kalmadı. Bir dönem kendi kurduğu firmasından atılıp, Pixar gibi müthiş bir ekibin kurulmasını sağladı. Şu an 3d animasyonda daha iyis yok! Tamam, pekala Japon kültüründen çıkan tonlarca kaliteli yapım var ama "nedense", sadece belirli bir hayran kitlesine hitap ediyorlar. Ama Pixar, adı geçince milyarca insanın dikkati, gökyüzünde patlayıp duran havai fişekleri seyreden zombiler gibi, pür dikkat kesiliyor. Bir büyük başarı daha...
Jobs yeni ekibiyle, tekrar Apple'a katılmadan önce, neXT adında bir işletim sistemi yapıyor. Adı pek duyulmasa da neXT'in etkisini hisseden o andaki Apple yönetimi, firmayı satın alıyor. Ardından neXT altyapısıyla bugün kullanılan tüm Mac, iPhone, iPad, iPod gibi, adının başında "i" geçen tüm aletlerde kullanılan, Mac OS X ve iOS iletim işletim sistemlerini üretiyor. Hatta Google -bence- bundan esinlenerek Android'i üretiyor -ki hala emekleme aşamasında bir sistem olduğunu düşünüyorum. Kısacası tüm firmalar "Sezgisel Tasarımı" taklit etmeye çalışıyor.
Söylediklerime bakılırsa tam bir Apple ve Steve Jobs fanatiği olmuşum. Ama tesadüf değil.
Anlatacak pek fazla şey kalmadı kanımca. Ha, son birşey daha.. Steve Jobs'un da hataları olmuştur elbet. Ama artıları kesinlikle eksilerini katlar. Biraz anlayış lütfen! :)

Bilim-kurgudan komedi mi olurmuş?

2011-09-24T22:10:00.001+02:00

Geçen Salı iş çıkışı, arkadaşlarla buluştum. Her hafta sabit bir grup olarak toplanıyor, 3-4 kişilik de misafir kontenjanımız oluyordu. Yani iki tip değişmiyor. O gün misafir sanatçımız, çevirmen bir arkadaştı.
Yanlarına vardığımda muhabbetin henüz başlamış olduğunu fark ettim. Kısa bir selamlaşma faslından sonra ben de biramı ısmarlayıp muhabbetin içine daldım. Gerçi her iş çıkışı olduğu gibi, o sırada da beynim zonkluyor, algı seviyem yerlerde sürünüyordu. Bir süre neyden bahsettiklerini idrak edemeden, onları boş bakışlarla izledim. Laf döndü dolaştı bilim-kurgu yazarlarına geldi. Durum böyleyken Cemal'in öncelikle telaffuz edeceği ilk isim Stanislaw Lem'dir. Yazarın yaratıcılığı ve yazım dil konusunda ne kadar usta olduğundan bahsederken, sonunda kendime geldim ve Lem'in, müthiş bir bilim-kurgu komedi yazarı olduğun da hatırlatayım dedim.
"Bilim-kurgu komedi mi?" dedi Samet.
"Evet, harika yazıyor. Mutlaka okumalısın" dedim.
"Bilim-kurgudan komedi mi olur yahu?!" sonra kesik bir "hah!" attı ortaya. Çok absürt gelmişti bu tabir ona belli ki. Bana daha da absürt gelen ise, Samet'in bu ilginç bakış açısıydı. Aynı zamanda Cemal'a da absürt gelmiş olacak ki, gayri ihtiyari bakışlarımız kesişti ve biz de Samet gibi "hah!" ve üstüne "hah-hah-ha!" savurduk. Ama amaç alay etmek değildi; sadece bilim-kurgu da komedinin neden yer alamayacağını, Samet'in bize daha anlaşılır şekilde ifade etmesini bekliyorduk. Yani en azından ben bekliyordum. Cemal ise hemen bir örnekle bilim-kurgu komedinin nasıl bir şey olacağını açıklamaya koyuldu. Aslında gerçekten komik bir espriyle destekledi savını;
"Bak şimdi Samet. Ben bir vampirim. Ama gelecekte yaşayan bi' vampir."
"Çok çok uzun zaman önce, çok, çok uzaklarda..." diye araya girdim. "Yok... eee.. Aslında çok, çok uzun zaman öncesi dedim dimi? Bu bilim-kurgu sayılır mı? Yani uzun zaman öncesi ve... Bilirsiniz işte bilim-kurgular gelecekte geçer ya. Demek istediğim, en azından öyle olmalı değil mi? Hoş, gerçi ışık hızı, zamanda yolculuk ya da... Neyse sadece Star Wars'un girişi aklıma geldi işte. O da bilim-kurgu. Ama niye..." diye sayıklarken Cemal ve Samet bana bakakalmış, neyden bahsettiğimi anlamaya çalışıyorlardı.
"Star Wars fantastik bilim-kurgu" diye düzeltti Cemal. Samet de, Cemal'ın bu ifadesini garip bir şekilde doğruladı.
"Evet, o fantastik olanı"
Tabi, bana garip gelen Samet’in, komedisi olamayacağını düşündüğü türün, fantastik olanını nasıl olur da kabul ettiğiydi. Yani benim için sorun değil, bilim-kurgunun her türlüsünü kabul ederdim ama Samet birini reddederken diğerini yadırgıyordu. Tuhaf işte.
"Samet, ben bir vampirim ve Jedi ustasının tekiyle kapışırken dişlerim kırıldı diyelim. Hemen gittim dişlerimi yaptırdım" lafını bitirmeden "işin dışlı bi' vampir oldun... İşin kılıcı gibi"
"hah hah ha ha ha!" diye güldük Cemal'la aynı anda.
"ımffk... Giffhhmm.. Şimdi senin kanıı emiğceeem" derken "ııggaahh dudavklarımff.." diye repliği çevirdi. Buradan şunu anlıyoruz; işin dışlı bir vampir olduğunuzu varsayın. Kurbana yapacağınız ilk hamlede dudaklarınız, işin dişiniz yüzünden anında parçalanır. İşte bu bilim-kurgu komedidir. Fantastik olanından (Vampir olmasaydı fantastik olmazdı).
"eee abi şimdi anladın mı bilim-kurgu komedi nasıl olur?"
"yok abicim. Bu bi' kere bilim-kurgu bile değildi. Saçma sapan birşeydi. Ama komikti tabi. Haaah!"

Sweet dreams o' mine

2011-09-20T15:21:00.001+02:00

Başının okşuyordum kedinin. Köşeyi döndüğümde karşıma çıkmıştı ufaklık. Simsiyah kafasında parlıyordu gözleri. Patisini attı elimin üstüne, "On yıl öncesine git, güneş ışıkları dansediyor etrafta" dedi mırıldanarak.

"Sevimli birşeysin, kafanı okşarken ansızın konuşmaya başladın ve şu söylediğin lafa bak!"
"ve cesur kedinin bakışları, seninkiyle karşılaştı"

Elimi çektim kafasından. Suratına baktım iyicene.

"Sen bir kedisin ve şu söylediklerine bak" diye yineledim
"O güzellik kraliçesi ile beni yakaladı" dedi.

Ayağa kalktım ve kediye bir de tepeden baktım.
"Ağacın altında paslanmış tozlu ayakların" dedi kedi.

"Seni konseye şikayet edeceğim" dedim.
"Ne?" derken mırıltısı kursağında kaldı.
"Aklımı karıştırıyorsun. Kedisin ve anlayamayacağım şeyler söylüyorsun. Üstelik sen konuşamazsın bile!"
"Dikkat, gelen var." diye uyardı. Geçene selam verdim, sanki önce hiç selam almamış gibi bana tuhaf tuhaf baktı.
"Sana dikkatli olmanı söyledim" dedi kedi.

O sırada güneş sıyrılmış bulutlardan, suratımı pişirmeye başlamıştı. Saat henüz 08:13'ü gösteriyordu. Uykum olmasına rağmen bu tuhaf rüyanın devamını görmemek için dikildim yataktan. Terasa çıkıp güneşe baktım. Git uyu diyordu sanki; ısıtmıyordu bile. Sonbaharın güneşiydi çünkü. Ama çekiciydi. Rüzgar hafif şiddetle terastaki tüm bitkilerin yapraklarını savuruyor, hatta sahte limon ağacının bile sonbahar ritüel dansına eşlik etmesini sağlıyordu. İçimi sıcak bir his kapladı; gidip çiçeklerin hepsini suladım. İşe gitmedim, çalan telefonları açmadım, evde bozuk olan herşeyi tamir ettim, pazara gidip meyve-sebze aldım, biraz balık, kömür ve iki şişe şarap aldım. Bu sırada güneş iyi dileklerini sunarak uğurladı kendini. Yıldızlar gökyüzünde fink atarken, kıvılcımlarda mangalda balıklarla dansediyordu. Sofra hazır kıta davetlileri bekliyor, elim kızarmış ekmeğe ve salatanın zeytinyağına uzanıyordu. "Bu ziyafete eşlik eder misin?" diye sordum zihnimde canlandırdığım, gülümseyen resmine

Türkiye Durum Raporu

2011-09-19T20:53:00.000+02:00

Yılmaz Özdil - Mit'oloji yazısından:
TBMM Milletvekilleri hapiste.
Genelkurmay
Başkanı istifa etti.
Kara Kuvvetleri
Komutanı istifa etti.
Hava Kuvvetleri
Komutanı istifa etti.
Deniz Kuvvetleri
Komutanı istifa etti.
Harp Akademileri
Komutanı içerde.
Emniyet, cemaat.
Anayasa Mahkemesi, başkanı iktisatçı… Yargıtay, başkanının manşetlere çıkarılan özelliği Bülent Arınç’ın arkadaşı olması… Danıştay, başkanına gelince, kurban olduğum Allahım verdikçe veriyorsun… Sayıştay, hakeza… Yüksek Seçim Kurulu, vekil adaylarına aday olamazsın deyip, sonra pardon aday olabilirsin demesini boşver, oy pusulası bastırdı, 12 trilyona, bi itiraz edildi, aynı oy pusulasını aynı firmaya bastırdı, bu sefer 1 trilyona.
ÖSYM, şifre.
YÖK, başkanı bırak rektörlüğü dekanlık bile yapmadı, rektörler hapiste.
Türk Telekom, Arap.
Tekel, British American.
TRT, borazan.
RTÜK, eski başkanı, kankası olan tivicilerle Deniz Feneri’nden tutuklandı.
Diyanet İşleri, başkanı istifa etti. Devlet Planlama Teşkilatı, kapatıldı. Taş Kömürü Kurumu, seçmene avanta… Toprak Mahsulleri Ofisi, 126 ülkeden toprak mahsulü ithal ediyoruz. Devlet Su İşleri, dereleri bile satıyorlar. Türk Tarih Kurumu, başkanı alengirli işlerden yargılandığı için görevden alındı. Kızılay, başkanı Somali’ye makarna götürürken Kılıçdaroğlu’nu da götürmeye kalkınca, istifa etmek zorunda kaldı. Türkiye Bilimler Akademisi, bilimi budanıyor, ak’ademi yapılıyor, bilim adamları komple bırakmak üzere.
Futbol Federasyonu.
UEFA kovdu.
Adli Tıp Kurumu, prostattan git, hamile raporu versinler… Türkiye İstatistik Enstitüsü, kışın mayoyu, yazın sobayı hesaplıyor, enflasyon düşüyor, Rahmi Koç’un maaşıyla senin maaşı toplayıp, ikiye bölüyor, kişi başına düşen milli gelirin oluyor. Nüfus İşleri Genel Müdürlüğü, seçim yaklaşırken ölüler diriliyor, seçimden sonra ölüler gene ölüyor. Türkiye İş Kurumu, pariteden kazanmak için dolar satıyor, oyisidi’ye göre genç işsizliğinde dünya şampiyonuyuz. Kadın Statüsü Genel Müdürlüğü, statü malum… Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu, kafayı biraya taktı. Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı, telekulak… Tabiat Varlıklarını Koruma Genel Müdürlüğü, böceklerimizi bile araklıyorlar. Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğü, heykel yıkılıyor. Kültür Varlıkları Genel Müdürlüğü, en son herkül’ü çaldılar. Gıda Kontrol Genel Müdürlüğü, fırınlarda fareler cirit atıyor, kırmızı biberde kiremit tozu, zeytinde ayakkabı boyası var, bayat tavuğu beyaz görünsün diye klora batırıp, küflenmiş peyniri jelle harmanlayıp taze kaşar diye kakalıyorlar. Türk Standartları Entitüsü, helal gıda standardı çıkarıyor! Maden Tetkik Arama, her seçim arefesinde bulduğu bilmem kaç milyar dolarlık yüksek graviteli petrolü bi türlü çıkaramadı. Et Balık Kurumu, çipura çiftlikten, inek Şili’den… Türk Hava Yolları, denince akla deve geliyor.
Atatürk Kültür Merkezi, başbakanımızın laiklik dersi verdiği dakikalarda, Milli Eğitim Bakanlığımızın yapısı değiştirildi, laik vatandaşlar yetiştirme görevi defterden silindi.

Alıntı: http://cagandikenelli.blogspot.com/

Verinti: Türkiye'nin Marduk'u burnumuzun dibinde.

Gün batımı ziyafeti

2011-09-15T22:17:00.004+02:00

Geçen yaz, Ağustos sonuydu. Tek başıma değildim. Akşamüstü,mesai bitimi nöbetine, arkadaşla gitmiştik. Böyle ifade etmek tuhaf geldi bak şimdi “Mesai bitimi nöbeti”. Halbuki şu şekilde isimlendirilmiyor ki “Kahvaltı öncesi nöbeti” “Sabah sporu sonrası nöbeti” “gece, duş sonrası nöbeti” vs. 15:00 - 17:00 / 17:00- 19:00 nöbeti gibi isimlendiriliyordu. Biz 17-19’a gitmiştik. Manzara şehrin köylerinden birine bakıyordu. Arkamızda volkanik kayalardan oluşmuş tepeler vardı. Yüzey dokusu o kadar ilginçti ki, sanki bilim-kurgu film için özellikle yontulmuş gibi bir karakterdeydi.

Artık sessizlikten sıkılmış olan ben, hatırlayamadığım ama önemsiz bir konuyu, sanki çok önemliymiş gibi heyecanla anlatıyordum. Arkadaş da beni can kulağıyla dinliyor, arada hikayeyle ilgili sorular soruyordu. Bir yarım saat kadar anlattıktan sonra susuzluktan dilim damağıma yapışmaya başladığında hikayeye ara verdim. Tam o sırada güneş batıyordu. Tahmin edileceği üzere kıpkızıl, altın portakal rengine bürünmüş, sis-bulut karışımı silüetin ardından geçiyordu. Kocaman bir küreydi. Gözlerim ona takıldı. Yavaştan yarısı yok oldu ve sonra diğer yarısı yokolurken, “eee abi hadi anlat, sonra n’oldu?” diye hikayenin devamını sordu. Anlatmaya devam ettim. Bu sırada karşılıklı duruyorduk ve hala güneşin batışını görüyordum. Bir kaç saniye sonra tuhaf bir şey oldu. Güneş yeryüzüne kavuşup batmasına rağmen, ansızın yarısı tekrar doğdu. O sırada yüz ifadem öyle acayipleşti ki, sanki şehrin ortasından bir anda kayalar fışkırmaya başlamış gibi bakıyordum güneşe. Nöbet arkadaşım “Abi n’oldu? Uzaylı görmüş gibi bakıyorsun?” dedi. Hafif irkilip suratına baktım ve sonra tekrar güneşe baktım. Tamamen tekrar doğmuştu. Ufkun kıyısında, dağların tam arasında tekrar doğmuş, gün geriye sarmaya başlamış gibiydi. Herhalde susuzluk ve açlıktan serap falan görüyordum. Ama, hayır zihnim bana oyun falan oynamıyordu. Daha dikkatli bakınca güneşin hala daha batmakta olduğunu farkettim. Bir kaç saniye sonra durumu idrak ettim; güneş önce, ufuk gibi dağların eteğini oluşturan sis-bulutun içine batmış, ardından “alttan” tekrar doğup bu sefer gerçek ufka batmaya başlamıştı. Gene de, aynı zaman diliminde güneşin iki kere battığına şahit olmuştum. Pek fazla rastlanacak manzara değildi ve doğanın simülasyonu harikaydı.

Biralı Blog Günü

2011-09-14T21:34:00.003+02:00

Önce birayı içtim.
sonra aklım uyandı,
ardından blog kavramı.
niyeyse okuma günleri...
derken
niye "Biralı Blog Günü" olmasın ki?

Tabi arkaplan boş durmayacak. Hafif güzel bir tını, ritm, sakin sakin... arada bir çoşacak tabi, gaza getirsin adamı.
Barın üst katında bir sürü bölme olabilir mesela. Hepsinde ayrı tarz tipler.

Sonra günün hasılatı çıkarılacak, dergi olarak sunulacak.

----

Bu fikir... süper be! Şimdiden söylüyorum çalınmazsa neyim.
neyin..

Bu nasıl dövme?

2011-09-13T02:08:00.004+02:00

Bazı tiplerin kolunda, omzunda, sırtındaki dövmeler o kadar yapay ve kastırmadır ki, onu gördüğünüzde "bir fotoşop işi gerçekte nasıl gözükür?" sorusuna cevap bulduğunuzu farkedersiniz. işin komik tarafı bir insan bunu kendine niye yaparki?

Gerçi, bu örnek iyi bir uygulama olmasına rağmen, bence yapılmaması gerekiyordu.

Temmuz sabahı

2011-09-08T00:33:00.002+02:00

lal-lal-la ha-aaa
lal-lal-la ha-aaaaa
lal-lal-la ha-aaaaaaa

bir zamanlar uriah heep
bir zamanlar david byron
bir zamanlar july morning
ve bir zamanlar lal-lal-la ha-aaaaaaaaa

Bir zamanlar deniz kenarında evim vardı. Muhteşem manzarası vardı; boğazın en kuzeyi. Eğer evin boğazı gören herhangi bir yerindeyse muhtemelen o 'muhteşem' bir manzara olabilir diyebilirsin. Ama boğazın kıyılarını kendi içinde değerlendirdiğinde, pekala on üzerinden herhangi bir sayıyı verebilirsin. Mesela boğazın girişi on üzerinden yedi ise, köprünün altındaki manzaraya yedi-sekiz arası puan verilebilir. Ama, iki köprünün silüet olarak görüldüğü, önünde bolca teknenin demir attığı, karşında bir sürü yüzyıllık yalının bulunduğu manzaraya dokuz puan verebilirsin. İşte benim evim bunların daha ötesinde, boğazın daha da kuzeyindeydi. Tek kişilik, önünde mütevazi ve boyna kedilerin oynayıp durduğu, az ileride ahşap iskelenin bulunduğu ve tam karşında tamamıyla ormanların kapladığı bir boğaz manzarasına sahip bir evdi. Her sabah yataktan kalktığımda "vay canına!" diye içimden geçiriyordum. İkibuçuk sene boyunca bu "vay canına"lar o kadar çoğalmıştı ki, banyoya gidip yüzümü yıkadığımda, acayip bir rüya görüp, henüz ayılabilmiş ve hergün tekrarladığım bir söz gibi geliyordu. Yani çok... Tuhaf ve acayipti.

Bir gün uyandığımda gene "vay canına" sözleriyle yüzümü yıkadım, kahvaltımı edip okula gitmek üzere evden çıktım. Çoğunlukla otobüsle gitmeme karşın, bu sefer denizotobüsüne binmeyi tercih ettmiştim. İşine, okuluna ve başka yerlere gitmek üzere kalkan denizotobüsü kullanan diğer yolcuları taşıyan tekne, sabah 08:02 de yola çıktı. Rutin mağmurluklarla dolu teneke teknede, cam kenarına oturmuştum. Hava güneşliydi, güneş doğmak üzere sancılıydı. Çünkü karşı yakada, istanbul'un anadolu tepelerinden birinde parlayan güneş, pamuk tarlasına doğuyormuş gibi sislere bürünmüştü. Tarlanın yüzeyinde parıldamaya çalışıyordu. Bu sırada uriah heep'ten july morning mırıldanmaya başlamıştı kulaklarıma. O an gördüğüm sahne inanılmaz derecede masalsıydı; denizin yüzeyi sisle kaplıydı, fakat öyle bir sis ki:

Sekiz yaşındayım ve büyükbabam beni, güneşe nasıl gülümsediklerini göstermek için ayçiçek tarlasında gezintiye çıkarmış; sanki 10 yaşındayım ve babaannem beni çay filizleri arasında kovalıyor, akşam için kavurduğu fındıkların yarısını yedim diye; sanki bilinmeyen bir gezegende, ansızın ortaya çıkan sisin içinde yüzüyorum.

İşte tam bu sırada uriah heep, july morning dinliyordum. O an inanılmaz bir histi duyduğum…

Hey! Bu sadece seninle benim aramda!

2011-09-07T23:07:00.001+02:00

"Depresif kokuyor yazıların.Lütfen ama lütfen bundan vazgeç!"

Tamam, biraz fazla ilerigitmiştim. Pekala, bir sürü insan var hayatından memnun olmamış gibigözüken.... Ya öyle gözükmeyi seçiyorlar ya da gerçekten öyleler. Ya da tamtersi. Gerçekten öyleler ve mutluymuş gibi... En azından işler hiç de fenadeğilmiş gibi davranıyorlar. Neden olmasın ki? İştesiniz ve müşterilerinizdenbirisi gelip bittap halinizi görüyor. Mesela harika bir giysi tasarlamışsınız,biraz zevki olan birisi gelip bunu giymekten büyük zevk alabilir. Fakat öylebir ruh haliyle sunuyorsunuz ki bu giysiyi, sizin şu halinizi görüpte onugiyerse suç işleyecekmiş gibi hissedeceğini düşünebilir. Demek istediğim sizpozitif enerjinizi çok tatlı duygularla besleyip, ilhamınızla süsleyip şuelbiseyi yapıyorsunuz ve mutsuzsunuz. Açıkçası ben bunu giymeyi pek istemezdim.Niye? Çünkü sen tüm enerjini buna aktarmışsın ve ben de bunu giyersem müthişkeyifli hissedeceğim. Tasarımcısını görmeseydim pekala giyerdim. Lakin"harika elbise! Bunu tasarlayan nasıl biriydi acaba?" diye sorar, nasılolsa onu tanımadığım için de, tasarımcının süper eğlenceli bir tip olduğunuhayal edebilirdim.

"işler biraz karışık gibigözüküyor. Acaba sen gerçekte bu kadar bozuk mu atıyorsun etrafa? Yanisaklanmadan filan... Saklanmaktan kastım, gerektiğinde gülmek zorunda olduğunuhissedip gülmek gibi. Bir de gülmek zorunda olup somurtmak var."

Ya da tam tersi.

Somurtmak zorunda olup, olayınironisine kahkahayı patlatmak. Mesela, geçenlerde bir barda arkadaşlarlamuhabbet ediyordum. 3-5 bira ve 1-2 vodkadan sonra mimiklerime hakim olmayacakkadar gevşemiştim. En azından öyle hissediyordum. Yan taraftaki masada iki kızvardı ve biri dikkatimi çekmişti. Sevimli ve tatlı bir yüzü vardı. Mütevaziduruşluydu, yani ortama bukalemun gibi uyum sağlamıştı. Ama nasıl olduysa gözümiki de bir ona kayıp duruyordu. Bir süre sonra dalmışım. Kız bana baktı ve boş bulunduğumbir anda gülümsedi. Suratım aptal bir ifade vardı. Çünkü başka bir yere gitmiştim.Yani onu görüyordum ama tepki veremedim. Çağan bunu farkedip "hadi saykocumtam sırasıdır" diye tetiklemeye çalıştı beni. Doğru söylüyordu. Çünkükızdan karşılık almıştım. Hemen yan masaya geçtim ve kızla konuşmaya başladım.

"merhaba. Çok hoş olduğunusöylemeye geldim."

"merhaba. Teşekkür ederim,çok naziksin"

"teşekkür ederim, sen deçok...."

Sonra durdum ve kendime bakıpkahkahayı -içimden- patlattım.

"hadisene oğlum neduruyorsun?" dedi çağan.

"tamam abi, konuşucam şimdi."

Tekrar kıza baktım ve gülümsedim.O da -tekrar- gülümsedi. Tuvalete gidermiş gibi ayağa kalkıp sandalyemiittirdim. Tuvalete gidermiş gibi kızın arkadaşından müsade istedim, aradansıyrıldım. Kıza baktım ve tekrar gülümseyerek tuvalete doğru gittim. Bu tarzbir sahneyi hayatımda herhalde onlarca kere yaşamışımdır. Tuvalete gidermişgibi kalkıp, gülümseyip, oturacakmış gibi şartlanıp tuvalete gitmek. Aslındatuvalete gitmem gerekiyordu tabi. Düşünsenize, harika bir sohbetin ortasındakıvranıp duracağım ve tam müthiş kelimeler sarfedip, onun aklına sızacakken,dayanamayıp tuvalete gideceğim. Bana kalırsa gayet akılsızca bir davranışolurdu. Tedbirsizlik

"neden tuvaletini öncedenyapmadın? Neden bu büyülü anın içine ettin?!"

Sonra durdum ve kahkahayıpatlattım.

"birader sen bugidişle..." diye başladı çağan ve sonra hayal kırıklığına uğramış gibi ikiyana sallayıp alaycı bir şekilde gülerek kafasına dikti birayı.

"abi demek istediğimianladın mı? Sürekli aynı şey dönüp duruyor beynimde. Yani harekete geçiyorum vesonra hayal kurduğumun farkına varıp kendime gülüyorum. Ama ciddiyim. Kendimegülmem işin ironik kısmı. Bunun da farkındayım. Niye kendimi rezil edeyim ki?

Sürekli hayal kurup sonra içindençıkamıyorum. Neden? Çünkü diyalogları sürdüremiyorum!"

"kardeşim sen ne diye kendikendine gelin-güvey oluyorsun ki? Bırakda biraz 'o' konuşsun!"

Kesinlikle doğru bir tespitti bu.Bırakayım da biraz da o konuşsundu. Öyle yapacaktım. Bu sefer ona müsadeedecektim ve kendi sözlerini söylecekti. Ne olursa olsun. Tam o sırada aklıma 3yıl önce, barışarock konserinde yaşadığım komik bir sahne geldi. O zamanlarokul ortamında, çok hoşlandığım ama uzaktan izlemekle yetindiğim bir kız vardı.İşte o kız konserde hemen arkamda oturmuş, arkadaşıyla konuşuyordu. Ben isekalan diğer birama uzanmak için arkamı dönmüştüm. Kafamı kaldırdığımda kızlagöz göze geldik. 4-5 saniye bakıştıktan sonra tekrar önüme döndüm.

"birader şu okuldaki kız varya... İşte hemen arkamdaymış, ne şans!"

"hangi kız?"

"nasıl hangisi? Süreklibahsettiğim kız işte"

"abi bi sürü kızdanbahsediyorsun, hangisi?"

"resim bölümünde olduğunutahmin ettiğim kız işte..."

"eee gidip konuş işte?"

"gidip konuşayım"

50'lik biranın yarısını tekyudumda tükettikten sonra arkamı döndüm ve sahnede şovdan

Patlamak üzere olan grubundağıttığı dikkatlerden istifade ederek sürünmeye başladım ve farkettirmedenkızın yanına vardım. Bana döndü aniden, irkildi sıçradı yerinden. Sonra arkadaşınabaktı acayip acayip...

"merhaba, selam.Nasılsın?"

"hoşgeldin. İyiyim,teşekkürler. Sen?"

"ben de iyi..."

İyi başladığımı sanmıştım fakatiki cümleden sonra aklıma herhangi birşey gelemiyordu. Gene bir tür büyü altınagirmiştim. Sadece kızın o çok hoş, orantılı yüzüne, dudaklarına, burnuna ve"eee sırada ne var?" dermiş gibi bakan deniz mavisi gözlerinebakakalmıştım. Zaman durmalıydı ve bir süre düşünmem gerekiyordu. Bu birtiyatro sahnesi değildi ki, yüzüme vuran spotlardan göremediğim, sıkılganseyircilerin etkisine maruz kalmayayım. Doğaç olmalı ve saçmamalamalıydım.Lakin saçmalamaya çoktan başladığımı hissediyordum. Aynı anda ise 'dışarıdakiben' az ileride bakıp maymun gibi kıvranan bana bakıyordu. Nihayetinde harikabir hamle yaptım; kafamı eğip iki yana sağa sola yukarı aşağı gözlerimikaçırdım ve "güle güle" dedim. O da bayağı bir keyifle güldü,"teşekkürler" dedi ve tekrar emekleyerek eski yerime döndüm. Nedensürünmem gerektiğini hatırlamıyorum ama bu hamle o sırada çok mantıklıgelmişti. Bu durumu hayatımda bir çok kez yaşadım. En azından kendi kendimi"aptal, korkak, keriz, n'oluyoruz be?" diye teselli edecek kadar sıkyaşadım. Ama alışılmayacak birşey değil. Genlerimde mevcut olmayan birşeylervar ve bu fena halde can sıkıcı. Gene de şunu çok iyi biliyorum veyahuttahissediyorum ki yaşlandıkça bunun çok tatlı, hatırladıkça iyi hissettirecekanılar olduğunu çok iyi biliyorum. Çünkü zaman ilerledikçe bu kadar safolmayacağımı, amatör ruh tan gelen ve bir daha tadılamayacak"gençlik" duygularını, defalarca yaşayacak kadar şanslı olduğumunfazlasıyla farkındayım.

Bu ne evren böyle?

2011-09-01T23:18:00.002+02:00

Dün rüyamdaydım. Yanlış hatırlamıyorsam bir tren yolculuğu yapıyordum ve gece vaktiydi. Pencereden gökyüzüne bakıyordum. Hava lacivertin biraz açık tonundaydı. Tek bir yıldız yoktu ama onlardan daha fazlası vardı. Spiral galaksiler, kuasarlar, upuzun kuyruğu olan kuyruklu yıldızlar, birbirine yakın iki ya da üç güneş.

Tren gittikçe hızlanıyordu. Karanlık olmasına rağmen geçip giden ağaçların silüetini farkedebiliyordum. Gökkubbe manzarası daha da çeşitlendi; nebulalar, süper novalar... derken tüm bunları nasıl oluyorda çıplak gözle görebildiğimin şaşkınlığını yaşıyordum. Çünkü rüyada olduğumun farkında değildim tabi. Ama muhteşem bir histi. Ya gün doğunca ne olacaktı? Eğer gözlerim bu kadar keskinse, büyük ihtimalle gün yüzü göremeyecektim; güneş ışınları binlerce kere daha parlak gözükecekti bana. Tam da bunu düşündüğümde kan-ter içinde uyandım. Güzelim rüya bir anda kâbusa dönüşmüştü.

Gece yatmadan önce evren belgeseli izlemenin ne tür bir etki yaratacağını biliyorsunuz artık. Çekilebilirsiniz...

30 Ağustos - Saygı Duruşu (Remastered)

2011-08-30T11:48:00.000+02:00

Konusu neydi tam hatırlamıyorum ama rüyamda bayağı acıkmış bir şekilde önümdeki kızarmış tavuğa yumulmuştum. Yemeğimi hunharca katlederken derinlerden gelen bir trompet sesi işittim. Süzüle süzüle mekana girdi ve volüm daha da yükseldi. Müziğe odaklandığımda farkettimki saygıduruşuna kalkmışım. Ve mekândaki diğer insanlarda. "Ne alaka yahu?!" derken gözlerim hafiften aralandı ve bunun bir rüya olduğunu anladım. Çok ilginçti... Yakınlardaki jandarma karakolundan gelen 30 Ağustos - Zafer Bayram'ı tören müziği rüyama eşlik etmiş, hatta rüyamdayken saygı duruşuna kaldırmıştı herkesi.

Zafer bayramınızı kutlamayı da unutmamam gerektiğini hatırladım bu arada...

Gri ve Yeşil Kapılar

2011-08-11T21:37:00.003+02:00

Son iki aydır rutin bir iş hayatı tutturmuş gidiyorum. Bünyemi fazla zorlamayacak şekilde başladım; sabah saat 10-11 gibi çalışmaya başlıyor, mesaimi 18-19 arası bir saatte bitiriyorum. Beşiktaş'taki işimden çıkıp ya taksim/cihangir'de arkadaşlarla buluşup müzik üstüne çalışıyoruz ya da dosdoğru eve gidip (bu ablamın, dayımın ya da b.düzü dağındaki ev olabiliyor) başka bir işle uğraşıyorum.

Son üç haftadır ev güzergahı, dosdoğru ablamın mekanına tekabül ediyor. Çünkü ona da verilmiş bir sözüm var; websitesini bitirmek. Tabi işten çıkıp gene bir iş moduna girmek zaman zaman zorlayıcı oluyor. Özellikle beynimin kıvrımları arasına kaçan 'kod' parçacıklarını düşünürsek bir hayli yorucu oluyor. Ama sözümüz söz, yapacağız!

Dükkan bir pasajın bodrum katında olduğu için, pek fazla gün ışığı veya hava alma fırsatım olmuyor. Pekala vatandaşın çoğu -işinin niteliği ne olursa olsun- günışığı ve temiz hava kavramlarından uzak masabaşı iş yapıyordur. Tahmin edileceği üzere pek sağlıklı bir durum değil. Özellikle öğle yemeğini de dükkanda yemeğe başladığımı farkettiğimde durumun gittikçe daha bunaltıcı bir hal alacağını sezinledim. En azından yemeği dışarı çıkıp yemeliydim. Öyle de yapıyorum. Fakat gene de koltuğa oturup zürafa gibi boynumu ileri uzatarak ekrandaki bir takım şekillere odaklandıkça popo kısmının gittikçe büyümesi işten bile olmayacaktı. Şu halde akıllıca düşünüp, harekete odaklı, idareten bir çözüm buldum; her akşam, mesai bitiminde Beşiktaş - Barbaros'tan Zincirlikuyu metrobüs durağına yürümek! Bir de güzergah yokuş yukarı olunca, en azından sporumsu hareket faaliyeti bir şekilde işe yarayabilir. Yaradığını hissediyorum daha doğrusu. Herneyse.

Geçen gün gene mesai sonunda metrobüse yürümeye koyuldum. Hava yaz dolayısıyla genelde güzel, hatta güzel ötesine kaçıp nem ve sıcak ikilisiyle bunaltıcı oluyor. Normal bir durum. Bir kaç paket selpak mendil ve bir kaç yüzlitre su ile pekala başaçıkılabilir. Yolun sonunda sağa doğru çeyrek daire dönüş ve aşağı 45 derecelik açı ile durağa konuşlandım. İş çıkış saati ve merkez durağı olduğu için -hoş merkez olmasa da- binlerce insanı, Galata köprüsüne dizilmiş balıkçılar gibi, bir sonraki balığı yakalamaya koyulmuş durumda buluyorsunuz. Ve tabi balıklar, üzerine bir hışımla binilmeye hazır körüklü otobüsler oluyor. Söz konusu aç ve yorgun binlerce insan olunca, otobüs, ayakta seyahat etmek için hiç de uygun bir yer değildir. Mecbur hissetmiyorsanız (ölüm kalım meselesi değilse) kimse de sizi ayakta yolculuk etmeye zorlayamaz. Dolayısıyla uygun bir yerde sıraya girip beklemek ve müthiş bir zamanlamayla kapıya hücum etmeniz gerekir. Neden koltuklara değilde kapıya hücum etmemeniz gerektiği gayet açık; eğer sağ-salim, içeri giren ilkgruptan olursanız, büyük ihtimalle oturabileceksinizdir. Tabi arbede sırasında bacağı kopmuş birisi sizin önünüzde kıvranıp yer istediğini belli etmiyorsa. Kaldı ki bacağı kopan birisi otobüste değil, ambulansta yolculuk edecektir. Herneyse.

Kabaca nerede durmam gerektiğini hesaplamaya çalıştım. Uzunluklarının standart olduğunu sandığım otobüsün arkasına park edecek diğer otobüsü ve kapı aralıklarını göz kararı ölçüp biçtim ve muhtemelen oturacak yolcuların biriktiği bölgeyi ''görebildim'' (demek ki hesap yapmaya gerek yokmuş, biriken güruhun arasına kaynamak yeterliymiş). Gerçi halkımız çoğunlukla böyle zekice hesaplar yapmaya pek ihtiyaç duymadan, fiziksel üstünlük ve dayanıklılıklarını konuşturmayı yeğliyormuş. Kalabalığa bakarak doğru yer olduğunu sandığım bölgede biriken topak parçası, bir anda yeni gelen otobüsün iki kapısının ortasında kalmıştı. Ama tuhaftır ki hiç bir şaşkınlık belirtisi göstermeden, gelişi güzel, iki kapıya doğru dağıldılar. Olanları uzaktan izlediğim için bu komik görüntüyü kıkırdayarak izledim. İçimde doğru hesapla nokta atışı hareketi öğretme isteği doğduysa da sonradan vazgeçtim. En iyisi bir sonraki otobüse binip eve gitmekti. Fakat yeterince zeki veya talihli olmadığımı (buna hala karar veremiyorum) sonradan anlayabildim. Çünkü İETT, otobüslerini belli bir çizgide tutamıyordu. Yani belli bir standartda park olayı yoktu. Mehter takımı usulü, ya bir ileri ya iki geri gidiyordu. Her seferinde yerinizi ayarlamak zorundasınız ve bu sayede sırayı kaçırıp bir sonraki otobüsü beklemek zorunda kalırsınız. Bir kaç hamle sonrasında doğru yeri bulduğuma inandım ve en ön sırada beklemeye başladım. Bu arada sıra falan yok tabi, kaos içinde kapıdan tek parça geçebilme olasılığı en yüksek bölgeden bahsediyorum. Sonunda Gri otobüs geldi, duracağı yere doğru hafiften hareketlendim. Bu sefer otobüsün kapısı olması gerektiği yerin 1 metre kadar gerisinde kalmıştı. Gelen 3. otobüse de binemedim. Hava gittikçe kararıyordu. Hatta birazdan gökyüzünü kapkara bulutlar kaplayacak, bardaktan boşalırcasına yağmur birikip, durağı sele boğacaktı. Bir kaç saniye sonra gözlerim, yağan sağanak yağmurdan kapanmaya başladı. Yağmur bu kadar tuzlu mu olurdu? Hayır o benim sinirden terleyen alnımdan gözüme kaçan terdi. Gerçekten gıcık bir durum. Son 15dk'dır normalde süper pratik olması gereken metrobüs taşımacılığını kullanmaya çalışmakla cebelleşiyordum. Bir diğer otobüs için tekrar yerimi aldım ve bu sefer, başımı omuzlarımın içine hafiften çekip pusuya yattım. Diğer yolcularla omuz omuza çarpışacaktım. Yeşil otobüs geldi ve kalabalık beni itiş kakış sürükledi. Adımı atmak bir yana, ayaklarım yerden kesilmişti. Güruh beni sürükledi ama gene yanlış yere. Yeşil otobüsün boyu ve durduğu yer, öndeki iki Gri otobüsün boyundan farklı olduğu için kapılar gene kaymıştı. Yaklaşık yarım saat boyunca iki Gri - bir Yeşil, üç Gri, iki Yeşil-bir Gri ve buna benzer kombinasyonlarla yerleri sürekli değişen kapılarla boğuştum. Oturmaktan vazgeçip ayakta yolculuk edecektim ama edemiyordum; çünkü bacaklarımda en ufak derman kalmamıştı. Sonunda kendimi yere atıp eşşek anırır gibi inlemeye başladım. Bir yandan bacağımı tutuyor bir yandan da kıvranıyordum. Nasıl olduysa metrobüs savaşçılarının bir kısmının dikkati dağıldı ve bana bakmaya başladılar. Evet tam anlamıyla bakıyorlardı. Yani sadece bakıyorlar ve ne olduğunu anlamaya çalışıyorlardı. Göz ucuyla onları kestiğimde uzay-zaman çizgisinde ufak bir bükülme olduğunu ve zamanın bir an olsun yavaşladığını farkettim. Fırsattan istifade hemen ayağa kalkıp, açılan kapıdan içeri fırladım, bulduğum ilk koltuğa attım kendimi. O an müthiş bir iş başarmışım gibi kendimle gurur duydum desem yeridir.

Sonunda boyut kapısı kapandı ve kendimi başka bir evrende buldum.

Bir yaz gecesi

2011-07-20T23:55:00.000+02:00

Hasır şapkasının altından kaçan ter damlası, kaşlarının ortasındaki oyuktan sol gözüne kaçarak bunaltıcı güneşin imzasını attı bakışlarına. Yanmış gözünü minik pençesinin tersiyle ovalayarak derin bir nefes verdi.

"Bugün hava çok karanlık" dedi tarla faresi.

"Hava karanlık mı?" dedi tarla kedisi. Farenin ifadesindeki anlam bozukluğunu yüzüne çarparmış gibi bir bakış fırlattı kısaca. Bıyıklarını dikerek esnedi ve patisinin tersini çenesine dayayarak önündeki göletin kıyısına şöyle bir göz gezdirdi. "Aklımdan ne geçiyor biliyor musun? Şu sudan çıkacak bir balığı mideme indirmek." dedi kedi.

"Doğruca miğdene mi inecek? Ben olsam önce mangalda biraz kızarır, tadımı ağzına layık bir kıvama getirirdim."

"Çok naziksin ama buna gerek olmadığını biliyorsun. Kızarmış ya da çiğ her türlüsünü severim."

Ardından ikisi de susup göleti ve ardındaki seyrek ormanı izlediler. Orman pek sık değildi. Yaratıcısının o sıralar maddi sıkıntısı olmalıydı. Yeterince ağaç dikecek ne zamanı, ne de maket dünyaya harcayacak parası vardı. Aslında yaratıcının aklındaki sahne bir anlamda fantastik romanın parçasıydı. İçinde yaşayacak halkı, ormanla bütünleşmiş köyü ve ait olduğu ekolojiye dair tüm ayrıntıları, en ince ayrıntısına kadar çizmiş ve planını ise odanın duvarına asmıştı. En başta düşündüğü gibi uygulayabilseydi projesini, şu anda gölette avlanan balıkçılarla tanışmış olacaktı kedi ve fare.

Oturduğu minyatür şezlongtan bir hışımla doğrulan kedi "benim gerçekten karnım acıktı ama..." dedi. Fare kediye yavaşça çevirdi kafasını. "Bu sıcakta bir de karnın mı acıktı yani?" diye sordu. Kedi, kafasını yavaşça salladı onaylarcasına. Fare umurunda değilmişcesine tekrar önüne döndü ve hasır şapkasını çıkartıp bir kenara fırlattı. O da şezlongundan öne seyrilerek dört ayağını da toprağa kondurdu. Aniden zıpkın gibi fırlayarak ormanın içinde gözden kayboldu. Kedi de hemen ardından daldı ormana.

Kelime Oyunu

2011-06-20T21:15:00.002+02:00

_ _ _ _ _ _ _

"Bir şeyin aslı ve esâsı. Mahiyeti. Gerçek. Doğru. Sahih. Künh. Sâbit ve vâki"

"harf alayım"

_ _ k _ _ _ _

harf alayım

_ _ k _ _ _ t

harf alayım

_ a k _ _ _ t

harf...

h a k _ _ _ t

harf harf...

h a k _ _ a t

haa...

h a k _ k a t

...pşuuu!

ç o k y a ş a!

Proxima Centauri Yolunda - I

2011-06-16T23:40:00.000+02:00

Küçük kamaramda, yatağımın başucuna totem gibi yerleştirdiğim, eski bir yazma vardı. Babam, bunun kendinden önceki kuşaktan birisine ait olduğunu söylerdi. Totem, günlüktü. Yazanın kimliği belli değildi. Ama gerçek olan şey, bilim ve bilim-kurguya olan ilgisiydi. Gördüğü ve deneyimlediği herşeyin notunu almış, ufak tefek eskizlerle kelimeleri dökemediği fizik mekaniğini çizmeye çalışmıştı. Yolculuğumuzun son bulacağı yere dair kendince notları vardı. Gerçekçi olmak gerekirse, fena halde başarılıydı tahminlerinde.

Günlüğü tutan kişi, bizim şu an "kurtarıcı" olarak gördüğümüz hawking'den bahsediyordu. "evrenin içine doğru" başlığıyla yazdığı kısa bir alıntıyı eklemiş günlüğe; "eğer herşey mükemmel işleseydi, şu an varolamazdık". Altını çizmiş bu sözlerin. Nedenini bilmiyorum. Bence boşluk felsefeye müsaittir. Anlamsızlığa da. O yüzden üstüne fazla kafa yormadım. Müzigrafyadan 20.yy sonlarına ait bir grubu seçtim ve parmaklarımı boşlukta sallamaya başladım. Hislerim bugün tuhaf renk geçişlerine neden oluyordu. Odaklanamıyordum renk paletine. Sürekli değişip duruyordu. Çizemiyordum onu. Kafamın neden karıştığını biliyordum aslında. Tüp-sokaktaki karnaval olmalı nedeni. Mitlerin birinden fırlamış, parıldayan mavi holokostümü içindeki kızdı aklıma takılan. Gösteri başladığı andan itibaren silindirik duvarların çevresinde spiraller çizip duruyordu. Kalabalığın gürültüsü içinde bile, o harikulade melodik sesi seçilebiliyordu. Öyle bir ton kullanıyordu ki, siren'lerin simulasyonunu kullandığını düşünmeye başlamıştım. Bir an benden yana süzüldü. Gittikçe yaklaştı ve tam tepemde, bir kaç metre yukarıda asılı kaldı. Holokostümün kıvılcımları başımdan aşağı yağıyordu. Çevremdeki kalabalık o an çoşku patlaması yaşadı. Ben ise donup kalmıştım. Gözlerim sadece onu görüyordu. Kalbim gittikçe daha hızlı atmaya başlamıştı. Sıkışmaya başlamıştım. İnsanlar kızın holokostümünden dökülen uyuşturucu kıvılcımların etkisine kapılmış, merkeze doğru hücum ediyordu. Tam ortalarındaydım ve zorlada olsa kaçıp uzaklaştım oradan. Aksi halde ezip geçeceklerdi beni.

Silindirik duvarların kenarına yaslandım ve altında, zombiler gibi biriken güruha ve tepelerinde danseden kıza baktım. "istediğin bu mu ha?" diye sordum ona. Sessizce. Çılgınlıktı bu. İnsanlar, tarihin her döneminde sanal mutluluğun peşinde koşmaktan vazgeçememişti. Üstüne bunun için kafayı yedirtecek buluşlar yapıp, sadece birbirlerini kandırıyorlardı. Ertesi gün, kimse hiçbirşeyi hatırlamayacaktı. Ertesi gece ise gene saçma sapan hayallerin peşinde koşacaklardı. "uyuşturulmaktan kurtulamıyoruz. Bu bir tür lanet olmalı." diye düşündüm. Gösteri diğer gün döngüsüne yakın bir zamanda son bulmuştu. Sokağın her tarafında kahkahalar yankılanıyor, yukarılarda uçuşan bir çoğu ise sarhoşluktan kontrolü yitirip diğerlerinin üzerine çakılıp duruyordu. "uzay sinekleri" diye iç geçirdim, elimde dibini görmüş sentetik alkollü içki şişesine bakarak. İçtiğin zaman müthiş zevk verir ama hala kendindesindir. Bunu anlamı ne? Sadece zevk verecek birşeyi niye içiyorum ki? Başka birşeyler katmalı buna. Mesela fazla içtiğinde dengesini yitirmeli insan. Düşüp bayılmalı belkide. Babamın anlattığı hikayelerde, sentetik olmayan alkollü içkilerde böyle bir etki varmış. Fakat duygusal yoğunluk yüzünden, insan kontrolünü yitirir diğerlerine zarar verirmiş. Yokolmak üzere olan bir ırk neden kendini yoketmek için çabalasınki? Tuhaf.

***

Nabız

2011-06-16T21:05:00.000+02:00

Gözleri hafifçe aralanır. Işık kamaştıyordur düşüncelerini. Elini boynuna götürür, parmaklarıyla atar damarını yoklar. Gözleri faltaşı gibi açılır; binlerce atlı koşturuyordur orada. Deli gibi titreşiyordur damarı. Hemen kalbine seyirtir sağ eli ve dinler kalbini. Tık yok! En ufak titreşim bile! Panik olur birden ve bu sefer şakaklarına dayar parmaklarını; gayet normaldir tansiyon. kafası karışmıştır bir kere. Bu defa bileklerini yoklar teker teker. Sağ tarafta 170, solda ise 90 atış saymıştır dakikada. Kafayı yediğini düşünmeye başladığı sırada, yüksek tavandaki asma kattan bir ses yansır taş duvarlardan asşğı; "yaşıyor, doktor! O yaşıyor!"

Ve doktor şalteri kapatarak, gücü keser.

saklambaç

2011-06-10T03:06:00.001+02:00

sessizlik yeterli değil gizlenmeye
hadi ışıkları kapatalım, edepsiz şakalar için.

Bugünymous

2011-06-09T23:51:00.003+02:00

Vandetta maskeli bir sürü tatlı kaçık tarafından güzel bir gösteri izleyecektik. Lakin çok hızlı oldu. Keşke daha önceden TİB'i uyarmasalardı. Saat 18:05'de yetiştim adres barına ve ancak girebildim siteye. Çoktan yamalamışlardı kendilerini.

Birşeyler uyanışa geçti. Gündemle azıcık ilgili olan herkes, zaten farkına varmıştır. Tarihinin ufak kesitinde, seyirciyiz ufak direnişe. Ama en önemli -daha doğrusu- en ayırd edici kısmı, ulussuz ve kimliksiz binlerce -belki yüzlerce- siber-utopik-savaşçının, bizim yerimize birşeyler yapmasıydı. Bu bana, hem güzel hissettirdi. hem de buruk bir tad verdi. Keşke biz yapabilseydik. Nerde o göt bizde...

Teşekkürler Anonymous.

Ne demek istediğimi anlamayan için vatan haini ilan edilebilirim. Değilim. Bizim adalet arayışımızı başkalarının savunması zaten iç gıcıklayıcıydı.

Kaşınan Sarı Adam

2011-06-09T15:11:00.004+02:00

Öğlenin boğucu sıcağında, dağbaşındaki evimin terasında surf yapıyordum. Birden aklıma Seattle'daki arkadaşımın şirketi geldi. Daha önceden gönderdiği fotoğraflardan, dağların ve yeşilliklerin arasında, harika bir göl manzarasına sahip iki katlı villa tarzı mekandaydı. Bana da iş için davet göndereceği konusunda sözü vardı. Bir kaç ay sonrasını düşündüm. Oradaydım. Muhtemelen modelleme ve tasarım üzerine çalışıyordum. Biraz daha keyiflendim şimdi. Hatta ufaktan sabırsızlanmaya bile başlamıştım. Şu mekanı bir de Google Maps'ten inceleyeyim diyerek şirketin adresini girdim. Nokta atışı ile manzara ve mekan karşımdaydı. Zoom çubuğunun üstündeki sarı adamcık, fareyi üzerine getirince düşecek gibi oluyordu. Ansızın "Beni sürükle" dedi.

"Ne?"

"Beni sürükle oraya, görmek ve göstermek istiyorum."

"Nereye sürüklemeliyim?"

"Gitmek ve görmek istediğin yere. Yakamdan tut ve bırak beni oraya"

"Peki"

Tutup attım küçük sarı adamı haritanın üstüne.

"Vaauuvv!"

"Nasıl, nasıl! Anlat hemen!"

"Burası çok güzelmiş. Teşekkürler!"

"Ne teşekkürü?! Anlat çabuk!"

"Pekala. Yukarıdan da görebileceğin üzere harika bir göl manzarası var. Dağlar..."

"Onu biliyorum, başka ne var?"

"Çok güzel kızlar."

"Başka başka?"

"Çok güzel... çoook... yeah baby yeah!"

"Hey ufaklık adam gibi anlat ya da göster, sinirlerimi tepeme çıkarma şimdi!"

"Yoksa n'aparsın ha? Format mı atarsın? Ha-hah-haa!"

"Hmmm..."

"Arkamda koca Google varken hiçbir şey yapabileceğini sanmıyorum dostum"

"Sen kaşındın..."

"Hah-hah-haa! Kaşı o zaman!"

Küçük pislik gününü görecekti.

Arama kısmına tıkladım; A noktasını belirleyecek adresi yazdım: "Lake Forest Park, Seattle". "Yol tarifi" seçeneğine tıkladım ve B noktasını ise "Beylikdüzü, İstanbul" olarak girdim. Sarı kafa ne yaptığımı anlamaya çalışıyordu. "Yürüyerek/yayan" seçeneğine tıkladım ve ufak ukalanın suratındaki pişkinlik, yerini önce ifadesizliğe, arından ise aptal bir mimiğe terketti.

"Sen ne yaptığını sanıyorsun ha?"

"Kaşımamı istemiştin ya. Tabana kuvvet koçum. Hadi iyi yolculuklar!"

"Hey dur! Bak yanlış anladın*"

derken faremle "Yol Tarifi Al" düğmesine bastım. Ve o ise dünyanın bir ucundan diğerine, ızdıraplı bir gezintiye çıkmıştı.

Progressive Beat of Mind

2011-06-04T01:48:00.005+02:00

Odamda, rastgele noktalarda açılmış küçük solucan delikleri yüzünden pek çok eşyamı kaybetmiştim. Minyatür kırmızı telefon klübemi, üç küçük kaplumbağamı, gitarımın "mi" telini, tv'min uzaktan kumandamı, pencerenin kulbunu, en sevdiğim pink floyd - the wall tişörtümü ve bir de klavye...

Bundan iki ay öncesiydi. Gecenin dördünde, gene aklımdaki örümcek ağından kutulmak için doğaç bir hikayeye başlamıştım. Başlamaya çalışmıştım ama -gene- elle tutulur bir konu gelmiyordu. Küçük bir ilham. Camı açıp kafamı dışarı uzattım. Ufukta titreşen ışıkları süzdüm. Gökyüzüne baktım, bulutluydu. Aşağı baktım, gece fantazisi yaşayan kedileri gördüm. Panoramik manzaranın bir ucundan diğerine göz gezdirdim fakat beklediğim ilhamı bir türlü yakalayamadım. Sonra hatırladım ki bardağım boştaydı. İçinde buzu ve iki limon dilimi yoktu. En önemlisi ise vodkayı eklemeyi unutmuştum.

Dilimde bıraktığı yumuşak ve yoğun tadı, limonun gıdıkladığı damağımı ve dişlerimi donduran buz parçasını düşündüm. Soğuk? Hikaye böylemi başlamalıydı acaba? Soğuk bir kış... yok klişeye götürürdü beni. Limon? Olmadı... Vodka? Hmm. Olabilirdi. Lakin birşey daha eksikti. Arkaplanı doldurup beni sürükleyecek bir melodi. Vodka deyince aklıma niyeyse Tom Waits geliyor. Russian Dance...

"...."

Sanırım vodka değildi anahtar kelime. Bu sefer terasa çıktım ve bulutların gökyüzünden silinmiş olmasını diledim. Birisi beni duymuştu herhalde. Sadece dolunaydın karanlık yüzünü görecek kadar açılmıştı bulutlar. Doğal olarak etrafta herhangi bir parıltı görünmüyordu ama gene komik bir hikaye çıkartabilirdim. Dolunayın karanlık yüzü...

Belki de çok zorluyordum. Hem ne için yazacaktım ki? Örümcek ağını temizlemekle ilgili birşeydi... hatırlamıyordum. Vodkam bitmişti ve tazelenmesi gerekiyordu. Yakıtımı alıp terasa çıktım tekrar. Sırtüstü yattım salıncağa ve ayağımı kenar demirine dayayıp beşik gibi sallanmaya başladım. Karanlıkta objeler ve herşey "motion blur" efektine bulanmış hissi yaratıyordu. Elimdeki sigarayı hafifçe sallıyordum. Kor alev, sigaranın ucundan küçük bir gecikmeyle titriyordu. "Demek karanlıkta, ışıktan hızlı hareket etmek mümkünmüş..." diye düşündüm. Eğlenceli geldi. Aynı "fotoğraflarda zamanı dondurmanın mümkün olduğu gibi".

Kıvılcımlar çakmaya başladı beynimde. Canlandı hayalgücüm tekrar. Gene de belirsiz şekillerdi ama maceranın kokusunu alabiliyordum. Hemen beşiğimden doğrulup bilgisayarın başına koştum. Word'ü açıp ilk kelimeleri kondurmaya başladım.

"Bulutlu bir geceydi. Pencerenin önünde durmuş gökyüzüne bakıp arıyordum onu. Dolunayın karanlık yüzünü..."

I-ıh gene olmamıştı. Fazla karamsar gelmişti. Sandalyemden geriye doğru 180 derecelik açı ile kaymak gibi döndüm. Tekrar pencerenin önüne gittim. Jupiter'in ufuktaki yansıması belirmişti. Tabi bu Jupiter sadece, odayı bölen yarım duvarın ortasındaki çember şeklinde dekoratif delikten pencereye yansıyan, gece lambasının ışığından ibaretti. Fakat, gene de çok seviyordum bu manzarayı. Sanki beş milyar yıl sonrasında Europa'ya yerleşmiş insanvari yaratıkların yaşadığı kolonide hissettiriyordu beni.

İçimi aniden tuhaf bir huzursuzluk kaplamıştı. Kafam yerindeydi. Yani depresif hissetmiyorken niye böylesine tedirgin olmuştum? Belki de kaybolmuş. Şu "evren" hikayesine son günlerde fazla kafayı takıyordum herhalde. "Yalnızlığa sürükler evren, içine çeker karadelikler seni" der bir atasözü. Nihayetinde nedenini buldum. Ayreon'un Universal Migrator I albümü devinime geçmişti listede. Her dinlediğimde beni uçuran My House On Mars parçasını değiştirmek için bilgisayar başına geçtim. Winamp'tan J tuşuyla farklı bir parçaya atlayacaktım. Beatles'tan A Hard Day's Night iyi seçimdi. Parmağımı klavyeye indirdim, tok bir ses ile masaya dokundu. Klavye yerinde yoktu. Şapşalca masaya bakakaldım. Sonra yere düşürdüğüm için kısa ve net küfür ettim kendime. Daha yeni almıştım ve lokum gibi dokunaklıydı tuşları. Garantiyle kim uğraşacaktı şimdi. Yere eğildim ve karanlıkta ellerimle yoklamaya başladım zemini. Birkaç saniye sonra, klavyeyi yatağın diğer tarafına uçuracak kadar içmiş olmadığımı düşündüm. Işığı açıp adam akıllı masanın arkasına bakmaktaydım. Kafayı yiyecek gibi oldum o sırada. Nereye gitmişti bu klavye? Hayır kendimdeydim ve o dakikaya kadar adım adım nereye gittiğimi ve neler düşündüğümü gayet iyi hatırlıyordum. Ama lanet klavye yoktu ortada! Aşağı inip kapıyı kontrol edeyim dedim ama, imkansız, olamaz. Arada bana yemek getiren site görevlisi İsa'nın bana böyle pis bir şaka yapması olasılığı imkansızdı. Evi cinler mi bastı diye düşündüm ışık hızında. Hafiften korktum tabi. Bunun dışında, aklıma gelen her olasılığı düşündüm çabucak. Çok çabuk sürdü; çünkü başka hiçbir fikrim yoktu. Aptal gibi kalmıştım resmen. Pekala basit bir klavye, kafam hafif kıyaktı ama hafızamı yok edecek kadar da değil. Bir an "şizorfreni başlangıcı mı yaşıyorum" düşüncesi tokat gibi inmişti zihnime. Sanal klavye yardımıyla Google'da ufak bir araştırma yapmaya başladığım sırada, karanlık oda bir anda, kulak tırmalayan cazırtılı ses ve parlak mavi bir ışıkla aydınlandı ve çabucak kayboldu yansıyan parıltının mavisi. Panikle arkamı döndüm. Tüylerim diken diken, kalbim paldır küldür atar olmuştu. Evde acayip şeyler dönüyordu ve bu noktada kesin olarak, kaçmalıydım! Kaçıp gitmem gerekiyordu hemen! Ama nereye? Gecenin dördünde, ikinci kattaki arkadaşım Zafer'in kapısını çalıp olan biteni ne şekilde anlatmalıydım? Üstelik herif benimle dalga geçmek için sürekli olarak malzeme ararken. Can sıkıcı. Peki ya güvenlik? Hasan'ın bu konuda dokunacağı yardım ancak... düşünemiyorum bile. Çağan'ı arayıp durumu anlatmaya kalksam işi dalgaya vuracak ve içkiyi fazla kaçırdığımı söyleyecekti. Kararımı vermiştim. En iyisi, vodkayı tazelemek ve biraz sakinleşmek için terasa çıkmak olacaktı. Belki gerçekten de hayal görüyordum.

Sabaha kucağımda boşalmış bir vodka şişesi ve ağzına kadar izmaritle dolmuş kül tablasıyla uyandım. Güneş sol tarafımdan doğup pişirmeye başlamıştı gövdemi. Başım zonkluyordu ve susuzluktan ağzım cayır cayır yanıyordu. Banyoya giderken odanın yanına vardığımda, aklıma dün gece yaşadıklarım geldi ve içeri bakmak istedim. Klavye hala yerinde yoktu. Gidip duşumu aldım, susuzluğumu da giderdim. Birşeyler tıkındıktan sonra, marketten yeni bir klavye aldım. Bakkal değil tabi teknomarketten. Öncelikle Google'a attım adımımı ve klavyesi kaybolan insanları araştırmaya başladım. Genelde klavyesine sıvı dökenler, windows'un klavyesini görmeyenler vb. tarzı forum mesajlarıyla karşılaştım. İşin geyik tarafını bırakıp ciddi anlamda şizofreni kısmına yöneldim. Halisülasyon durumları; gayipten sesler duyan veya tuhaf şeyler görenlerin mesajlarını okudum. Boktan hissettiriyordu gerçekten. Çok düşünmek zararlıydı belli ki. Bu yüzden düşünmeyi bıraktım ve önceki gece yaşadıklarımın tekrarlanana dek bu konuyu kapadım.

***

devam edecek.

my house on mars

2011-05-29T23:57:00.012+02:00

selam dünyalı! biz dostuz. biz... dosttuk, eskiden... ama bu onlarla benim aramdaki bir hikaye. neyse, mars'ta yaşamanın getirdiği sanrılardan biriydi bu. buralarda etraf o kadar kızıl, o kadar toz toprağa bürünmüş ki "my house on earth" adında bir parça bestelemeye başladım. keşke arjen lucassen burada olsaydı. adam bu işi iyi yapıyor, hem de çok iyi! yani karanlık maddeyle arası çok iyi. en iyi tahminle burundan çekiyordur herhalde evren tozunu.

çok şaşırmışlardı astronotlar. gezegene ayak bastıklarından beri, daha doğrusu gezegene şişme kadına benzeyen balon içinde "düştüklerinden" beri, yaptığı tüm araştırmalar arasında beni nasıl olur da göremediklerine şaşırdım.

michelin'in lastik adamına benzer kostümlerine ihtiyaçları olmadığını anlatmaya çalıştım fakat altın rengin parlayan kasklarının camında kendi ifademi görmekten de bıkmıştım. tüm jest ve mimiklerim "burada nefes alabilirsiniz" diye çırpınıyordu. heriflerden birisi cebinden kamerayı çıkartıp sürekli beni çekmeye başladı.
"2 milyar dünyalının internet sitesinden, gerçek zamanlı olarak izlediği mars'lı yaratığın şovu ha?"
"üzgünüm ama açıklayamadığım şekilde bu gezegende buldum kendimi. aslında hepsi sizin yüzünüzden. bu saçmalığa neden olan sizin acayip kolonileşme ütopyanız ve bir sabah uyandığımda kendimi burada buldum. ne yazık ki sonuna kadar dünyalıyım. ama size bunu nasıl anlatacağımı... hey! kapat şu siktiğimin kamerasını! nesin sen, götü boklu astro-paparazzi mi ha?"

adamın elindeki kameraya sert bir darbe geçirdim. faturasını bana keseceklerdi. kaçbin dolar? canı cehenneme. herhalde bundan daha fazlasını verebilirdim. sonuçta lanet kabustan uyandığımdan beri marsa düşmüş dünyalının geliri oldukça yüksek olacaktı. düşünmemeye çalışıyordum.

gün sonunda kurdukları astro-stüdyonun ortasındaydık. 5-6 kamera ile çektikleri görüntümü holografik olarak nasa merkezine ulaştırıyorlardı. bırakayım da eğlensinler diye düşündüm. delinin teki -üstelik marslı- sürekli olarak rüyasından bahsediyor ve bu gezegende muhtemelen bulamayacakları o "şeyi" unutmaları gerektiğini ve bir an önce toparlanıp "eve" geri dönmelerini söylüyordu. durumu anlatırken biraz ileri gidip astro-çocuklara çay ikram ettim. adamlar bunun bildiğimiz çay olduğuna inanamışlardı. portatif labaratuarlarında inceleme alıp gerçekten içeriğinde neyin saklı olduğunu bulmaya çalışıyorlardı.

ne zamandır burada olduğumu sorduklarında birkaç gün öncesinden bahsetmeye başladım. "yatağımdan kalktım ve geç yatmama rağmen nasıl olduysa güneş kızıla boyamıştı odanın duvarlarını. gene de yorgun hissetmiyordum. sanırım 1 günden fazla uyumuş olmalıydım. gidip yüzümü yıkadım ve sonra duşumu aldım. sahanda sucuklu yumurtamı miğdeme indirip, internet'ten haberleri okumak üzere dolanmaya başladım. fakat hiç bir site açılmıyordu. otomatik ödemeye rağmen nasıl kesilmiş olabilirdi ki hattım? büyük ihtimalle teknik bir arıza vardı. teknik servise not düşmek için telefona sarıldığım ve bir kez daha küfrü bastım. telefon da kesikti. cep telefonuma sarıldım o da sinyali almıyordu. bu işte bir gariplik vardı. gerçekten hissetmeye başlamıştım tuhaflığı. tv'yi açtım ve tekrar... uydu alıcımı kontrol etmem gerektiği hakkında mesaj. neler oluyordu ha? yaklaşık 1 saat boyunca oradan oraya koşturuyordum evde. güneş niye ufuktan uzaklaşmamıştı ki? etraf hala kızıldı. tepem atmıştı fena halde. sokak kapısına koştum ve açtım. uğulduyordu birşeyler. beynimde uğultu, kulağımda uğultu... hiçbir şey yoktu etrafta! sadece kayalar ve kızıl bir çöl!

kafayı yiyecektim. ne tür bir içkiydi dün içtiğim? sahte rakı mı? olamaz. gidip marketten almıştım, ne sahtesi? ayrıca bir büyüğün bu derece sanrıya neden olması imkansızdı. kendimi defalarca tokatlayıp mıncıklamama rağmen kabustan uyanmakta diretiyordu bedenim. oturup ağladım, sızladım, tepindim, bağırdım ve çağırdım. olacak şey değildi. herhalde uykumda ölmüş ve cehennemin dibini boylamış olmalıydım.

buzdolabında ve kilerdeki tüm yiyecek tükenmek üzereydi. izlediğim en çarpıcı bilim-kurgu ya da gerilim filmlerinden sahneler gelip duruyordu aklıma. başrol karakterlerin uyguladığı tüm hayatta kalma teknikleri ve gerisi... bitmiştim. son gelmişti.

"işte tam bu sırada siz geldiniz" derken bardaktaki son çayımı yudumladım ve "evet hadi geri dönelim gidelim!" diye heyecanla sıçradım ayağa. astronotlar biblo gibi hareket etmeden duruyorlardı. haksız sayılmazlardı aslında. hayatın olmadığını düşündükleri ve insanoğlunun geleceğini kurmayı planladığı en yakın koloni-mahkumu gezegene inmişler ve herifin teki çılgın rüyasından bahsedip duruyordu.

---
1.bölümün sonu...

Bir kelimenin doğuşu. Sadece kelime mi?!

2011-05-24T04:16:00.003+02:00

http://www.ted.com/talks/deb_roy_the_birth_of_a_word.html

ted.com'dan alıntı:

MIT araştırmacısı Deb Roy, yeni doğmuş oğlunun konuşmayı nasıl öğrendiğini anlamak istedi -- oğlunun yaşantısındaki her bir anı (istisnalar hariç) yakalamak için evini video kameralarla donatarak 90.000 saatlik video kayıtlarını detaylı bir şekilde analiz ederek oğlunun çıkardığı "gaaaa" kelimesinin zamanla "water" (su)'ya dönüşmesini izledi. Nasıl öğrendiğimizle çok ilintili, büyüleyici, veriden zengin bir araştırma.

Proje mükemmel. Yani teknik altyapıya diyecek birşey yok. Çünkü görsel ve duysal olarak inanılmaz ilhamlara neden/sebep olacak. Olumlu ve olumsuz yönde. Sunumu izlerken ilk etapta aklıma gelen şey -bir ara düşündüğüm bilim-kurgusal fikir olan- insanların istediği dili konuşabildiği bir tür "dil öğrenme devresi" ya da daha "60'ların star trekvari" fikirleriyle ifade etmek gerekise, "dil kartları". Bunu ekran kartına benzetebilirsiniz. Üzerindeki ulltragüçlü tasarlanmış ve programlanmış yeşil pcb kartları bir şekilde kafatasımızdaki slottan, sinapslarımıza bağlanıyor ve istenilen dili çabucak öğrenip konuşabiliyorsunuz.

Herneyse konuyu dağıtmadan söylemek istediğim şey, görsel imgelerle sesi eş-zamanlı algılayabilmek. Fakaaat deb roy ve ekibinin bilinçli mi bilinçsiz mi olduğunu anlayamadığım, ortaya çıkardığı bir tehdit var. "big brother'a yeni bir oyuncak.

Şu sıralar gündemimizi işgal eden "filtreleme" mevzuu, bu projenin gelecekte olası tehlikenin ne boyutlarda hayatımızı etkileyeceğini gözler önüne seriyor. Hangi görsel/duysal verinin hangi kitleyi nereye ve neye yönelteceği. Kusura bakmayın hiç de iyimser bakamıyorum bu projeye. Çünkü söz konusu toplumsal sistemin hakimi, homojen dağılmış idealist ve ütopya ihtiyacı olan "çoğunluk" değil. Eğer öyle olsaydı -atıyorum- zeitgesit gibi projelerden bahsedilmesi söz konusu olmazdı. İnsanlar gittikçe boka batıyor ve bunun farkında olan kitle sayısı fena halde az ve gücü de berbat derecede zayıf.

Bu buluşu desteklemiyor ama karşı da çıkmıyorum. Sadece "aha bir kez daha sıçtık" diyebiliyorum. Adam gibi evrimleşememişken elimize böyle dahiyane oyuncaklar verilmesi "çakma iyi niyetin" göstergesi.

Düşünsenize bir de zaman makinasını icat ettik diye ortaya çıktıklarını? Vay halimize...

Optimistik olmak için çok erken çooook!

İnternet'e mi sansür?

2011-05-22T23:46:00.004+02:00

Serdar Kuzuloğlu'nun BTK başkanı Beydoğan'la yaptığı söyleşiye dair:

öncelikle şuna dikkat çekmek istiyorum: sayın beydoğan "yavaşça tükettiği" cümlelerle, aktif ve bilinçli beyinlerin sabrını sınıyor. yani filtre ve sansür gibi birbirine benzer iki kavramın, aslında aynı şeyi ifade ettiği biliyoruz. müstehcen ve istismara karşı hazırlıklı tepkisi olan, fakat buna rağmen bilgi özgürlüğü elinden alınmış insanlar, sayın beydoğanın ne demek istediğini çabucak anlayabilir. devletlumuz halkımızı pek vasat sanıyordur belki de.

söyleşide serdar kuzuloğlu'nun mimiklerine dikkat ettiğimde, sayın beydoğan'ın açıklamalarına karşı içimde uyanan "bakalım hümanist ve mantıklı bir neden var mı?" düşüncesine odaklandım bir an. şahsen beydoğan'ın açıklamalarını beklerken tahammül etmekte zorlandım tabi, orası ayrı.

04.30'uncu dakikada sorulan bir soruya karşılık verilmeye çalışılan cevabın anlamı -bence- nedir?

soru: "peki açıklamaktan çekindiğiniz bir konu var..... türkiye'de kaç site erişime engelli ve bunu neden açıklamıyorsunuz?"

cevap: "ıng.. eehh.. bunu... açıklamamamızın nedeni batılı demokratik ülkelerde de bu sayı açıklanmıyor. biz bi' ara bu sayıları açıkladık fakat sadece biz açıkladığımız için -batılı "demokratik" ülkeler açıklamadığı için- biz sansürcü ülke olarak değerlendirildik (bazı "uluslararası" kuruluşlar tarafından). batılı ülkelerde bu engellenen site sayılarının bizden çok daha fazla olduğunu düşünüyoruz. onlarda kendilerinin sansürcü olarak değerlendirilmesini engellemek için bu sayıları açıklamıyorlar. onlar açıklamadığı için bizim de açıklamamızın doğru olacağını düşünmüyorum...."

[şu noktadan sonrası algıladığım ve kurguladığım anlamları ifade etmek istiyorum.]

cevap devam: "fakat biz daha şeffafız. onlar gerekçe sunmadan çat diye kapıyorlar. onlara sorsanız vermezler, biz veririz. yani hangi siteyi kapadığımızı..."

soru: "peki batılı-demokratik ülkeler bayağı geniş bir coğrafyayı kapsıyor...(mesela batıya doğru durmadan giderseniz tüm dünyadan bahsediyor olabiliriz) ama siz bu ülkelerin -topunun- bizden daha fazla site kapattığını mı iddia ediyorsunuz?

cevap: öyle olduğunu tahmin ediyoruz... çünk*

soru: tahmin ediyorsunuz?

cevap: ee çünkü onlarda vermiyorlar.. yani sayıları vermiyorlar (biz niye verelim? biz batılı değiliz ki?!) bu yüzden onlar daha ileri gitmişler -ya da geri(?)...

soru: peki... şu an sizi davet programımıza etmemize neden olan 22 ağustos'ta yürürlüğe girmesi öngürülen yasadır. bu yasa düzenlenirken BTK hangi kurumlara veya uzmanlara başvurdu?

cevap: [bu sorunun cevabı aslında sizin pek hoşunuza gitmeyecektir belki de. yani direkt girersem konuya canınız fena halde sıkılacak. can sıkıp canımızdan bezmek ya da başımıza iş açmak pek huyumuz değildir. geçmiş tecrübelerimizden dersimizi aldık. dolayısıyla cevabımı başka noktadan dolaylı verip biraz daha zaman kazanmayı planlıyorum. tabi bunlar içimdeki sesin açıklamaları. aslında siz bu açıklamaları duymuyorsunuz.şimdi şunları duymaya başladınız: ] öncelikle, niçin böyle bir düzenleme yaptığımızı belirtmek istiyorum...şu ana kadar 300 bin adet, çocuklara müstehcen gelecek, cinsel istimara dair sitelerin yayınlandığına dair ihbar aldık. bir takım sivil toplum kuruluşları ve aileler..*

soru: mesela hangi sivil toplum kuruluşları ihbar etti?

cevap: ee isimlerini zikretmek istemiyorum. çünkü güna.. gündem.. lafımı bitireyim... bu sivil toplum kuruluşları bize sakıncalarından bahsetti, sivilleri sevdiğimiz için biz de onlara kulak astık...

soru: peki filtrelemeyi paketlediniz. fakat bu paketlerin aslında neyi içerdiğini kimse tam olarak bilmiyor. yani varsayımlar üzerine konuşuyoruz. bizi bu konuda aydınltır mısınız?

cevap: eee dediğim gibi gelen şikayetler üzerine bazı paketler yaptık. paketlerin içinde çocuk paketi var..*

soru: çocuklara özel pakette ne var?

cevap: ço.ç.uk. paketinde çocuk ödevlerini yapacağı siteler var ama müstehcenlik yok. paket sadece bunu kapsıyor. ödevler ve çocuk...

[tam şu noktada arkaplanda pink floyd - another brick in the wall çalmaya başlar.]

soru: aile paketinde ne var?

cevap: sadece çocuk yok. yani sadece çocuk ve müstehcenlik yok. yani müstehcenlik çocuk paketinde de yok tabi ama çocuk aile paketinde var. daha doğrusu çocuk zaten ailenin bir parçasıdır, tabiki vardır. ama aile paketinde çocuk hem de aileyi ilgilendiren, mesela yemek tarifleri, anne baba ve çocuğun zekasını geliştirecek müthiş yararlı oyunları oynayabilecekler. örneğin tv'de boyuna reklamı dönen hipercan oyunu gibi; starwars'taki ışın kılıcını eline alıp doğamıza zarar veren uzaylı robotları, örümcek adam ve demir adamın yardımıyla kurtarabilecek şu veledin oyunu gibi...ayrıca yurtiçi paketimiz var, müstehcenlik yok. sadece yurtiçinde dolaşabileceğiz. bu internet değil aslında kocaman bir yerel ağ. yani bizi, hepimizi, türkiye'yi ultra büyük bir sülale gibi düşünürsek, yurtiçinde bizbizeyiz. ne mutlu olabilir türküz diyene!

soru: tam şu noktada, yurtiçi paketini seçen vatandaş örneğin facebook'a bağlayamayacak mı?

cevap: facebook.com.tr olmadığı sürecek hayır tabiki. çünkü yurtiçi değil... (içses: allah'tan google.com.tr var) ama çocuk ve aile paketinde facebook oldukça dünya çapında popülerdir. çocuklar ve aileler... zaten facebook'un amacı bu değil mi? ama akrabalarınız haricinde arkadaşlarınızı facebook listenizde göremeyeceksiniz...

soru: peki standart pakette, şu anda erişime engelli siteler yer alacak mı?

cevap: evet.

soru: peki çocuk paket, aile paketi, yurtiçi paketi ve standart paket dışında, tüketicinin seçebileceği herhangi bir şey yok mu? mesela tüm bu paketleri reddetmek?

cevap: hayır.

soru: tuhaf. bana da şu an sansürlüymüşsüz gibi geliyordu... peki şu anda bir izleyicimiz ahlak filtresine dikkat çeken bir mesaj gönderdi. BTK ahlakımızla neden bu kadar ilgili olabilir? yani oy vermek, en az üç çocuk yetiştirmek ve halka hitap edebilecek bazı ünlü/etkili isimlere tv'den ulaşabilecek sorumluluklarımız varken neden BTK ahlakımıza dikkat çekiyor? siz gene paketleri seçime sunun ama bunları istemeyenler için başka seçenek -mesela filtre programları- sunulabilirdi?

cevap: çünkü bunu 70 milyonluk halkımızın içinden gelen 300 bin'lik şikayet belirliyor. yani biz demokratik bir ülkeyiz. demokrasi demek, azınlığın da hakkının korunması demektir. ne yani adil olmasa mıydık? düşünün avustralya da, yani batıyagidip biraz da güneye indiğinizde göreceğiniz örnekte bu yöntem işe yaramamış...

..........

kısacası bir sürü karikatür balonu çıkacak... çözüm gülmek/ağlamak ya da ironiye karşı kırık bir gülüş sergilemek olsaydı ne mutlu bize. sorunun ne olduğunu herkes biliyor. çözümü? bence 600 bin ya da 1 milyon protestoyla çözülecek şey değil. hatta 10 milyon bile değil. çünkü zaten türkiye'nin yarısından fazlası "özgürlüğün" kısıtlanmasının anlamını biliyor. "internet bizim için ne kadar önemli?" sözlerinin anlamını bilen herhalde 5 milyonu geçmez. filtrenecek olan şirket siteleri falan değil bu, söz konusu olan "herşey". konu aslında "insanoğlu zamanda yolculuk yapabilecek mi?" sorusuna cevap aramaya benziyor. çünkü seçim, bize kalmış birşey değil. adamlar kafada kurmuş, bitirmiş bile. biz sadece olacaklara hazırlanmalıyız. satrançta savunabileceğiniz bir hamle düşünün. bu durum öyle de değil. satrançta en azından bir çıkar yol bulabiliriz. şu an var mı? sanmıyorum, ama bekleyip göreceğiz... bu arada uyumayınız. sosyalleşmek için internet'in filtrelenmesini mi bekleyeceksiniz? eğer öyleyse filtrelensin.

if (_root.internet.sosyal.filtre.enabled == true)
_root.internet.asosyal.play();
}
else _root.internet.sosyal.filtre.enabled = false;
_root.lets.play = true ;

Hereafter - Clint Eastwood

2011-05-22T20:50:00.008+02:00

Clint'i nasıl bilirdiniz? Şahsen oyunculuğunda canlandırdığı karakterlerin tümünde adil ve çetinceviz kişilikleri yansıttığını biliyorum. Ama bahsini etmek istediğim şey aslında yönetmen olarak ne kadar etkileyici olduğudur. Sinema konusunda benden ve tanıdığım bir çok insandan yetkin olduğunu düşündüğüm arkadaşlarımla (Çağan, Bahar ve Turner) buluştuğum bir gün; muhabbet dönüp dolaşıp Clint Eastwood'un Hereafter (Öteki Hayat) filmine geldi. Bahar'ın yorumu olumluydu fakat onun görüşüne göre Eastwood'un yönettiği diğer filmlerde olduğu gibi, "güzel fakat, sanki eksik birşeyler var..."

Bugün Hereafter'ı izlemeye başlarken içimden bir ses ağır bir duygu yoğunluğu yaşayacağımı söylüyordu. Yanılmamıştım; Clint Eastwood, Hereafter dahilinde yönetmiş olduğu son üç filmi (Million Dolar Baby, Gran Torino) özellikle yaşlılığının getirdiği duygusal ağırlığı hafifletmek için çekmiş olabilir. Olabilir diyorum çünkü yaşınız ilerledikçe, karşınıza çıkan "küçük" insanlarla tecrübelerinizi paylaşmak için kullandığınız sözler, yöntemler vesaire tutumlar gibi, Clint de bunu yönetmenliği ile yapıyor sanırım.

Filmin konusunu özetlemek gerekirse; Malezya'daki tsunamiyi görmüş ve "yaşamış" ünlü bir Fransız TV spikeri (Cécile De France) / ölmüş insanlarla iletişim kurma yeteneğine sahip, sıradan bir yaşamı olan Amerikalı bir işçi (Matt Damon) / ikiz kardeşini kaybeden ve alkolik annesinden geçici olarak uzaklaştırılan 9 yaşında İngiliz çocuğun (Frankie McLaren ya da George McLaren) hikayesi.

Filmden ne tür bir mesaj aldığımı bilemiyorum -zaten almak da istemiyorum. Sadece durum psikolojisi beni oldukça etkiledi. Olağandışı deneyimler yaşayan film karakterleriyle, sempatinin ötesinde kişisel olarak bağ kurmanız büyük olası. "Ben olsam ne yapardım?" yerine "işte bu rastlantısallığın dışında" diyebilirsiniz. Çok fazla kelime sarfetmeye gerek duymuyorum. Keza içsel dünyamın konuyla alakası yok. Ama özelinizdeki yalnızlığı betimlemeye dayalı, belki de kendinizi tanımsız duygulardan biraz olsun uzaklaştıracak çok keyifli bir hikayesi var. Ayrıca Clint Eastwood'un yönetmenliğinde beni en çok keyiflendiren şey, hiç bir şekilde "acabalara" ya da "bunun anlamı ne?" bulmacalarına yer bırakmaması. Yapmanız gereken tek şey, 1-2 birayla filmi izlemek ve düşlemek.

(Tabi düşleyeceğiniz size kalmış.)

İyi seyirler...

Bir Bilim Adamının Laz Fıkrası Neye Benzer?

2011-05-08T02:28:00.004+02:00

Zamanda yolculuk olasılığı

Japonya Uzay Havacılık Dairesi (JAXA) ve Tokyo Üniversitesi'nde görev yapan Doç.Dr. Serkan Anılır, zamanda yolculuk konusunu yazdı.

Zamanda yolculuk dendiğinde aklımıza hep ünlü bilim adamı Stephen Hawking'in yaklaşımı gelir.

'Eğer zamanda yolculuk mümkün olsaydı, neden bugün gelecekten gelmiş zaman yolcularıyla karşılaşmıyoruz?'

Peki ya ileride zamanda yolculuk gerçekten mümkün olursa ve gelecekten gelmiş kişiler aramızda yaşayıp bizi izliyorlar ve içlerinden gülüyorlarsa? Gelin, hep beraber bu olasılığı düşünelim.

Zannederim, uzmanlık alanı olmasa da herkes, zamanda yolculuğun ancak ışık hızına ulaşabilmemiz durumunda mümkün olduğunu biliyordur.

Gelecekte, zaman yolculuğu ile ilgili bütün engelleri ortadan kaldırıp ışık hızından daha hızlı hareket etmeye yönelik teknolojiyi geliştirdiğimizi varsayarsak, nasıl bir zaman yolculuğu yaşanacağını da hayal edebiliriz.

Wells'in romanı ve 'warp' fikri

Zamanda yolculuk üzerine en tanınmış yazılı roman, ünlü yazar H.G.Wells tarafından kaleme alınmıştır. Romanda zaman makinası geçmişe ve geleceğe tek bir çizgi üzerinde hareket ederken, bugün zamanda yolculuğun gerçekleşeceğine inanan birçok bilim adamı, bazı zorlukları yok etmek için 'warp' fikrini ortaya atmaktadır.

'Warp'ı basit bir örnekle açıklayacak olursak, bir kağıdın sol alt köşesine (X), sol üst köşesine (Y) yazalım. X'den (şimdiki zaman) Y'ye (geçmiş zaman) bir çizgi çekelim.

Wells'in modelinde, zaman makinasını bu çizgi üzerinde hareket etmektedir. Ama, harflerin yazılı olduğu iki köşeyi kağıdı kaldırıp ortası sarkacak şekilde biraraya getirirsek, bu iki farklı nokta arasında hareket etmek için varolan çizgiyi takip etmek yerine direkt atlama yapabileceğimizi görürüz. 'Warp' budur.

Her ne kadar bu imkansız gibi düşünülse de, bugün doğadaki formlara baktığımızda, mükemmel bir kare veya dikdörtgen benzeri bir form göremeyiz. Doğa, bizim '3.5 boyut' ismini verdiğimiz mevcut form cetvelleriyle tanımlanamayan 'fraktal'lerden oluşur.

Kar tanesi ve yansımalar

Buna en güzel örnek ise bir 'kar tanesinin' şekli. Kyoto Üniversitesi'nden Prof. Dr. Koji Miyazaki ile beraber yaptığımız bir araştırma sırasında, kar taneleri ve benzer milyonlarca fraktal şekillerin aslında dördüncü boyuttan üçüncü boyuta yansımalar olduğunu bilgisayar modelleriyle kanıtlayıp başarılı olduk.

Einstein'in 'zaman' olarak tanımladığı dördüncü boyutun, belki de farklı bir kurgusu olan bir üst 'mekan' olabileceğine dair bir tez de geliştirdik.

Uzayın şekli ve boyut konusunu daha derinden kavramak, ileride belki de zaman makinasının önünü açabilir.

Zaman makinasına geri dönecek olursak, bugüne kadar büyük bütçeler ve derin araştırmalarla hazırlanmış bütün filmlerde kahramanımız zaman makinasıyla geçmişe veya geleceğe giderken, farklı zaman diliminde başladığı nokta ile çıktığı nokta aynıdır.

Örneği tekrar düşünürsek, bir kağıt üzerindeki iki nokta arasındaki çizgiyi takip etmeden o noktalar arasında gidip gelmek bir gün mümkün olsa da, herhalde o gün zaman makinası üzerine çalışanlar, çok önemli bir gerçeği fark edecekler. O da kağıdın hareket halinde olması... Yani uzayın hareket ediyor olması.

Nasıl mı?

Dünya saatte yaklaşık bin 600 km hızla dönmektedir. Eğer bir zaman yolcusu 'warp' ile, zamanda bir saat geriye gidecek olursa, çıkacağı nokta ilk başlangıç noktasından bin 600 km ötede olacaktır.

Tabii ki bu durumda, uzaya dışarıdan bakacak olursak, dünyanın aynı bir saat içinde güneşin etrafında da 107 bin km yol katettiğini, güneşin de Samanyolu galaksisinde 810 bin km, Samanyolu'nun da Andromeda galaksisine doğru 240 bin km, 'Local Group' adı verilen bizim sistemimizin de Virgo kümesine doğru 2 milyon 770 bin km ve komple olarak Virgo sisteminin de 'Great Attractor' adı verilen görünmeyen bir kümeye doğru 2 milyon 150 bin km ile hareket ettiğini düşünmemiz gerekir.

Zamanda yolculuk hayalleri ile yola çıkan pilotumuz, sadece ve sadece bir saat geriye dönmeye kalkışırsa, yola çıktığı noktadan yaklaşık 5 milyon kilometre uzaklıktaki farklı bir noktada ortaya çıkacaktır.

Burada önemli olan, yolculuğa başladığı noktada gene ortaya çıkmış olsa bile, bu sırada uzay bir saat içinde hareket etmeye devam etmiştir.

Bu kadar kötümser olmamak için, olaya bir de iyi tarafından bakalım. 5 milyon kilometre uzakta çıkma olasılığından bahsettiğim halde, bütün yıldız ve kümelerin aynı yöne hareket etmediği gerçeğini göz önünde bulunduracak olursak, buradan birbirlerini sıfırlama şansları olduğunu söyleyebiliriz.

Bugün bilim adamlarının 'uzayın duvar kağıdı' olarak da tanımladıkları arka plandaki 'kozmik kısa dalga fon radyasyonu' (Büyük patlama, yani Big Bang adını verdiğimiz evrenin doğuşunda meydana gelen patlamadan geriye kalan radyasyon) ölçümleri ışığında, dünyanın saatte yaklaşık 1 milyon 400 bin km hareket ettiğini biliyoruz.

Bu uzaklıkları şu ana kadar sadece bir saatlik bir zaman yolculuğu macerası olarak düşündük. Bunu günlere, aylara, yıllara vurursak ortaya çıkan mesafe farklılıklarını zannediyorum herkes hesaplayabilir.

Basit bir örnek verecek olursak, 2105 yılından zamanımıza dönmeye çalışan bir kişi, dünyadaki başladığı noktadan yaklaşık 1 trilyar kilometre uzakta çıkacaktır, bize o noktada mesaj gönderse, dünyaya ulaşması yaklaşık 47 gün alacaktır.

Uzay keşifleri

Eğer bu şekilde bir yolculuk imkanı olursa, yani uzayın sürekli hareket halinde olmasını kendi avantajımıza çevirmek istersek, bunlardan birisi uzay keşifleri olabilir.

Mesela aynı hesaplama sistemi ile gidersek, şu an ki bulunduğumuz noktada 17.4 gün sonra Jüpiter gezegeninin olacağını tahmin ederek (dünyaya en yakın olduğu zamanda 587 milyon kilometre) buna ayarlayarak bir keşif gemisini gönderebiliriz.

Tabii ki x-y düzleminde başarılı olunacağı tahmin edilse bile, uzay ortamındaki x-y-z sisteminde düşünürsek, belki uzaklık olarak doğru noktada çıkabiliriz ama Jüpiter'in o andaki konumuna göre tam olarak yanında çıkma şansımızın çok zayıf olduğu da bir gerçektir.

Ancak bu teknoloji eğer başarılı olursa, mesela dünya yörüngesine uydu veya benzeri yük taşıması için son derece pratik bir çözüm olabilir.

Hayal gücümüzü zorlamaya devam edecek olursak, ben bir gün zaman makinasıyla yolculuk yapma şansını yakalasam iki seçeneğim vardır.

Birincisi ne kadar dünyadan uzakta ortaya çıksam bile, en kısa zamanda dünya ile bağlantı kurup yönümü bulmak ve geriye dönmeye çalışmak.

İkincisi ise, zaten geri dönemeyeceğim gerçeğini kabul ederek, gitmişken sonuna kadar gideyim fikrine de sarılarak, uzayın başladığı zamana dönmek.

Acaba Big Bang patlamasının olduğu ana kadar gidebilir miydim? Uzayın henüz bin yaşında olduğu ve sadece taneciklerden meydana geldiği bir döneme dönebilecek olsam, acaba benim zaman makinem de o anda tanelerine ayrılır mıydı?

'Warp' fikrinde zamanın etrafında dönerek, yani o çizgi üzerindeki olaylardan etkilenmeyerek hareket edebileceğimizi varsayarak, 'Big Bang'den öncesine dönmeye kalkışsaydık? Bu durumda uzayın varolmayacağı ve uzayın varolmasından dolayı ortaya çıkan ve insanlar tarafından yorumlanarak 'fizik kanunları' olarak kabul edilmiş, ve benim zaman makinamla o noktaya kadar gitmeme imkan sağlamış bütün kuralların da varolmayacağını düşünersek?

'Terminator' filminde zamanda geriye giderek, ileride lider olacak insanların ailelerini yok etme düşüncesi nereye kadar mümkün bilemiyorum.

Buna başka bir yaklaşım getirsem, mesela ileride olacak çok büyük bir felaketi dünyaya mesaj olarak yollayarak tedbir almaları için uyarabilirdim.

Bu belki ileride mümkün olabilir ancak böylesine bir felakette ölmesi gereken bir kişi, benim yollayacağım mesaj sayesinde kurtulur ve ileride dedemi bir kavga sırasında öldürürse?

Zaman yolculuğu tartışması yıllarca sürer...

Doç.Dr. Serkan Anılır

***

Ben de Warp hızıyla geri gidebilseydim bu konuyu tartışmanın ne kadar anlamsız olacağından bahsederdim...

Ben de Warp hızıyla geri gidebilseydim bu konuyu tartışmanın ne kadar anlamlı olacağından bahsederdim...

Ben de Warp hızıyla geri gidebilseydim bu konuyu tartışmanın ne kadar anlamsız olacağından bahsederdim...

Ben de Warp hızıyla geri gidebilseydim bu konuyu tartışmanın ne kadar anlamlı olacağından bahsederdim...

...

kısırdöngüye giren laz misali...

Melodik Evrenim

2011-04-28T02:59:00.006+02:00

Gene hayal gibi geliyor değil mi? Başını dayamışsın, avuçlamışsın gözlerini ellerinin içinde. Örümceğin bacakları gibi form bulmuş parmakların, şakağına ve alnına dayanmış, ama narince dokunuyorsun aklına. Hissetmeye çalışıyorsun duyduklarını, mırıldanmaya çalışıyorsun genzinden gelen hafif, fısıldayan sesinle. Öyle ki o güzel melodiyi aksatmadan eşlik etmeye çalışıyorsun. Öyle bir nefes ki o sesin sahibi; uyuyan bir bebeğin nefesini andırıyor o mırıltılı melodiler, notalar. Ve tabi titreşimlerini hissediyorsun içinde. Çünkü o sesin, o tının sahibi sensin. Çünkü o güzel müziğe eşlik eden sensin. Çünkü o senin seçimin, çünkü o senin... sahibin. Galiba o an yeniden yaratıldığını, tazelendiğini hissediyorsun. Harika hissediyorsun. Ama bunu senden başka birisi ya da birileri daha bilmeli. Bu duygu seni öylesine aşıyor ki; muhteşemliğin ağırlığını, ya da varolmanın dayanılmaz hafifliğini taşımak için yardım istiyorsun. Bu güzelliği tek başıma kaldıramazsın. Duygularındaki yoğunluğu kaybetmemek için birisiyle paylaşman gerek. Bu... nasıl söylesen... bir ses, bir dokunuş olmalı.

Melodileri sözlere nasıl dökebilirsin? Müziğin içinde uyandırdığı duyguları nasıl paylaşabilirsin?

ne zaman dinlesem...

2011-04-07T00:58:00.003+02:00

...black sabbath - orchid'i, içimden bir ses bedenimden dışarı çıkıyor ve hayatımın şu noktasına bakıyor. tam şu an bulunduğum yere. varoluşumun içine edecek düşüncelere kapılıyorum. melankoli. sonra "acı beden, acı beden" diye düşünüyorum, kendime geliyorum.

askerden geldik gene bir bok yok. hayatımda bu kadar gerizekalı bir hayat biçimi görmedim kardeşim. çevremdeki -1-2 kişi dışında- herkes zombiye dönmüş.

tuuuu!! reziller!

Başlangıç

2011-04-06T00:05:00.004+02:00

Önce evren oluştu. Ardından yıldızlar ve galaksiler vücut buldu. Sadece "sonsuz ihtimalsizlikle" varılabilecek, evrenin herhangi bir yerinde, yıldız tozundan oluşmuş bir gezegen hayat buldu. Gezegen öncesinde çok kızgındı. Üzerinden patlayan volkanlar öfkesini, volkanlardan fışkıran lavlar ise evrene savurduğu lanetleri ifade ediyordu.

"Neden lanet olasıca neden?!" diye inliyordu
evren sordu; "ne, neden?"
"Neden beni daha önce yaratmadın?!" diye haykırdı gezegen.
Evren cevapladı; "ben zamanın da efendisiyim. Önce ya da sonra doğmuş olmadan neyi değiştirdi?"
"Bilmiyorum evren! Sadece içimde bitmek tükenmek bilmeyen bir öfke var. Kalbim yanıyor ve bu beni delirtiyor! Neden daha önce doğmadım? Neden bu acıyı şimdi çekiyorum?!"

Evren şöyle bir gerilir; yıldızlar galaksiler birbirinden uzaklaşmaya başlar. Sonsuzluk hafiften soğur. "Şimdi nasıl?" diye sorar evren. "ohhhh.. Mükemmel! Bu kadar rahat olmamıştım hiç bir zaman! İçimde bir ferahlık var. Her tarafım katılaştı aniden. Artık daha güçlü hissediyorum. Sanki hayat fışkıracak tenimden!"
"Bu çok güzel" der evren. "artık hazırsın" diye ekler.
"Neye hazırı..." diye söylenirken gezegen, birden kaşınmaya başlar. Sırtı olan herhangi bir yeri öylesine şiddetli kaşınırki, gezegen tirtir titrer, derisinde binlerce kırık oluşur. Sonra kırıkların arasından bir takım karatılar gezenin yüzeyine akın eder.
"Noluyor bana evren?!" diye haykırır. O sırada sırtına bir kaç asteroid yollayarak, gezenin kaşıntını dindirir evren. Sırtı bir anda alevler içinde kalan gezegen, çevresinde bir kaç tur atarak kendini soğutur. Bu sefer de buz tutmuştur zavallı. Üşümeye başlar, öksürür, yorulur ve gözleri kapanır.

Sessizlik.
Sessizlik. Karanlık.
Sessizlik. Karanlık kaybolur.
Sessizlik. Isı.
Sessizlik. Ilık.
Sessizlik. Sıcak.
Sessizlik. Buzlar.
Sessizlik. Daha sıcak.
Sessizlik. Buzlarrrşşş..
Sessizlik. Çok daha sıcak.
Sessizlik.
Sessizlik.
Sessizlik...

Göz kapaklarının arkasında oynaşan göz bebekleri, dışarıdaki aydınlık ve parıltıları hisseder. Düşünceler spiraller çizer. İçiçe geçer. Göz kapakları aralanır. Çok fazla ışık! Göz kapakları kapanır.

"Hadi, ıkın! Hadi ıkııın! Hadiii!"

“uvaaaaaa... Ingaaaaa!!!”

Puslu Düşler

2011-04-02T00:44:00.002+02:00

puslu, yalnız ışık.

yalnız gece, nefes alabilen sesler.

gecenin vazgeçilebilecek son sözleri.

sözler, melodiyi körükler.

rüzgarda salınan yaprakların fısıltısı.

fısıldayan düşlerin, gerçeklerin içindeki hırıltısı.

terkedilmiş köpeğin hırıltısı.

köpeğin düşleri.

ne demek "aklımda ne var?"!

2011-01-21T23:03:00.000+02:00

bir gün kendimi yatağıma fırlatıp sırtüstü, 24 saat uyumak! yavaş yavaş gömülüp aşağı, sonunda yukarıdan düşüp denizin içinde uyanmak...

***

yanıp sönen kursor gibi bir var olup bir yok olmak yerine, sonuna kadar var olmak istiyorum. ardı arkası kesilmeyen tıkırtılar eşliğinde yüzbinlerce harf ve binlerce kelime içinde sürüklenmek, doğru akıntıya dalıp kendi Gulf'umu bulmak ve dünyayı yüzlerce kere dolaşıp tükenmek bilmeyen fantastik hikayeler yaşamak istiyorum.

***

eskisi gibi içip yazmak ve çalmaya çalışmak. çok özledim, çok!

Blind Eye

2011-01-01T04:21:00.002+02:00

brreeeyt! kaybettim!

2011'in ilk hamlesi poker'de kaybetmek.

yeni yıla nasıl girmeyi beklersin?

bütün bir yıl öyle devam edecekse eğer,

eğer zil zurna sarhoşsan eğer

başın dönüyorsa ve neredeyse galaksinin dışına fırlayacaksa

güzelsin, kafan çok güzel!

Sinek II

2010-12-02T00:35:00.000+02:00

Oda Karanlık.Tek ışık.
Yine sinek. Deli ediyor beni bu inek!
Sordum "derdin nedir senin ahbap?"
Dedi "derdim sensin ahbap"
Sordum "benim derdim bana yeter"
Dedi "al işte benden sana keder"
Dedim "sen benim kederim değil, minik sineğimsin. Ezerim seni şuracıkta, bulama parmağımı kana"
Dedi "arkadaşlarımla buluşacaktık Tek Işıkta. Ayıp ediyorsun bana. Ben senin tek sineğindim..."
Derken elim kaydı yapıştırdım tokadı.
Sinek düştü aşağı, gözlerimdeki yaşlarla beraber.
Ona alıştım sandım,
sonra farkettim ki kendimi kandırdım.

Oda karanlık ve tek ışık.
Kalıyor geriye tek bir şık
Yeni bir sinek, yine bir kelek.

Sinek

2010-11-30T00:25:00.003+02:00

Oda karanlık. Tek ışık. Sinek ışığa kondu ve sonra kafama. Ters bir tokat ve sinek nakavt.

Tek bir tel. Pena vurduğunda tele, deli bir melodi çaldı. Sinek delirdi ve tekrar kafama kondu. Şimdi kelimelerin üstünde geziniyor. Beni rahatsız ediyor. Sözlerimi bitirmeden sinek noktalıyor. Sinekten nefret ediyorum derken yetişmeye çalışıyor gene cümlemin sonuna, noktayı koymak üzere ellerim durmadan yazıyor onu engelleyeceğime yemin ettim kendi kendime tüm kuralları çiğnesemde sinek inatçı çıktı ve hile yaptı birden koydu cümlemin sonuna nokta

Yarışmanın galiba sinek, bana atılan kelek. Oda karanlık ve tek ışık. Sinek ışıkta süzülüyor keyifle. Gözlerimde onunla birlikte.

Stop Whinning Man!

2010-11-17T15:53:00.001+02:00

Suskunluğu bozma çabası içinde, gene bulanmış düşüncelerimden çıkartmaya çalışıyorum, bir kaç cümle. Aylar geçti. Çok uzun zaman. Hiperaktif bir beyin için asırlar gibi gelir bu süre. Bir meşe ağacı olsaydım, gövdemin kalınlığı iki çocuklu bir aileyi barındıracak kadar yer kaplardı. Neden bir ağaç olduğumu düşündüm ki? Belki de her tarafın "yeşiller" içinde olduğu gerçeğinden.

Evin çıkış kapısına 100 basamak kala, gittikçe sıkışan zaman dilimi, sanki gittikçe daralan kafesteki bir kuş gibi hissetmemi sağlıyor. Kapıdan gün be gün uzaklaşan gölge, bir daha ardına bakmadan kayboluyor ince, uzun asfalt yolda.

Nereye kayboldu o fantastik dünya? Gerçek evimin tavan arası odamda düşlediğim o fantastik dünya nereye kayboldu? Hiçbir yere. Kaybolan benim. Bedenim öylesine kök salmışki, ruhum artık terketmeye çalışıyor O'nu. Beceriyor da... sadece rüyalarda. Gittikçe kararan rüyalarda.

Artık tuvalette düşlüyorum herşeyi. Çünkü rahatsız edilemeyeceğim tek yer orası. Empatisini yitirmemiş herhangi bir insanın, gelip de sizi rahatsız etmeyi düşünmeyeceği ender mekanlardan birisi. Elimde bir sigara ve hoş kokuların içinde gözlerimi kapayıp düşünüyorum sadece.

Soru

2010-08-15T21:00:00.001+02:00

Acaba diyorum. Bir öneri sunsam; öğrencilerin ya da askerliğini henüz yapmamış olan vatandaşlara "part-time askerlik" diye bir seçenek sunulsa (mesela haftasonları), şu an ordu da görev alan askerlerin kaçı ve (diyelimki) part-time askerlik yapanların kaçı beynime silah dayar? Ya da bu iki kesim arasında beynime silah dayamayı tercih etmeyen kesim, tercih eden kesime oranı ne olurdu?

Eskimesin - Bitiremediklerim - 12

2010-08-15T20:58:00.000+02:00

"Hepimiz inanmalıyız!"
Sözler karanlık mekanda yankı üstüne yankı yaratarak, içerisinde bulunan insanların içini ürpertmişti. Yüzlercesinin mabedde toplandığı gündü. Ülkenin sınırları dahilinde ve hatta ötesinden, bilinmeyen topraklardan gelen "inanırlar", bu kutsal gün için neredeyse tüm hayatları boyunca hazırlanmışlardı vee şimdi ise hepsi oradaydı. Kafalarını eğmiş, sunağın önündeki kara mermerden yapılmış kürsünün başında, nutkunu atan elçiyi dinliyorlardı.

"Pısst" dedi içlerinden birisi yanındakine sessizce. Karşılık gelmedi.
"Sence ne kadar sürecek bu tören?" diye ekledi koca göbekli Dubar. Fakat bir cevap alamadı gene. Sıkıntı içerisinde ofladı ve sağa sola ufak bakışlar atarak, ortamdan sıyrılabileceği bir yol gözledi. "Ve şimdi zafer çok yakında!" diye inledi elçinin sesi. "Fazla zamanım kalmadı" diye fısıldadı tekrar Dubar arkadaşı Onor'un kolunu dürterken. Sanki sokak lambasına konuşuyormuş gibi hissetti. Nefesini tükettiği şahıs, nezaketen de olsa tek bir ses bile çıkarmamıştı. Hafiften sinirlenerek omzuyla Onor'u daha sert dürttü. Fakat adam sanki ayakta uyuyormuşcasına yalpaladı. Dubar kafasını eğerek arkadaşının yüzüne baktı ve gerçekten uyuduğunu farketti. "Salak!" diye sinirli sinirli iç geçirdi. Onor'un salaklığı, yüzyılda bir kere yapılan, bu çok önemli toplantıda gizliydi. Aslında gizli bile değil, apaçık ortadaydı. Çünkü toplantı yüzyılda bir kere yapılıyordu ve devasa katedralin içerisindeki yüzlerce insandan biri olmayı kendisi seçmiş ve üstüne bu olağanüstü önemli geceyi uyuyarak geçirmeyi tercih etmişti.

Kendisi merkez olmak üzere, en fazla beş metre çapındaki alan içerisindeki tiplerin duyabileceği kadar hastalıklı bir ses çıkartarak, olabildiğince alçak bir tonda, acınacak derecede inlemeye başlayan Dubar, arkadaşını henüz belirlediği çıkış yoluna doğru ufak tefek iteklemelerle önüne düşürdü. Mabedin kenarındaki koca sütunların birine vardıklarında "Hayatımızı borçlu olduğumuz Palit'e ihanet edenlere acımamalıyız!" diye devasa mabedde tekrar gürledi elçinin sesi. Dubar etrafa tekrar göz gezdirip farkedilmeden çıkabilecekleri bir yer aradı.

Bir kaç dakika sonra mabedi çevreleyen devasa bahçenin bir kenarına çömelmiş yanlarında getirdikleri yiyecekleri tıkınıyorlardı. Onor "Çok şey kaçırdım mı?" dedi. Ters ters bakan Dubar ses çıkarmadan tıkınmaya devam etti. Yediği turtayı hunharca katletmesinin nedeni çok leziz olmasıydı ve bunu da yüzünün her tarafına beceriksizce bulaşan turtanın reçeliyle kanıtlıyordu. Onor bu sefer biraz daha acınacak bir ses tonunda "Hadi be Dubari, çok mu kötüydü?"
"Sen salağın tekisin biliyor musun?"
"Ayıp oluyo ama. Nedenmiş?"
"Çünkü salaksın da ondan! Hayatın boyunca bugün için hazırladılar seni ve sen...sen... sen.."
sinirden kıpkırmızı olan Dubar cümleyi bitirmekte zorlanır ve sonunda ayağa kalkıp işeyecek bir yerler bulmaya gider. Bu arada da mabed gözcülerine yakalanmamaya gayret gösterir. Koca, tostoparlak bedeniyle parmak ucunda yürürken çok komik gözüküyordur.
"Nereye gidiyorsun Dubar?" diye bağıran Onor da ayağa kalkar ve arkadaşının peşinden gider. İşenen duvarın sesine doğru yaklaşır ve o da çıkarır, Dubar'ın yanında işemeye başlar.
"Bana bak Onor! Tüm bu salaklığına rağmen seni tekrar içeri sokabilirim ama bunun için sabahı beklememiz gerek. Güneş doğmadan bize ayrılan odaya, pencereden gireceğiz. Eğer dışarıda yakalanırsak bizi Marmalat kızartmasına çevirirler."
Başıyla onaylayan Onor işini bitirdikten sonra uyuyacak bir yer bulmayı teklif eder. Daha öncelerinde en az beş saat vardır ve yanında mini-turet oyununu getirmeyi unutmuştur.

Eskimesin - Bitiremediklerim - 11

2010-08-15T20:55:00.000+02:00

Nihayet dünya tarihindeki en önemli ve binlerce yıldır beklenen olay gerçekleşir; gündüz vakti gökyüzünden, yüzlerce tanımlanamayan cisim gümüş kaplama tencereleri andıran biçimleriyle yeryüzüne sakin sakin, süzülerek konarlar. Sadece dâhi bilim insanlarının anlayabileceği bir hesapla, her ülkenin sınırları içerisine birer adet UFO arz-ı endam bulmuştur. Dünya üzerindeki tüm insanlar ve hatta insanların dışında hayatını sürdürmeye gayret gösteren tüm canlılar (memeliler, eklem bacaklılar, sürüngenler ve bitkiler olmak üzere) bu yabancı ziyaretçilerin farkına varmışlardır. Tüm dünya yaratıkları -şok içine giren milyarları aşan yaratıkların herbirinin şoktan kurtulma süresinin ortalamasını alırsak- bir saat boyunca hiç birşey yapamadan sadece izlerler.

Dâhiyane bir hesapla, ortalama tam bir saat sonra, dünya dışı ziyaretçiler artık dünyalılarla iletişime geçmek için yüzelli ışık yılı yorgunu araçlarından çıkmaya başlarlar. Dünya yaratıklarının uygarlıklarından katbekat ileride olan kendi uygarlıklarının getirdiği -dünyalılara göre muhteşem ama kendilerine göre sıradan- karşı-canlısal-psikolojik anlayışları ile ev sahibi yaratıkların her türlü tepkisine karşı oldukça soğukkanlı ve tepkisiz kalmışlardır. Gerektiğinde kendilerini, diğerlerine zarar vermeyecek şekilde savunmuşlardır. Aradan geçen bir kaç hafta sonra uzaylıların neden orada bulunduklarına dair en ufak bir mesaj bile vermemelerinden ötürü sıkılan insanoğlunun canını daha fazla sıkmamak ve kendilerine karşı olan ilgilerini yitirmemeleri için onlarla iletişime geçmeye karar vermişlerdir. Aslına bakarsanız uzaylıların en büyük korkusu da budur: kontrolsüz-tüketim-meraklısı insanların bir anda hevesinin kırılacağı. Diğer bir değişle insanların (uzaylı da olsa) temas ettikleri herhangi birşeyi, inanılması güç (ışık hızından daha yüksek) bir hızda değersiz görmeleridir. Ve zaten insanların kendilerinin de bildiği üzere, gözardı ettikleri herhangi bir şeyi kısa sürede yokedebilecek kadar yeteneklidirler. İşte uzaylıların korkusu da kısaca böyle açıklanabilir. (Ben buna E.T. Kâbusu demeyi uygun buldum (bkz. dipnot))

Uzaylılar ilk teması koyun ve ineklerle kurarlar (dâhi bir bilim insanı bunun pek dâhice olmadığını ve hatta oldukça aptalca bir fikir olduğunu şıp diye anlayabilir pek tabiki). İki saate yakın bir süre, bizim büyükbaş hayvan dediğimiz dünyalı yaratıklar uzaylılara sadece insanların kendilerine yaptığı hunharca katliamdan bahsederler. Onlara saygısızlık etmek istemeyen ziyaretçilerimiz, iki saatin sonuna yaklaştığında, katliam konusunda sonuna kadar haklı olduklarından bahsederler ve onları bir kaç saniye içinde Alpha-Century yıldız sistemindeki başka bir gezegene ışınlarlar. (Dâhi olmayan bir sürü insan tüketecekleri büyükbaş hayvanları bulamadığında buna çok sinirlenecektir tabi)

İletişimdeki bir sonraki durak fazla gelişmiş maymunevlâdı olmuştur. Bir önceki tecrübeleri dahilinde seçtikleri yol ise insanların "reklamlar" dedikleri, doğru kullanıldığında oldukça yıkıcı yada -ütopik olarak- yapıcı olabilecek reklam sektörüne dalan, daha doğrusu bunu aracı olarak gören uzaylılar, daha önce reklamcıların düşünemediği dâhiyane bir yöntemle insanlığa seslenebilmeyi başarmışlardır. Gecenin bir vakti evinde pinekleyen milyarlarca insanın TV ekranları bir anda kararmış ve hemen ardından tekrar aydınlanarak yüzü aşkın beyaz noktalar belirmiştir. Aynı hızda bu noktalardan biri gittikçe büyüyerek ekranların tamamını kaplar ve gece kadrajı içerisinde arkadan süzülen parlak ışık hüzmesinin oluşturdu silüetleri yansıtır. Silüetler bir grup insana benzemektedir. Fakat biraz daha uzun ve geniştirler. Figürlerden en önde olanı bir takım sesler çıkartır, ardından kollarıyla bazı anlaşılmaz şekiller çizer ve bu hareketleri V harfini andıran bir şekilde son bulur. Ekranlar kararır ve TV'ler bir önceki yayın akışlarına devam ederler.

Gecenin sabaha bakan saatlerinde, sarhoş bünyesinin farkında olamayacak kadar sarhoş olan adam, ucuz bilimkurgu filmlerine ait sahneyi izledikten sonra televizyonunu kapayarak oturduğu koltuktan zar zor ayağa kalkar ve yatak odasına doğru yalpalaya yalpalaya yürür.

Eskimesin - Bitiremediklerim - 11

2010-08-15T20:52:00.001+02:00

Burnunun tam ortasında bir parmak dokunuşu hisseder ve ensesindeki gözü saniyenin yarısı kadar bir sürede açılıp kapanır. Şimdilik görevini başarıyla tamamladığını düşünür. Aniden burnuna başka bir parmak darbesi daha iner. Gözü tekrar açılıp kapanır. "Tükendiğimi hissediyorum" diye iç geçirir ve bir süre için de olsa rahat verilmesini diler. Kikirdemeler işittiğinde dileğinin kabul olduğunu farketmiştir. Meditasyonuna geri döner ve duyularını algılanabilir düzeyin daha da altına çekerek derinlere dalar.

Tanıdık gelen sıcaklık hissi, yavaş yavaş içini doldurmaya başlar. Enerji, devrelerinden sakin sakin akıp, ana işlemcisine kadar yol alır ve yüreğinin kapısını nazikçe tıklatır. Misavirperver yüreği, binlerce kilometre uzaktan gelen saygıdeğer enerjiyi fazla bekletmez ve hemen içeri alır. Kendini tazelenmiş hissettiğinde, kıç bölgesinde tuhaf bir duygu çabucak çıkıp gider. Aynı hızda irkilir ve titremeye başlar. İki saniyede bir vücudu, güçlü ve frekansı yüksek sarsıntılar ile savrulmaya başlar. "Gene mi?" derken narin bir el bütün gövdesini kaplar ve elin başparmağı tekrar burnuna dokunur. Hemen ardında içinden bir ses, yüksek bir volümde "Selam n'aber? Bu akşam napıyorsun?" diye sorar. "Fena değil, dinleniyordum. Oldukça yorucu bir gün geçirdim. Bu akşam evden çıkmak istemiyorum, yarın görüşürüz" diye cevap verir elin sahibi. "Pekalâ, görüşmek üzere" der içsesi ve "bip!" sesi ile sessizlikte kaybolur.

"İşte bir başka basit, sıradan, monoton gün daha bitti" diye düşünür. "Monoton ve sıradan" diye ekler tekrar. "Basit".

Bu sefer hiç olmadığı kadar güçlü ve dikkatle yoğunlaşır son meditasyonuna. Enerji kapıları tekrar açıldığında tek birşey dilemeye başlar ve bunu bin kere tekrar eder: "Bir sonraki hayatımda cep telefonu ya da benzeri birşey olmak istemiyorum."

Eskimesin - Bitiremediklerim - 10

2010-08-15T20:50:00.000+02:00

Hiç oyalanmadan direkt konuya gireceğim. Üvey evlat muamelesi yaptım zamanında blog kavramına. Daha yeni yetmeydi çünkü. "Ne boka yaradığı belli değildi; kim günlüğünü milyonlarca insana göstermek isterki?" diye iç geçirdim bir kaç karşılaşmamızda. Blog'da neymiş, peh!, enteresan, a-ha-ha güzelmiş, HarkTu, rıhtımdaki geyikler, Çağan'ın blog'a sempatisi ve deneyleri, kendi kendime blog harici birşeye duyduğum sempati ve o sempatinin konuyla ilgisi olmadığını farkettiğim şu vakit ve nihayetinde tüm bu sözlerin ne anlama geldiği...

Herneyse, bunun konuyla hiçbir ilgisi yok aslında. İkinci bir emre kadar kafanızdaki sorulara cevap olarak "sorun değil" şeklinde cevaplar yapıştırmaya başlayın. Çünkü şu an birşey itiraf edebilirim. Herhangi birşey. Herhangi birşey düşünün. Aklınıza ilk gelen şey olabilir. Yani aklınıza gelen herhangi birşey. Ne kadar saçma olduğu önemli değil. Sadece düşünün. Diyelimki sarhoş değilsiniz ve bir kaç saniye önce aklınıza gelen şeyin ne kadar saçma olduğunun farkına vardınız. Bu saçma sapan düşünce herhangi birşeyle ilgili olabilir. Ne olduğu önemli değil. Sadece düşünün. Diyelimki bu sabah yatağın sağ yada sol tarafından kalkmak işinize gelmedi ve farklı bir şey yapmak isteyip yatağın üzerinde ayağa dikildiniz ve zıplamaya başladınız. Amacınız yatağın kenarlarını dokunmamak. Yani demek istediğim gerçekten dokunmayacaksınız. Göz ucuyla bile bakmamamızgerek. Aksi halde faul yapmış olursunuz. Bu da ikinci kere aynı hareketinizle oyundan çıkarılmanız anlamına gelir. Zaman sınırlaması yok, kural yok, hakem de yok, rakip size kalmış, ...

İyi gitti bu. Herhangi bir anlamı yoktu. Sadece dalga geçiyordum.
Saçmalığa gülmek için kılımı kıpırdatmam yeterli.

Eskimesin - Bitiremediklerim - 9

2010-08-15T20:47:00.000+02:00

...yalnızlığıma adanmış kayalar ve taşlar kulaklarıma fısıldar, gözlerime kapanan her yaprak da sırlardaki gerçek kâbusu farketmemi sağlar; güzelliğinin üstündeki kibirli inancın ikimizin ruhunu da evrenin en uç noktalarına kadar ayırmak istemiş. evren de sadece bir kız bununla başa çıkabilirmiş. iradeli, güçlü, sevgi dolu ve yanındaki insanın ruhunu görmeyi başaran tek bir kızın. kızın aşkı o kadar büyükmüş ki, çekim gücü evreni içine çökertip ayrı kalmış ruhları birbirine kavuşturabilirmiş. ayrı düşmüş ruhlar her gece yıldızlar ağlar ve o kızın ortaya çıkması için tanrılara dua ederlermiş.

ruhlardan birisinin çok tuhaf bir kaderi varmış. ruhunun ikizi yokmuş. birgün bunun farkına varmış ve "nasıl olsa bir işe yaramayacak" diyerek, ruhunu satmaya kalkmış. şeytanın ofisine ulaşması için iki bileğinden akan kanları azrail'e satmış. sonunda ofisin kapısına varmış ve gözlerini yukarı dikerek "herşeyi bilen tanrım beni affetmeyeceğini biliyorum. o yüzden ruhumu şeytana satıyorum." demiş ve kapıyı açmış. oda çok çok çok genişmiş. devasa duvarı devasa tavanı ve devasa bir boşuğu varmış. gözlerini zorlayarak odanın sonundaki soluk ışığı görebilmiş. "tuhaf burasının oldukça parlak ve sıcak olacağını sanıyordum ama karanlık ve soğuk?" diye kaygılı düşüncelere bürünmüş. hohladığında hava da buhar oluşturan soğuk da hızlı adımlar atarak ışığa doğru koşmuş. ışık iyice büyümüş ve deri bir koltuğu aydınlatmış. arkasından göründüğü kadarıyla, koltukta oturan muhtemelen şeytanmış. koltuğun yanından sarkan kuyruğu ele veriyormuş. hafifçe öksürmüş ve "afedersiniz sayın şeytan" diye korkarak sormuş. şeytan kımıldamamış yerinden. rüzgâr hafifçe uğuldayarak kulaklarını yalamış ve tüylerini diken diken etmiş. Sonra korkarak tekrar sormuş "Ee.Efe-endim.. Size satmak istiyorum ruhumu?". Bunun üzerine şeytan da hafif bir kımıldama olmuş ve ağır hareketiyle koltuğu çevirerek yüzünü ona dönmüş.

***

Eskimesin - Bitiremediklerim - 8

2010-08-15T20:45:00.001+02:00

Günümüzden 4400 yıl önce Çin'de geliştirilen ve günümüz bilgisayarlarının atası sayılan abaküsle başladı herşey. 4337 yıl sonra abaküsün biraz daha gelişmiş versiyonu olan ENIAC icad edildi. 167m² alanı kaplayan bu garip makina şu anda hiç de garip sayılmayan hatta oldukça sıradan ve olmazsa olmaz bilgisayarların çok-büyükbabasıdır. ENIAC'dan 24 yıl sonra ARPA adlı şirket kuruldu ve şu an tuvalette k.çımızı sildiğimiz kağıtları, sadece parmağımızı oynatarak sipariş edebileceğimiz örümcek ağının atası olan ARPANET adlı sistemi kurdu. Ve ardından Internet denen, ona sahip olmayanların bunalıma girip intihar etmeyi bile düşündüğü korkunç derece de bağımlılık yapan sistem kuruldu.

Şu an bahsetmek istediğim şey, popomuza zarar vermeyecek tuvalet kağıtları bulmamızı sağlayan Internet'in faydalarına değinmek değil tabi. Zaten bunun için yeterince ömrüm yok Ayrıca hayatımı böyle saçmalıklara harcayacak kadar da zeki değilim. Bu kadar lafı gevelememim nedeni, uzun zamandır canımı sıkan, onlarca gazete, dergi, tv, bıdı bıdı gibi medya kanallarında da yüzlerce kere değinilmiş olan sosyal çöküşün artık b.kunun çıkması. "Eee? Bunu zaten biliyoruz?" dediğinizi duyar gibiyim. Komik olan da bu zaten ve daha da açıklayıcı olmak gerek. Bunun için uzuuun bir hikayecik yazmayı deneyeceğim.

...

Vazgeçtim. Hayali kurguya gerek yok, direkt çocukluğumdan başlasam yeridir.

...

Bundan 21 yıl önce, mahalleler arası gelişigüzel seçilmiş bir güzergâhta koşuyordum. Nereden nereye doğru olduğunu hatırlamıyorum ama sadece koşuyordum. İçimde bitiş noktası denen çizgiye ulaşmak için inanılmaz bir istek vardı. Heyecanlıydım; kalan yedi kişiyi çok geride bırakmıştım. Üstelik bunların hepsi de benden en az üç yaş büyüktü. Neredeyse varacaktım. Önümdeki son kontrol noktasından sola döndükten sonra bitiş çizgisi artık bir kaç adım önümde kalmıştı. Yorgunluktan gebermek üzereydim. Ufacık ciğerlerim artık iflâsın eşiğine gelmiş ve başımı daha fazla önüme dikemediğim için, sadece ayaklarımın altından geçen kare şeklindeki taşların ardıma doğru akıp gittiğini görebiliyordum. Aniden kafam yumuşak bir yüzeyin içine girdi ve aynı hızda geriye doğru püskürtüldü. Beni savuran gücün etkisiyle kıç üstü yapışmıştım yere. Şaşkınlık içinde kafamı kaldırdığımda gördüğüm şey beni şoke etmiş ve aynı zamanda hayalkırıklığına uğratmıştı; arkamda bıraktığımı sandığım yedi büyükler, tam önümde dizilmiş bana kıskıs gülüyordu. Anlaşılan ufak kurnazlığım işe yaramamış, her zaman kullandığım kestirmeyi farketmiş olan arkadaşlarım ara sokaktan saptığımı görünce, gerisin geriye dönüp başlangıç noktasındaki yerlerini almışlardı. Bu tam anlamıyla haksızlıktı. En azından benimle aynı yolu kullanmalıydılar. Geri dönüp kazandıklarını hangi yüzle ilan edebilirlerdi ki?

---

Bundan 18 yıl önceydi. Bir arkadaşımla günlük şehir keşiflerinden birini yapmak için yola koyulmuştuk.

Eskimesin - Bitiremediklerim - 7

2010-08-15T20:43:00.001+02:00

Başım öne doğru eğilmiş klavyeye bakıyorum. Sanki gelişi güzel dizilmiş harflerin içerisinden çalakalem kelimeleri yakalamaya çalışıyorum.

qwertyuıopğü
asdfghjklşi
zxcvbnmöç.

[04:35 ]
Cam açık, içeriye süzülen hafif esinti zihnimi diri tutmaya yetiyor. Gece-gündüz dinlenmeden uçuşan aptal martıların dokunaklı çığlıkları arkaplanda yankılanıyor. Yüz kere girdiğim cümlelerin, bir türlü sonunu getiremeden buruşturup atıyorum.

Eskimesin - Bitiremediklerim - 6

2010-08-15T20:41:00.000+02:00

Özgün bir beyin nasıl çalışıır bilmek ister misiniz? Tamamiyle Kontrol Dışı.
O kendi kendine işler, çalıştırmak için özel bir çaba sarfetmenize gerek yoktur. İstem dışı kas hareketi gibi, otonom bir şekilde işler. Ne zaman ne yapacağı hiç belli olmayan sürprizlerle dolu bir et parçasıdır. Onu kullanamazsınız, o da sizi kullanamaz. Nedensiz, durduk yerde kendini belli eder ve kendinizi bir anda kendinizle konuşurken bulursunuz.

Eskimesin - Bitiremediklerim - 5 (bu iyiydi işte)

2010-08-15T20:40:00.002+02:00

Akşamüstü İstiklal'de adımlıyordum. İnsan kalabalığı her zamanki gibi gözüme azgın bir nehir gibi gözüküyordu. Gözlerimi ileri diktiğimde binlerce kafa emme basma tulumba gibi aşağı yukarı süzülüyor, derinliğin bir çok noktasında türküler, kulak tırmalayan pop parçaları inliyordu. Kafam kazan gibiydi. Boş bir kazan. Yüzlerce cümlenin ilk kelimesi, bir anda patlayan volkanın ağzından püsküren lav topları gibi havada parçalanarak her tarafa dağılıyordu. Konsantre olamıyordum gene. Düşüncelerim filizlenmeden kuruyup gidiyordu. Cadde üzerindeki bir mağazanın vitrinin önünde, camdan yansıyan görüntüme bakarken buldum kendimi. Safari şapkası altından, yanakları ile kulakları arasından çenesine süzülen favorisi, pantolonun üstüne tehditkar bir şekilde gölgesini düşüren alkolik göbeği, belden aşağısı ise 5 senelik kot pantolonu ile 8 yıllık paramparça olmuş (ama gene de çok sevdiği) spor ayakkabası ile sonlanıyordu bu derbeder-depresif, paçavra silüeti. Gözleri kan çanağına dönmeye başlamıştı bile kendini izlerken. "Duygusallaştım mı?" diye sordu kendine. "Boğazında hafiften bi yumru oluşmuş" dedi yansıması. "Çünkü seni böyle görmek bana çok koyuyor" dedi gene bilinçaltı. "Bana da..." derken görüntüsü, omzunda bir şaplak hissetti. Kafasını çevirdiğinde lise arkadaşını hemen tanıdı; sık olmasa da görüşüyorlardı.

"Naber lan, napıyosun?"
"Ben mi? Eee.. giyecek bir şeyler bakıyordum."
"Buradan mı?"
"Evet?"
"Kadın iç çamaşırıyla mı takılıyosun lan topoş? Heh heh he..."
"NE?!" der ve dikkatini verdiğinde gerçekten de kadın iç çamaşırı satan bir mağazanın önünde dikilmiş durduğunu farkeder. Üstelik dakikalarca...
"Haa... Yok be oğlum ne topoşu? Kız arkadaşıma bişeyler bakıyodum."
"Haaa... Ehehe... Ben de ne sandım. Neyse oğlum bırak sonra alırsın hem bak kapatmak üzere. Gel bir-iki tek atalım. Buralarda bir işim vardı henüz bitti. Boğazım kurudu, seni de görünce... Neyse hadi gel." diye alelacele koluma girdi ve doğru Nevizade'ye sürükledi. Sokağın orta kısmında uygun bir barın dışarıdaki masasına yerleştik ve ilk 70'liğimizi istedik. Neredeyse hiç konuşmadan 3dk sürdü biraları bitirmemiz. İkinciyi, üçüncüyü derken kafamız bir dünya olmuş ve havadan sudan başlayıp, geyik muhabbetinden devam ediyordu. Bir ara ciddi, ailevi konulara girdik ve çocukluğumuzdan bu yana yaşadıklarımızı şu anki halimizle karşılaştırdık. Rutin hayatın insanoğlunun yaşam sürecine çaktırmadan kakaladığı standart sorumlulukları konuştuk. Üniversite yılları konu oldu, muhabbet askerliği aşıp evlilik dönemine kadar sürükledi bizi. Onun bir çocuğu olmuştu bile.
"Vay be!" dedim "Şu haline bak lan, baba oldun artık. Tohumun atıldı dünyaya!"
"Harbiden öyle. Hiç farketmedim desem yalan olur. Bütün değişim sürecimin bir anda farkına vardım ve şu anda inanılmaz keyifli bir hayatım var. İşler umduğumdan iyi, kazanç oldukça iyi söylemesi ayıptır. Çocuğun sana ikinci bir yaşamgücü daha katıyor. Karım harika bir insan ve ona deli gibi aşığım. Daha ne olsun?"
"Vay be!" dedim içimden. Boğazımda bir tıkanma oldu o an. Kendimin bana söylediği yumruydu bu. Gene duygusallaşmıştım, hafif gözlerim kızardı.
"Neyin var?" diye sordu arkadaşım. Cevap vermek istemiyordum ama vermezsem daha da üzerime geleceği için aklıma gelen en saçma şeyi söledim:
"28."
"Ha?"
"28 dedim."
"Ne alaka lan?"
"Senle aynı yıl doğduk. Kaçlısın?"
"79?"
"Eeee. Bu kaç yaşındasın demek?"
"28."
"İşte alakası bu."
"Garipleştin iyicene. Bak seni iyi tanırım. Daha önce sadece bir kez aynı bu şekilde gördüm seni."
"Büyükbabamın cenazesinde..."
"Seni o kadar etkileyen nedir? İçin dolmuş belli."
"Sorma... desem de dinlemezsin. İyisi mi bir deşarj olayım. Direkt konuya giriyorum: 28 yaşındayım ve bugün farkettimki dünyanın en talihsiz insanıyım. Üniversite'yi iki kere kazandım, iki farklı bölümü. İkisine de adapte olamadım, koptum herşeyden. Sekizinci yılımdayım toplamda ve bu sürede hiç birşey kazanamadım. Ne bilgi, ne kişilik, ne ortam. Daha da kötüsü altı yıldır kimseyle beraber olamadım. Tam anlamıyla uçtum. Kısır döngüydü bunlar. Her sene aynı beklentiler ve her yeni yıl bir öncekinin kopyası oluyordu. Bugün gördün beni kadın iç çamaşırlarını izlerken. Farkında değildim ama bu bir işaret. Yakında bir ikramiye falan kazanırsam kadın iç çamaşırı sektörüne giricem. Tanrı bana bir işaret gönderdi, çok zengin olabilirim!"
"Ya bir siktir git allasen!"

"Vallahi oğlum bak, ciddiyim." derken kulağıma hareket çekti. Askerde öğrendiği pis bir el hareketiyle kulağıma 4 acılı parmak darbesi geçirdi. Acıyla gelen reflekslerim yüzünden ben de onu suratına bir osmanlı tokadı yapıştırdım. Ağzı kulaklarına varmadan ciddileşti ve o da bana tokat attı. Bir anda barlar sokağını tozu dumana katarcasına birbirimize girdik.

***

Eskimesin - Bitiremediklerim - 4

2010-08-15T20:40:00.001+02:00

Zamanın gelmesini beklerken...

...çünkü gerçeğe fazla kapılmış, gitmiş herkes. hayalgücü denen gücü unutmuşlar. sanki 200 yıl gerideymiş gibi, konuştuklarını düşünmeye başlamıştım. Gelecekte olacaklar zaten belliydi. yıllar önce yazılmıştı. Bahsi geçen tüm olumsuz, karamsar durumlardan kurtulmak yerine sadece yorum yapmakla zaman kaybediliyor. iile, icraata geçecek yürek yok insanlarda.

derken bir fırtına çıktı dışarıda... rüzgar, açık pencereyi kıracak gibi çarpmaya başladı. kalkıp kapattım hemen.

***

Eskimesin - Bitiremediklerim - 3

2010-08-15T20:39:00.001+02:00

Gece. Daha da uzun bir gece. Saat 20:37 hava kararmış bile.

Yarasa ligi de başlıyor. Bu sezon kim daha fazla kam emecek acaba? Klög Rengri mi? Bertfingher Tugro mu yoksa Fettszig mi? Hepsinin ayrı bir tarzı var ama en çok Fettszig'in stilin beğeniyorum. Kurbanlarını önce sözle taciz ediyor. Aslında daha çok, iğrenç çığlıklarıyla kulak zarlarını yırtıyor. Bu da kurbanın dengesini yitirmesine neden oluyor. Yürüyemiyor, hatta ayakta bile duramıyor. Sonra Fettszig şovunun son sahnesi için vahanın üzerine konuyor. Kese-cebinden bir adet matkamış* çıkarıp kurbanın atardamarına saplıyor. Afiyet olsun.

* ucunda minyatür, deli-delici matkap olan kamış.

Şu günlerin Yarasa ligi dışında en dikkat çekici dezavantajı da Parmek'lerin çiftleşme mevsimidir. Saat gece yarısını henüz geçtiğinde etraf birden, bu tuhaf yaratıklarla dolar. Eğer bilgisayarınızın olduğu odaya girmişse bir kaçı, başınız belada demektir! Minik pislikler hemen monitörünüzün ışığına doğru süzülürler. Hızla gövdelerini ekrana yapıştırırlar. Sökülmeleri kolaydır. Ekranda bıraktıkları iz, parmak izine benzer ve bu lekelerle bütün gece uğraşırsınız.

***

Eskimesin - Bitiremediklerim - 2

2010-08-15T20:38:00.002+02:00

Bizim terasta tonla bitki-çiçek vardır. Abartarak; annemin, minyatür bir amazon ormanı yetiştirmeye çalıştırdığını söyleyebilirim. Düzenli olarak suladığı yaklaşık 40-50 tane bitkiyi bana emanet ettiği zamanlar, yırtık ve gaddar bir ses "mahkuma elli kırbaç vurun!" diye inler beynimde. Çünkü bitkileri bir kedi ya da köpek gibi göremiyorum.

"Her sabah 50 çiçek sulamak mı?!"
Haykırarak uyandım kabustan. Sabah olmuştu çoktan. Oda hamam gibiydi ve bir daha uyumam mümkün değildi. Duşumu aldım, sabah sporumu -oda da 10 tur- yaptım ve terasa çıktım. Hepsinin gözü üzerimdeydi. Kimi beklemekten sıkılmış, çiçeği ile "ölücez-yaşıcaz" diye oynayarak yapraklarını yoluyor, kimi dikenini bana batırmak için sabırsızlanıyor, kimi ise uyanamamış bile. Sulama aygıtını aldım ve "sağdan say!" diye çığırdım. Rüzgarın altında hışırdayan ilk yaprağın sahibine gittim ve sulamaya ondan başladım.

3. kovayı bitmeye yakın önümde birden O belirdi. Diğer bitkiler ondan hiç hoşlanmıyordu; sahte limon ağacı. Kocaman saksısının içinde oyuncak gibi duruyordu. Fakat her nasılsa beni hep kandırabiliyordu. Bir anlıkta olsa onu sulamak istiyordum. Lakin suyu boşa harcamayıp diğerlerine atlıyordum hep. Bugün ise inat ettim ve suladım. Vicdan azabından kurtulmak gibi birşeydi hissettiğim.

***